GELİŞMİŞ
ÜLKE OLMAK İÇİN ÖNÜMÜZÜ GÖRMEK
Gelişmiş
ülkeleri gelişmemiş olanlardan ayıran temel özelliklerinden
biri, planlı bir hayat tarzını benimsemiş olmalarıdır. Planlı
bir yaşam tarzını benimsemiş olmanın gelişmiş ülkelere sağladığı
en önemli kazanım, geleceklerini görme ve güçleri ölçüsünde
onu kontrollerine alma imkanını vermesidir. Bu imkan onları
nerede, nasıl ve niçin yaşadıkları, nereye varmayı arzuladıkları
konularında düşünmelerini, bilinçli davranmalarını ve
kendilerinin yanı sıra çevresindeki ülke ve kaynakları da
kontrol altına almalarını beraberinde getirmektedir. Bu durum güçlü
ülke ya da toplumların daha da güçlenmesine, yalnızca kendi
topraklarında değil, tüm dünyada etkin olmalarına imkan hazırlamaktadır.
Gelişmiş
ülkeler açısından yarın, en az bugün kadar önem taşımaktadır.
Bu nedenledir ki, gelişmiş ülkelerin önemli çalışma alanlarından
birini planlama çalışmaları oluşturmaktadır. Bir başka
ifade ile bugünü yaşarken yarını da düşünmekte, yarın
varmayı hedefledikleri durumu belirginleştirmekte ve tüm
enerjilerini belirledikleri hedeflere ulaştıracak etkinlikler üzerinde
yoğunlaştırmaktadırlar. Gelişmiş ülkeler gelişmişlikleri
ve güçleri oranında ileriye yönelik teoriler geliştirmekte,
politikalar üretmekte, gelecek elli-yüz yılın dünyasını şekillendirmeye
çalışmaktadırlar. Bunun için siyasî, ekonomik, askerî,
sosyal, kültürel yönlerden ne yapmaları gerekiyorsa bunları
tek tek belirleyip planladıkları şekilde yerine getirme uğraşı
vermektedirler. Bu çalışmaları da büyük ölçüde amaçlarına
ulaşmakta, güçlerine yeni güç katarken diğer toplumları ya
da ülkeleri de kendilerine güç katmaları doğrultusunda yönlendirebilmektedirler.
Gelişmiş
ülkelerin tüm bu çalışmalarına ve güçlerine güç katma
girişimlerine karşılık gelişmemiş ülkeler de gelişmiş ülkelerin
amaçlarına hizmet eden bir araç olmaktan ileriye geçememektedirler.
Oyunun kuralları gelişmiş ülkeler tarafından konulurken gelişmemiş
ülkelere düşen ise, bu kurallar dahilinde bir figüran rolü
oynamak ve güçleri ölçüsünde gelişmiş ülkelerin daha da güçlenmelerine
katkı sağlamaktır. Gelişmiş ülkeler bir taraftan bu gün
oynanması için yazdıkları senaryoyu oynarken ve oynatırken diğer
taraftan gelecek için yeni senaryolar yazmaya, yeni aktör ya da
figüranlar üretmeye devam etmektedirler. Yine senaryonun bir parçası
olarak gelişmemiş ülkeler, gelişmiş ülkelerin hedeflerine
hizmet etme oranları ölçüsünde taltif görüp onore
edilmektedir.
Gelişmiş
ülkelerin oynanmak üzere yazdıkları senaryonun oyuncuları
kimi zaman Birleşmiş Milletler, Nato, Avrupa Topluluğu, Avrupa
Konseyi, İnsan Hakları Mahkemesi gibi kurum ve kuruluşlar
olurken kimi zaman da gelişmemiş ülkelerin başkanları,
liderleri, toplum önderleri gibi insanlar olabilmektedir.
