Allah yolunda öldürülenler
Allah yolunda öldürülmüş
şehitlere ölüler demek yasaklanmıştır. Çünkü onlar diridirler,
ama biz onların hayatlarını hissedemiyoruz. Çünkü bu hayat
zâhirî hislerle hissedilebilecek bir hayat değildir.
Allah yolunda öldürülenler,
diridirler ve Rableri katında rızklandırılmaktadırlar. Şüphesiz
ki onların nasıl rızıklandırıldığını bizler bilemeyeceğiz. Ama
şu kadarını biliyoruz ki; onlar bize sürekli mesajlar
vermekteler. Allah’ın dinini canlılıkla muhafaza ettirmede
rollerinin olduğunu da bileceğiz.
Hiçbir kimsenin hiçbir mesaj
vermediği bir ortamda, herkesin durgun, statik bir hayat
yaşadığı bir ortamda, yıllar önce ölen ve de adı Yâsîn sûresinde
ebedîleşen adsız bir şehidin sürekli olarak bize verdiği mesaj
ise bakın şöyle:
"Keşke kavmim bir
bilebilseydi, Rabbimin bana mağfiret ettiğini ve de beni
mükramundan, ikrama boğulanlardan kıldığını." (Yâsîn 27)
Bu büyük bir şeref, büyük
bir ecir ve nîmettir. İşte şehidin, Al-lah yolunda ölen birinin
canlılığını koruduğunun ve sürekli bize mesaj ulaştırdığının bir
delili ve ispatıdır. Kıyamete kadar Yâsîn sûresini okuyan
herkese ulaştırılan bir mesaj. Görünüşte ölmüşler bunlar, toz
toprak olmuşlardır, adları sanları kalmamış, nerelerde oldukları
da belli değildir. Ama dünyanın her bir yerinde canlarını Allah
için fedâ etmiş olan, Allah’tan başka ilâh olmadığının
şehâdetini canlarıyla ispat eden, Allah’ın ölü demeyi
yasakladığı bu insanlar, sürekli bize mesaj sunuyorlar. Âl-i
İmrân sûresinde bu diriliğin biraz daha açıklandığını görüyoruz:
“Allah yolunda öldürülenleri
ölü saymayın, bilakis Rableri katında diridirler. Allah'ın bol
nîmetinden onlara verdiği şeylerle sevinç içinde rızıklanırlar,
arkalarından kendilerine ulaşamayan kimselere, kendilerine korku
olmadığını ve kendilerinin üzülmeyeceklerini müjde etmek
isterler. Onlar Allah'tan olan bir nîmeti, bolluğu ve Allah'ın,
müminlerin ecrini zâyi etmeyeceğini müjdelemek isterler.” (Âl-i
İmrân 169-171)
Allah Teâlâ onlara o kadar
nîmet veriyor ki; onlar bunlarla sevinip coşuyorlar.
Arkalarından henüz onlara kavuşmamış olanlara da müjdeler
veriyorlar. Onlara korku da yok, mahzun olmak da yok, keder de
yok, sıkıntı da yok. Cehenneme gitme korkusu da yok, ama cenneti
kaybetme üzüntüsü de yok diyorlar. Yine Allah’tan bir nîmet, bir
fazilet, bir üstünlüğü müjdeliyorlar. Ve Allah Teâlâ’nın
müminlerin hiçbir zaman ecirlerini zayi etmeyeceğinin mesajını
veriyorlar sürekli. Sürekli şehâdetin yayınını, cennetin
yayınını ve mesajını yine şahitler okuyorlar.
Şehit, davasına başını
koyacak kadar şehâdet eden kişi demektir. Şehit, davasının
dirilişi için, başkalarının dirilişi için canını fedâ eden kişi
demektir. Onun içindir ki şehit, diridir. O yüzden şehitler
ölüler gibi yıkanmazlar. Yıkanmak, ölünün cesedini temizlemek
de-mektir. Onlar zaten temiz oldukları için yıkanmazlar.
Kefenleri şehitlik elbiseleridir. Yaşarken giydikleri elbiseleri
ölürlerken de giyerler. Zira onlar öldükten sonra da yaşarlar.
Diridirler onlar, zira onlar
yakınlarını diriltirler. Onların ayrılıkları, yakınlarını asla
üzmez, ayrılıkları arkalarında kalanlara asla zor gelmez.
Bu kavram asrımızda çok
çarpıtılmıştır. Sadece Allah için, Allah’ın dininin hâkimiyeti
için öldürülenler şehittir. Bunun dışındakilerin kesinlikle
şehitlikle ilgisi, alâkası yoktur.
Ebu Dâvûd'da Ebu Mûsâ
El-Eşari’den rivâyet edildiğine göre:
“Adamın biri Rasulullah’a
sordu:
- Ey Allah’ın Rasûlü adamın
birisi şecaat için, kahramanlık için savaşır. Bir başkası
hamiyet için, ırkçılık için savaşır. Bir başkası da riya için,
gösteriş için savaşır. Bunlardan hangisi Allah yolundadır?
