SAKIN
ANLAMAZLIKTAN GELMEYİN!
ÇEVRENİZDEKİ
CANLILARDAKİ MUCİZEVİ ÖZELLİKLERİ
ANLAMAZLIKTAN
GELMEYİN
Denizaltılarda
bulunan dalış tankları suyla dolunca gemi sudan daha ağır
hale gelir ve dibe dalar. Eğer tanktaki su, basınçlı hava ile
boşaltılırsa, denizaltı tekrar su yüzüne çıkar. Nautilus
adı verilen bir deniz hayvanı da aynı yöntemi kullanır.
Nautilus’un vücudunda 19 cm. çapında salyangoz kabuğu biçiminde
spiral bir organ vardır. Bu organda birbiriyle bağlantılı 28
tane "dalış hücresi" bulunur. Peki ama, Nautilus suyu
boşaltmak için gerekli basınçlı havayı nereden bulur?
Nautilus, bunun için biyokimyasal yoldan özel bir gaz üretir ve
bu gazı kan dolaşımı ile hücrelere aktararak hücrelerden
suyun çıkmasını sağlar. Bu şekilde avlanırken ya da düşmanlarından
kaçarken yükselmek ya da dibe batmak için gerekli miktarda suyu
dışarı pompalayabilmektedir. Bir denizaltı sadece 400 metre
dibe batabilirken, Nautilus için 4000 metre derinliğe dalmak son
derece kolaydır.
Soğutma
sistemlerini ilk keşfedenler insanlar değildir. Sıcakkanlı her
canlı, ısı kontrolü için birçok mekanizmaya sahiptir.
Afrika’nın hızlı koşan gazeli, sık sık düşmanlarından
kaçmak için koşmak zorunda kalır. Bu sürat koşusu gazelin vücut
ısısını yükseltir. Fakat gazelin hayatta kalabilmesi için
beyninin vücudundan daha serin tutulması gerekir.
Gazel
beynini serin tutmak için, başının sağ tarafında, kendine
has bir soğutma sistemine sahiptir. Gazellerin ve benzer
hayvanların, soluk alma kanallarının ardında uzanan, büyük
kan birikintilerinin içerisinden yayılan yüzlerce küçük
atardamar vardır. Soluklanmış hava buruna ait bu gölcüğü soğutur,
bu yüzden küçük atardamarların içerisinden geçen kan soğumuş
olur. Sonra küçük atardamarlar kanı beyne taşıyan tek bir
kan damarı içerisinde biraraya gelirler. Beynin soğutulması için
bu sistem olmasaydı gazel de hayatını devam ettiremezdi.
Baykuşlardaki
görüş derinliği, bütün yırtıcı kuşlarda olmakla
birlikte, hiçbir kuş bu konuda baykuş kadar iyi donanımlı değildir.
Baykuşların bazı türleri, görüş alanlarını genişletmek için,
başlarını 180 derece döndürüp tam arkalarını görebilecek
bir yapıya sahiptirler. Bu kolaylık, sadece yırtıcı
hayvanlardan korunmalarını değil, aynı zamanda avlarının
yerini doğru saptamalarını sağlar. Baykuş gözlerinin belki
de en olağanüstü özelliği büyüklükleridir. Yüzün büyük
bir kısmını kaplayan bu kocaman gözler birbirlerinden çok
ince bir kemikle ayrılmıştır. Bunun sonucu olarak, göz boşluğuna
sıkıca yerleşen gözler, göz kasları için hemen hemen hiç
yer bırakmazlar. Birçok baykuşun gözü yerinden oynamadığından
bu kuşlar değişik yönlere dönmek için oldukça esnek olan
boyunlarını kullanırlar.
Baykuş,
avının yerini saptar saptamaz, en sessiz şekilde onun üzerine
atılmalıdır. Ama kuşların çoğu uçarken bir ses çıkarırlar.
Örneğin havada uçan bir kuğunun kanat hışırtısı çok
uzaklardan duyulabilir. Birçok büyük kuşun kanatları da uçarken
ses çıkarır. Gürültülü kanatlarsa, bir gece avcısı için
avının olası bir saldırıyı fark etmesine yol açacağı için
açık bir dezavantajdır. Ama bu problem gece avlanan baykuşlara
özel tüy yapısıyla çözülmüştür. Baykuşun tüyleri yumuşaktır,
uçmasını sağlayan güçlü kanat tüylerinin uçları ise püskülümsü
bir yapıya sahiptir. Kanat tüylerinin kadife yumuşaklığındaki
yüzeyleri, sesi etkili bir biçimde boğarak baykuşun sessiz uçmasını
sağlar.