Senaryonun ana söylemlerini ise Kopenhag kriterleri, İnsan
Hakları Evrensel Beyannamesi, Avrupa insan hakları sözleşmeleri
vb. oluşturmaktadır. Gelişmemiş ülkeler kraldan çok kralcılık
anlayışı çerçevesinde senaryoya, senaryoda kendilerine
verilen rollere ve bu söylemlere sadık tavırlar sergilerken
gelişmiş ülkeler gerektiğinde kendi senaryolarına uygun
olmayan davranışları rahatlıkla sergileyebilmekte, senaryoyu
yeniden düzenleyebilmekte ya da sahip oldukları siyasî,
ekonomik ve teknolojik güç yardımıyla senaryo değişikliklerini
haklı ve gerekli değişiklikler olarak diğer toplumlara lanse
edip benimsetebilmektedirler. Bu sürecin daha acı olan tarafı,
hizmetkârlık yapan gelişmemiş ülkelerin ya da toplumların
idareci kesiminin, yaptıkları hizmet karşılığında aldıkları
iltifatlarla öğünmeyi bir maharet saymalarıdır. Hatta bu
kesim, kendi toplumuna karşı, bu iltifatları, sömürgeci ülkelerin
onları daha fazla kontrol altında tutmak için verdiği
kredileri bir propaganda aracı, bir koz olarak kullanmaktadır.
Bu
sürecin ilginç ve gerçek olan bir başka boyutu da, “tarih
tekerrürden ibarettir” tezini doğrularcasına tarihin her döneminde
rastlanılan bir senaryonun tekrar tekrar oynanıyor olmasıdır.
Bir dönemde Büyük Roma, bir dönemde Bizans, bir dönemde Büyük
Selçuklu Devleti, bir dönemde Osmanlı Devleti ve nihayet
Amerika Birleşik Devletleri ve bazı Avrupa ülkeleri gibi bazı
ülke ve toplumlar, kendi dönemlerinde senaryolar yazan ve tüm
insanlığa oynatan senarist ve yönetmen konumunda olmuşlardır.
Ancak bunlar arasında Büyük Selçuklu ve Osmanlı
Devletlerinin, hedef ve misyonlarının farklı olması,
senaryolarının insanîliği ve ilahî emirlere uygunluğu
nedeniyle diğerlerinden farklı olduklarının belirtilmesi
gerekir. Mesela, Osmanlı Devleti de kendi çağında tüm dünyaya
hükmetmiş, kıtalara sahip olmuş, diğer ülkelerin iç ve dış
işlerini yönetme gücünü elinde bulundurmuş ama tüm
insanlara ilahî emirler doğrultusunda, onuruna yakışır şekilde
bakıp kendine özgü bir sistem kurabilmiştir. Bugün bile
insanlığın içinde yaşadığı bir çok bunalımın tedavi
yollarını tespit etmiş ve uygulamış, yaşanılır bir dünya
oluşturma mücadelesini vermiştir. Ama ne yazık ki zaman gelmiş,
devir dönmüş, hedef ve misyonundan uzaklaşması ile birlikte
senarist ve yönetmen konumundan figüran rolüne layık görülmüştür.
Yine
bu tarihsel süreç bizlere ülkelerin, devletlerin daim olmadığını,
aynen bir canlı varlık gibi doğup büyüdüğünü ama sonunda
gücünü kaybedip yok olduğunu göstermektedir. İnsanlığa
huzur ve mutluluk getirmeyen hiçbir sistem, gücünü bu doğrultuda
kullanmayan hiçbir devlet varlığını sürekli olarak devam
ettirememiştir. Buradan hareketle mevcut düzenin de süreklilik
arz etmeyeceğini, gücün tekrar el değiştirebileceğini rahatlıkla
söyleyebiliriz. Tarihi gerçekler ve tarihsel süreç bize bunu göstermektedir.
Sünnetullah bunu gerektirmektedir. Bu nedenle ülke olarak,
toplum olarak ümidimizi kaybetmememiz gerektiğini belirtmeliyiz.
Tarihe yön verme güç ve imkanını kendi bünyemizde taşıdığımıza
canı gönülden inanmalı; kesinlikle ve kesinlikle ümitsizliğe
düşmemeliyiz. Millet olarak, toplum olarak bu güç ve kudreti
genlerimizde taşımaktayız. Bu düşünce kesinlikle hamasî
duygularla söylenmiş bir kanaati yansıtmamaktadır. Her şeyi
yaratan ve bizi bizden daha iyi tanıyan Yaratıcının bize
bildirmiş olduğu “eğer inanıyorsanız üstün sizsiniz”,
“onlar istese de istemese de Allah nurunu tamamlayacaktır”
teminatları doğrultusunda oluşmuş inançtan başka bir şey değildir.