Allah’ın Rasûlü buyurdu ki:
- Kim ki Allah’ın kelimesi
âli olsun, Allah’ın dini hâkim olsun diye savaşırsa, işte Allah
yolunda olan budur."
Şehitlik, peygamberlik
mertebesinden sonra en yüce mertebedir. Allah’ın Rasûlü:
"Ne kadar isterdim
bilemezsiniz! Allah yolunda şehit olayım! Sonra Allah beni
diriltsin bir daha şehit olayım! Sonra Allah beni ihya etsin bir
daha şehit olayım!" buyurarak kendisinin ihtiyacı olmadığı halde
ümmetine bu konuda bilgi veriyor.
Bakıyoruz savaş yapan
toplumlar da ölüyorlar, savaş yapmayan toplumlar da ölüyorlar.
Meselâ şu anda yetmiş seksen
yıldır savaşı terk etmiş, yurtta sulh cihanda sulh demiş bir
toplumun üyesiyiz. Çevremizde savaşan toplumlar var, onları da
müşa-hede ediyoruz. Onlardan da bizden de onlarca, binlerce kişi
ölü-yor. Onlar bir savaş meydanında bir kurşun veya bir şarapnel
parça-sıyla hayata veda ederlerken, bizler de yataklarımızda bir
başka usulle yine hayata veda ediyoruz.
Yâni şurası kesin bir yasa
ki, ne savaş içinde olanlar hemen ölecekler, ne de yatağında
yatanlar hep yaşayacaklardır. Zaten ecel geldikten sonra ne bir
saat öne ne de bir saat sona alınmayacaktır. Bu Allah’ın
yeryüzünde işleyen kanunudur, kimse bunun dışına çıkamayacaktır.
155:"Andolsun sizi biraz
korku, biraz açlık, biraz da mallardan, canlardan ve
mahsullerden eksiltmekle behemehal imtihan edeceğiz.
Sabredenleri müjdele."
Korku ölüm korkusu, düşman
korkusu, kıtlık ve açlık korkusu-dur. Eksiklik de mal ve can
eksikliği, evlât ve kazanç eksikliğidir. Cenab-ı Hak iman
edenlerin başına bu tür şeylerin geleceğini önceden haber
veriyor. Düşman ve ölüm korkusu, kıtlık ve fakirlik, malların
eksiltilmesi, canların, çocukların, akrabaların ve sevdiklerin
ölümleriyle, hastalıkla ve ürünlerin eksiltilmesiyle imtihan
edeceğini haber veriyor ve sonunda da buyuruyor ki; sabredenlere
müjdeler olsun.
Zaten gerçek mânâda iman
eden kişi, iman ettiği andan itibaren malını, canını, çoluk
çocuk sahip olduğu her şeyini Allah yo-lunda fedâ etmeye hazır
olduğunu ikrar etmiş kişidir. Allah bütün bunları cennet
karşılığında müminden satın almıştır.
“Allah şüphesiz, Allah
yolunda savaşıp, öldüren ve öldürülen müminlerin canlarını ve
mallarını cennete karşılık satın almıştır.” (Tevbe 111)
Evet, müminler mallarını ve
canlarını cennet karşılığında Al-lah’a satmışlardır. Mal da can
da zaten Allah’ındır. Nîmeti veren istediği zaman onu geri
alabilir. Eğer bir şey Allah yolunda har-canmışsa, kesinlikle o
doğru yolda harcanmıştır.
Yeryüzünde her türlü küfür,
şirk ve azgınlık güçlerine karşı du-ran, tüm dünyada Allah’ın
iradesini hâkim kılmaya çalışan müminlerden Allah şunu
istemektedir: Bu yolda mallarından, canlarından, ürünlerinden,
ticaretlerinden eksilmeler gibi bir kısım belâlarla, iptilalarla
karşı karşıya geldikleri zaman bunu bir imtihan olarak
karşılamalılar ve sabretmelidirler.
Bilelim ki bütün bu belâlar
insanın imanını, iradesini ve dayanıklılığını güçlendiren
hayatın deneyimleridir. Bu imtihanlar sayesinde mümin güç ve
kuvvet sahibi yegâne varlığın Allah oldu-ğunu, insanın âciz
olduğunu, kendisinin hadiselere müdahale edemeyecek kadar güçsüz
olduğunu anlayacaktır. İnsan, kendisi mülk olunca Mâlik’e karşı
herhangi bir itiraz hakkına da sahip değildir.
E, efendim dünyada bunlar
olmasın! Hastalık olmasın! Ölüm olmasın! Sıkıntı, keder olmasın!
Bunlar güzel temenniler, ama hayat hiç de böyle değildir.
Bakıyorsunuz bir korku, bir kâfir korkusu, bir düşman korkusu,
ya da başka korkular bizi sarıveriyor. İşte bu bir imtihandır.
