Gönüllerin Güzel Kokulu Çiçekleri
(M. Özdamar’ın ‘Şah-ı Nakşı
Bend’ isimli eserinden… İst. 1997)
- İnsanlığın her zaman, her
devirde muhtaç olduğu adalet ve ihsanın teminatı Allah’ın
dinidir.
Din zulmü önlemek içindir.
(s. 89)
Hâce Abdullah Gücdüvâni:
Din caddesinde emirlere ve
yasaklara dikkat et. Kolaya kaçma! Sünnetlere uy ve ilaveden
kaçın. (s. 30)
Şah-ı Nakşıbend:
Bize ibadet ve muamelatına
mağrur kalın adamlar değil, kusur ve kusurlarında boynu bükülmüş
ince insanlar lazım. (s. 157)
“Masivaya taalluktan
arınmak” Allah’ın gayrına ilgi duymamak anlamına geliyor. (s.
159)
Yaratıkları, yaratandan
ötürü hoş görerek boş görmemek (gerekir)
Emir Gülal’ın
çömlekhânesinde en çok dikkat edilen şey temiz nefes ve helal
lokmadır.
Dergâhta isteksizliğe yer
olmadığı gibi, tembel tenekeliğe, miskinliğe, ekmek elden su
göldenciliğe de yer yoktur. Herkesin alınteri ve emeğinin
karşılığıyla mesûd bir şekilde geçinmesi gerekiyor. (s. 42, 43)
Mehmed Bahâeddin, yakınları
da dâhil, başkalarına yük olmamaya özel bir özen gösterirdi. (s.
95)
“Sultan sofralarına karşı
perhizliyim” der, devlet erkânının yemeğini asla yemezdi. (s.
98)
“Yaratana bakmak gerekir,
yaratılana değil” ilkesi çerçevesinde kâinatın künhüne yol bulma
gayretine murakabe denir. Bu anlamdaki murakabenin hakkını
vermek nadir kişilere nasip olur. (s. 166)
Tarikat-ı Nakşibendi de
derviş, bir anlamda gönüllü, bir anlamda gönülsüz gerektir.
Gönüllüğü yaptığı işi severek, benimseyerek, isteyerek, aşkla
şevkle yapması (demektir). Gönülsüzlüğü ise hiç kimseye, hiçbir
konuda gönül koymamasıyla ilgilidir.
Her hal-ü karda, her şeye
rağmen, halkın içinde Hakk’la olabilmek (bir ilke olarak)
benimsenecektir. (s. 148)
Mehmed Bahâeddin Şah-ı
Nakşibend buyurdular ki;
“Bizim yolumuz sohbet
yoludur. Ancak sohbetin bir şartı vardır, sohbet edenlerin
birbirlerine karşı varlık gösterişine girmemeleri ve
birbirlerinde yok olmaları gerekir.” (s. 163)
“Derviş odur ki, taşrası bî
renk ola, derunu bî renk ola.” (Yani durum ne olursa olsun
sükûnetini muhafaza ede, kimseye kin, haset ve düşmanlık
beslemeye. Aksine, cümleye merhamet ve muhabbet üzere ola.) (s.
90)
“Bu hırka içinde bulundukça
ben,
Çekinirim incitip
incinmekten.” (s. 168)
Keramet göstermesini isteyen
birine Şah-ı Nakşibend şöyle buyurur:
“Bunca kusur ve küsûrumuza
rağmen, yerin dibine batmıyor da, yeryüzünde hâlâ önsüz sonsuz
lütuflara mazhar oluyoruz. Bundan büyük keramet mi olur?” s. 135
Hâce Abdullah Gücdüvânî
ilkelerinden üçü:
A- Sefer der vatan:
İnsanın kendi iç ve dış
ilişkiler ortamında hamlıktan olgunluğa sürekli sefer etmesi.
Kendinden geçip göçerek Allah’a yolculuk etmesi. (s. 147)
B- Huş der dem:
Geçmiş ve gelecek
endişelerinden arınarak ânı yaşamak, sevgiyle, aşkla şâd olmak.
(s. 147)
C- Nazar ber kadem:
Ayakucuna bakmak. Gözün peşi
sıra akıp gitme eğilimine sahip gönlü dağınıklıktan korumak.
Şah-ı Nakşıbend şöyle
buyurdular:
Hadis-i Kudsî’de ifade
edildiğine göre, Cenab-ı Hakk Dâvud aleyhisselama,”Beni ve
dostlarımı dost edin ve Beni kullarıma sevdir” buyurur. Dâvud
aleyhisselam “Ya Rabbi, Seni ve dostlarını dost edinmeye gücüm
yeter, ama Seni kullarına nasıl sevdiririm?” der. Cenab-ı Hakk:
“Kudret, azamet ve nimetimi iyi anlatarak” buyurur. (s. 163)
