|
ZEKİ HOCAM
Yirmi dokuz Mayıs fetih gününde,
Seherin sonunda geçti de gitti!
İki tercih vardı onun önünde,
Hak’ın tarafını seçti de gitti!
Biri “hazinemi kaybettim” dedi,
Sildi gözlerini, o gülümsedi.
Biri ona hasret onu gözledi,
Dönülmez bir yolu açtı da gitti!
Yurdun dört bir yanı seferber
oldu,
Ulu cami taştı avlusu doldu,
Türkiye ağladı Kayseri soldu,
Caddeler sokaklar taştı da
gitti!
İnanın melekler eşlik ediyor,
Parmaklar ucunda tabut gidiyor,
Hüzünlü firakı Hak seyrediyor,
Sel oldu bentleri aştı da gitti.
Bu ne sevgi Ya Rab bu ne
iştiyak?
Şeb-i arus mu? Bu nasıl firak?
Feryat figansız içten ağlayarak,
Dostlarını ölçüp biçti de gitti!
Bir Allah dostu tebrik eylemiş,
Sizde gördüğümü görmedim demiş,
O’na boyanmışlar sanki ölmemiş,
Refik-i Alaya koştu da gitti!
Allah yolundaydı ölü denilmez,
Ruhu dolaşıyor onsuz gezilmez,
Onun için dostlar fazla üzülmez,
Hizmet şerbetini içti de gitti!
Kimi batıdandı, kimi doğulu,
Nevşehirlilerin gözü buğulu,
Hepsi de inanın manevî oğulu,
Siz sağ olun dedi, göçtü de
gitti!
Duyunca dostlar sordu halimi,
Fakir ondan almış idi talimi,
Bak Hakk’a yürüdü cihan âlimi,
Melekler misali UÇTU DA
GİTTİ!...
Fatih YILMAZ
01 HAZİRAN 2005
KAYSERİ
|