Çıngıraklı
yılanlar ısıya duyarlı özel gözleri ile zifiri karanlıkta
bile fare, sıçan gibi sıcakkanlı avları bulabilirler. Yılanın
15 cm. yakınında bulunan küçük bir fare, çevresindeki havada
yalnızca 0.005 derece gibi son derece az, hatta hissedilmeyecek
bir sıcaklık değişimi oluşturduğu halde, yılan tarafından
kolayca fark edilir. Yılan, beynine ulaşan avıyla ilgili
bilgiyi, saniyenin 1/20'si kadar kısa bir sürede alıp, değerlendirip
tepki gösterebilir. 1 saniyenin, insan gözünün yavaşça açılıp
kapanması kadar kısa bir zaman olduğu düşünüldüğünde yılanın
akıl almaz hızı daha net anlaşılabilir. Avının yerini hiç
şaşmadan bulan çıngıraklı yılan, şaşırtıcı bir isabet
yeteneğiyle saldırır ve zehirli dişleriyle hayvanı öldürür.
Su
samurları kürklerini ayaklarıyla tararlar, bu sayede hem kürklerini
temizlerler, hem de derilerindeki yağ ile kürklerini tımar etmiş
olurlar. Samurlar bu işlemle hava kabarcıklarını kürklerine
emdirirler; bu onların kürklerini havalandırmak için kullandıkları
tek yöntemdir. Pasifiğin dondurucu soğuğundan
korunabilmelerinde kalın derilerinin kabarcık tutma
kapasitesinin fazlalığı çok önemlidir. Derilerindeki bu su
kabarcıkları onları donmaktan korur. Eğer su samurlarının kılları
keçeleşirse (çoğu zaman petrol atıkları buna sebep olabilir)
hayvan çok kısa bir sürede donarak ölür.
Antartika
bölgesinde yaşayan Wedel türü ayıbalığı denizin sekiz
aydan fazla süre buzla kaplı kaldığı, hava sıcaklığının
–56 dereceye, su sıcaklığınınsa -26 dereceye dek düştüğü
sert kışlarda bile bu şartlara dayanabilir. Ayıbalıkları, çok
derinlere daldıklarında yoğun ve ani basınç değişimi yüzünden
oluşan vurgundan etkilenmezler. Çünkü uzun süreli dalışlarında
su altına girmeden önce birkaç küçük dalış yaparlar.
Kaburga kemiklerini ve diyaframlarını açıp kapayarak ciğerlerindeki
havayı dışarı atarlar ve ciğerlerini de kapatırlar. Bir süre
sonra ciğerlerinde hiç hava kalmadığından azot eriyerek kana
karışmaz ve hayatî sorunlar da böylece önlenmiş olur. Ayıbalıklarının
solunum borusu çoğu memelininkinin tersine yuvarlak değil, düz-oval
biçimlidir ve yüksek basınç altında hemen kapanabilmektedir.
Aynı şekilde kulaklardaki hava boşlukları da dış basınç
belli bir noktaya eriştiğinde şişip burayı tıkayan kan
damarlarıyla örülmüştür. Bu yapılar ayıbalıklarına, ağır
koşullarda yardımcı olan avantajlardır.
Sinek
kuşunun kalbi gün boyunca saniyede 500 ile 1200 kez çarpar.
Gece ise kalbi öylesine yavaşlar ki görünüşte sanki nabzı
durmuştur ve hatta kuş nefes almıyor gibidir. Bunun benzerini kış
geldiğinde kirpiler de yapar. Bu, onların kış uykusudur. Sinek
kuşu ise her yıl 365 kez kış uykusuna yatmak zorundadır.
Burada
verilen örnekler yeryüzündeki canlıların çok kısıtlı bir
bölümüdür. Ama yalnızca bu örneklere bakarak bile tüm canlılarda,
her ayrıntısında bir bilgi ve tasarım olan mekanizmaların
bulunduğu görülebilir. Bir canlının donmamasını sağlayacak
antifiriz üreten sistemden, görüş derinliği veren göz yapısına,
canlının bulunduğu yerle çok kısa sürede adeta bir bütün
haline gelmesini sağlayan renk değiştirme yeteneğine kadar tüm
bu mekanizmaların kaynağı elbette rastlantılar değildir.
Rastlantılar şuur gösterip plan yapamaz. Bu canlılar bir şuur
sahibi tarafından özel olarak tasarlanmışlardır diğer bir
deyişle bu canlılar yaratılmışlardır. Her şeyden haberdar
olan, her şeye hakim olan Allah bu özellikleri onlara vermiştir.
O’nun yaratmasında sonsuz bir sanat ve ilim vardır. Allah
kusursuzca yaratandır.
Öyleyse
siz de bu mucizevî sistemlerin ancak ve ancak Allah'ın üstün
tasarımının ürünü olduklarını ANLAMAZLIKTAN GELMEYİN.
*
Bu yazı Yeter Cd’sinden alınmıştır.
