ALLAH’IN
ELÇİSİ
“Muhammed
Allah’ın elçisidir. O’nun beraberinde bulunanlar, inkârcılara
karşı sert, birbirlerine merhametlidirler. Onları rükua varırken,
secde ederken, Allah’tan lütuf ve hoşnutluk dilerken görürsün.
Onlar, yüzlerindeki secde izi ile tanınırlar. İşte bu, onların
Tevrat’ta anlatılan vasıflarıdır. İncil’de de şöyle vasıflandırılmışlardı:
Filizini çıkarmış, kuvvetlendirmiş, kalınlaşmış, gövdesi
üzerine dikilmiş, ekincilerin hoşuna giden ekin gibidirler.
Allah böylece bunları çoğaltıp kuvvetlendirmekle inkârcıları
öfkelendirir. Allah, inanıp yararlı işler işleyenlere, bağışlama
ve büyük ecir vaad etmiştir.” (Fetih 29)
Muhammed
sallallahu aleyhi ve sellem, Allah’ın peygamberidir, Allah’ın
elçisidir. Onunla beraber olan, onun safında yer alan müslümanlar
kâfirlere karşı çok şiddetli ve serttirler ama kendi aralarında
ise birbirlerine karşı çok merhametlidirler. Birbirlerine karşı,
müslüman kardeşlerine karşı boyunları kıldan incedir onların.
Sen onları Rabblerine rüku ve secde ederken görürsün. Sen
onları Rabblerinin önünde eğilirken görürsün. Rükuları ve
secdeleri vardır onların. Allah’a kullukları vardır onların.
Namazları vardır. Onlar Rabblerine rüku ve secde ederken,
sadece Rabblerinden bir rıza, bir fazl, bir üstünlük
arzusundadırlar. Tüm hedefleri Rabblerinin hatırını kazanmak,
Rabblerinin rızasına ermek ve Allah’ın fazlına ve lütuflarına
ulaşmaktır.
Onların
simalarında, onların yüzlerinde secde eserini, secde izlerini görürsün.
Rabblerine karşı sürekli secde halleri onların ayırıcı özellikleridir.
Hiçbir toplumda görülmeyen, hiçbir dinde görülmeyen bu
kulluk özellikleriyle onlar şereflenirler. İşte onlar böyle
bir özelliğe sahiptirler.
Tevbe
sûresinde Rabbimiz bunun bir benzerini şöyle diyordu:
“Onlar
mü’minlere karşı alabildiğine merhametli, alabildiğine
zelil, mütevazıdırlar. Mü’min kardeşlerine karşı boyunları
bükük, boyunları kıldan incedir onların, ama kâfirlere karşı
son derece onurlu, izzetli, aziz ve şerefli bir konumları vardır.
Eğer sizler Allah ve Rasûlü’ne imandan, Allah ve Rasûlü’ne
itaatten, Allah ve Rasûlü’nün gösterdiği bir dini, bir
hayat programını yaşamaktan vazgeçerseniz, kesinlikle
bilesiniz ki Allah sizi giderir, sizin yerinize mü’minlere karşı
zelil, kâfirlere karşı da aziz ve hiçbir kınayıcının kınamasından
korkup çekinmeyen, Allah yolunda cihad eden kimseleri getirir.
Allah onları sever, onlar da Allah’ı sever.”
İşte
bu özellikleri içinde Rasulullah Efendimizin etrafındaki yiğit
müslümanlar Allah ve Rasûlü’ne karşı en içten, en samimi
duygularla bağlanırlarken, kendi aralarında da birbirlerine karşı
çok merhametli, çok fedâkar bir hayat yaşarlarken,
kendilerinin dışındaki kâfirlere karşı da son derece onurlu,
izzetli, şerefli bir tavırla, ezilmeden, şahsiyetli bir anlayışla
dimdik ayakta kalabiliyorlardı. Müslümanlıklarının izzet ve
şerefini kimseye çiğnetmiyorlardı. İşte Rabbimiz de onlardan
bunu istiyordu. Eğer bu özelliklerini bırakıp kâfirlere karşı
boyunları bükük, kâfirlere karşı izzetsiz ve şahsiyetsiz,
onursuz, müslümanlara karşı da sert, merhametsiz olacak
olurlarsa, Rabbimiz onların izzet ve şerefini alacak bir başka
topluma verecekti. Onun içindir ki dünya üzerindeki hiçbir müslüman
topluluk bu din bizim tekelimizdedir, bu din bize muhtaçtır, biz
olmasaydık bu din yok olup giderdi demeye hakkının olmadığını
iyi bilmelidir.