Acaba bu korkuyla karşı karşıya kalan insan ne yapacak?
Gerçekten Rabbine güvenebilecek mi? Veya meselâ sürekli iyi
doymaya alışık olan bizler bir anda açlıkla karşı karşıya
bırakılıveriyoruz. Veya bazen mallarda noksanlıkla karşı karşıya
geliveriyoruz. Çok kazanıyor iken bir anda bitiveriyor. Çok
güçlü-sünüz ama bir anda gücünüz kuvvetiniz bitiveriyor,
ihtiyarlık hastalık gelip belinizi büküveriyor. Ve meyvelerde,
ürünlerde noksanlıklar, kıtlıklar, sıkıntılar ve yokluklar. İşte
bütün bunlar karşısında:
“Sabredenlere müjdele.”
İşte bütün bunları size biz
verdik ve verdiklerimizle sizleri imtihana tabi tutarız, diyor
Rabbimiz.
Bu konuda pek çok hadis
vardır. Burada yeri gelmişken onlardan bazılarını aktaralım.
“Ebû Saîd Sa’d ibn Sinân el
Hudrî rivayet ediyor:
“Kim istemekten çekinir
iffetli davranırsa Allah onun iffetini artırır, kim tokgözlü
olmak isterse Allah onu başkalarına muhtaç olmaktan kurtarır,
kim sabretmeye gayret ederse Allah ona sabır verir, hiçbir
kimseye sabırdan daha geniş ve hayırlı bir şey verilmemiştir.”
(Buhârî, Zekat 50; Müslim, Zekat 126)
Mümin için en sağlam siper
sabırdır. Sabrı sayesinde mümin fakir de olsa, zengin de olsa
rahat ve huzurludur. Sabretmeyi bilmeyen ve istemekten
vazgeçmeyenler zengin de olsalar fakir de olsalar doyuma
ulaşamazlar, asla doymazlar. Kişi zamanın her türlü bela ve
sıkıntılarına karşı kendisini sabırla frenleyip hem dünya hem de
ahiret kazançlarını elde edebilir.
Ebû Yahyâ Suheyb ibn Sinân
radıyallahu anhtan rivayet edildiği:
“Müminin durumuna gerçekten
hayret edilir. Zira her durumu onun için hayır sebebidir, bu
özellik sadece müminlerde bulunur. Çünkü sevinecek olsa şükreder
bu onun için hayırdır, başına bir bela gelse sabreder bu da onun
için bir hayırdır.” (Müslim, Zühd 64)
Enes ibn Mâlik radıyallahu
anhtan rivayet edildiğine göre Peygamberimiz sallallahu aleyhi
ve sellem çocuğunun mezarı başında bağırarak ağlamakta olan bir
kadının yanından geçmişti ve ona:
“Allah’a karşı sorumlu
olduğunu düşün ve sabret” buyurdu. Kadın:
- Geç git, çünkü benim
başıma gelen senin başına gelmemiştir, dedi.
Peygamber sallallahu aleyhi
ve sellemi tanıyamamıştı. Kendisine O’nun Peygamber sallallahu
aleyhi ve sellem olduğunu söylediler. Bunu duyar duymaz
Peygamber sallallahu aleyhi ve sellemin kapısına geldi, kapıda
kapıcılar bulunmadığını gördü ve:
- Ben sizi tanıyamamıştım
dedi. Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem de:
“Asıl sabır felaketin ilk
anında olanıdır” buyurdular. (Buhârî, Cenâiz 32; Müslim, Cenâiz
14)
Ebû Hureyre radıyallahu
anhtan rivayet edildi:
“Allah: Mümin kulumun
dünyada sevdiği dostunu aldığım zaman, o kimse sabredip
mükâfatını benden beklerse karşılığı cennettir.” buyurdu. (Buhârî,
Rikak 6)
Ebû Saîd ve Ebû Hureyre
radıyallahu anhümadan rivayet edildi:
“Herhangi bir müslümanın
başına gelen yorgunluk, hastalık, tasa, keder, sıkıntı ve gamdan
ayağına batan dikene kadar her şeyi Allah müslümanın hata ve
günahlarının bağışlanmasına sebep kılar.” (Buhârî, Merda 1;
Müslim, Birr 49)
Enes ibn Mâlik radıyallahu
anhtan rivayet edildi:
“Allah iyiliğini istediği
kulun cezasını dünyada verir, fenalığını istediği kulun cezasını
da kıyamet günü günahını yüklenip gelsin diye dünyada vermez.”
Peygamberimiz sallallahu
aleyhi ve sellem devamla buyurdu ki:
“Mükâfatın büyüklüğü bela ve
musibetin büyüklüğüne göredir. Allah sevdiği topluluğu belaya
uğratır. Kim başına gelen bela ve musibetlere razı olursa Allah
ondan hoşnut olur. Bir kimse başına gelen bela ve musibetleri
öfke ile karşılarsa o da Allah’ın gazabına uğrar.” (Tirmîzî,
Zühd 57)