Rabbimiz
diyor ki, “Allah ve Rasûlü’nün egemenliğini kabul eden müslümanlar
ancak alınlarında secde izi olan kimselerdir.” Allah karşısında
secde eden, Allah’ın emirleri karşısında hemen hiç
beklemeden, hiç savsaklamadan teslimiyet gösterip, boyun büküp
uygulamaya koyan kimselerdir onlar. Allah karşısında şeytan
gibi ukalalık etmeyen kimselerdir onlar. Yine onlar kâfirler karşısında
onurlu, şahsiyetli, izzet ve şerefli, ama müslümanlar karşısında
da son derece merhametli, şefkatli bir özelliğe sahip
kimselerdir. İşte müslümana yakışan tavır budur. Allah’ın
biz kullarında görmek istediği tavır budur. Hem de müslümanların
bu özellikleri sadece bu kitapta değil, daha önceki
peygamberlere indirilmiş olan kitaplarda da gündeme getirilmişti.
İşte onların örneği Tevrat’ta da böyleydi.
İncil’deki
özellikleri de şöyleydi: Filizini çıkarmış, onu
kuvvetlendirmiş, kuvvetlenip kalınlaşmış, gövdesi üzerine
dikilmiş, çiftçilerin hoşlarına giden bir ekin gibidirler
onlar. Allah böyle yiğit kullarını çoğaltıp ayağa kaldırdıkça
kâfirlerin bunlara karşı öfkesi artıyor, kabarıyor. Böylece
kâfirler çatlasınlar patlasınlar, öfke ve gayz içine
girsinler ve böylece helâk olup gitsinler diye Rabbimiz mü’minlere
böyle bir güç, böyle bir fırsat ve imkân veriyor. Düşünün,
bir bitki önce filizini, başını çıkarmış, sonra
kuvvetlenmeye başlamış. Yavaş yavaş büyümeye, kuvvetlenmeye
başlamış. Kalınlaşıp kuvvetlenmiş ve gövdesi üzerinde
dimdik durabilir bir hale gelmiş. Gökyüzüne yükselen hurmalar
gibi. Kökü ta yerin altlarına kadar inen büyük çınarlar,
ulu çınarlar gibi. Kim ekmişse, kim dikmişse onu, onun hoşuna
gitmiş. Ama kâfirlerin de hoşuna gitmemiş. Şaşırıp kalmış
kâfirler. Bu nasıl bir şey? Bu nasıl bir büyüme? Birden bire
bu nasıl bir gelişme? Biz bunun bu kadar kısa bir zamanda bu
kadar büyüyeceğini hiç hesap etmemiştik. Mekke’de diyorduk,
Medine’de diyorduk. Mutlaka biz bunun başını ezeriz hesap
ediyorduk. Çöller arasında susuz kurur gider diyorduk. Ama işte
büyüdü, işte yüceldi, işte kök saldı, işte gövdesi
üzerinde duracak duruma geldi ve işte tüm Arabistan Yarımadasında
yayılmaya başladı bile. İşte müslümanların İncil’deki
özellikleri de, misâlleri de böyledir.
Gerçekten
müslüman toprağa atılan bir tohum gibidir. Tohum filiz çıkarır,
filiz gövdeye doğru yürür, güçlenir, kuvvetlenir de bir anda
tüm dünya bakar görür ki o gövde sağlam bir hayatın, Allah
dininin egemenliği altına giriverir. Hüküm Allah’ındır,
yetki O’nundur, dilediklerini böylece yücelten sadece O’dur.
Kim ki Allah’ın istediği gibi iman eder, kim ki bu imanını
salih amellerle pratiğe dökerse, iman kaynaklı bir hayat yaşarsa,
hayatını bu imanıyla düzenleme kavgası içine girerse Allah
onlara bir mağfiret, bir bağış, bir merhamet ve büyük bir ücret
vaad etmiştir. Allah’ın vaadi her zaman haktır. O günkü müslümanlar
için de, günümüz müslümanları için de Rabbimizin vaadi
haktır.
O
günkü müslümanlara bir Hudeybiye gerçekleştiren Allah’tır,
Hudeybiye’den sonra Hayber’in fethini gerçekleştiren
O’dur. Daha sonra Mekke’nin fethini müyesser kılan O’dur.
Daha sonra tüm Arabistan yarımadasının fethini, daha sonra bütün
dünya şehirlerinin, Anadolu’nun fethini gerçekleştiren yine
Allah’tır. Kıyâmete kadar böyle olan müslümanlara vaadini
gerçekleştirecek olan yine Allah’tır. Hüküm O’nundur,
yetki O’nundur, irade O’nundur. Allah ve Rasûlü yolunda yürüdükleri
sürece dünyada daha nice nice fetihler mü’minlerin olacaktır,
öteler âleminde de cennetler, nîmetler yine secdeli, rükûlu,
kâfirlere karşı onurlu, müslümanlara karşı merhametli olan
müslümanları beklemektedir. Her zaman ve her yerde hamd
Allah’a aittir.