Ancak
Yaratıcının bu teminatının şu anki halimizle bizim için
verilmediğinin, bu teminata uygun bir konum ve durumumuzun olmadığının
da belirtilmesi gerekmektedir. Zira Yaratan bu teminatlarının
yanı sıra “neye layık iseniz o şekilde yönetilirsiniz”
kuralını da koymuştur. Bir başka deyişle toplum olarak,
millet olarak, ümmet olarak içinde bulunduğumuz halden sorumlu
olanın yine bizler olduğu unutulmamalıdır. Yaratılışımızla
birlikte büyük bir sorumluluk altına girdiğimizin, Yaratana
belirli sözler verdiğimizin bilincinde olmalıyız. Bu
sorumluluk ve ağır görev altında, inanan insanlar olarak,
zaman kaybetmeksizin yakınmaktan öteye geçip mevcut hâlimizi
sorgulamamız gerektiğinin farkına varmalıyız.
Toplum
olarak, inanan insanlar olarak kendimize yöneltmemiz gereken
soruların en başında, “kim olduğumuz, niçin bu halde
bulunduğumuz ve nerede olmamız gerekmektedir?” gibi sorular
gelmektedir. Gerçekte bu soruların cevaplarının tamamı hayat
kitabımız KUR’AN’da ve hadiste açık olarak yer almaktadır.
Bizler
Allah (CC)’ın halifeleriyiz, bizim için din olarak belirlenen
İslam’ı yaşantımıza hakim kılmak ve Yaratan’a yine
Yaratan’ın istediği gibi kul olmak ve inancımızın üstünlüğüne
yakışır bir konumda olmak durumundayız. Bu soru ve cevapları
net olarak belirledikten sonra yine kendimize yöneltmemiz gereken
ikinci kuşak önemli sorular arasında, “şu anda nerede
bulunmaktayız ve nereye gidiyoruz?” soruları yer almaktadır.
Bu genel ifadelerle belirtilen soru ve cevapları daha somut soru
ve cevaplara dönüştürerek dönüşüm sürecine başlanılması
en uygun yol olarak görülmektedir. Bu sorgulamalar ışığında
gelişmiş ülkelerin yaptığı gibi günümüzdeki durumumuz
kadar gelecekte olmayı arzuladığımız durumu da düşünerek
geleceğe dönük gerçekleştirilebilir planlar yapmak, hedef ve
ideallerimizi belirlemek, bu hedef ve idealler doğrultusunda tüm
gücümüzle çabalamak zorundayız.
Özelde
Türk toplumu, genelde ise İslam ümmeti olarak içinde bulunduğumuz
durumun hiç de iç açıcı olmadığı rahatlıkla söylenebilir.
Şu an dünyada, tüm insanlığın oynadığı senaryonun yazılmasında
etkin bir konumda olmadığımız, dünya siyasetine, gelişme ve
değişmelere yön veremediğimiz, kendi içimizden güçlü bir
devlet, gelişmiş bir toplum çıkaramadığımız acı ama gerçek
olan bir durum. Gelişmiş ülkeler tarafından bize biçilen
elbiseyi giymekten, verilen rolü oynamaktan, dünya sinemasında
figüranlık yapmaktan ileri gidemediğimiz somut olarak gözlenebilmektedir.
Ciddi anlamda kendimizi sorgulamadığımız, geleceğimize yine
kendimiz yön veremediğimiz, dünya sinemasında oynanan oyunları
yazamadığımız sürece şu anki konumumuzda, dünya
kamuoyundaki etkinliğimizde bir değişmenin olmayacağını da
yine rahatlıkla söyleyebiliriz.
Bugün
gelişmiş ülkeler kendi senaryolarını hayata geçirmek üzere
ekonomik, teknolojik, siyasî güçlerinden yararlanarak oluşturdukları
Birleşmiş Milletler, Nato, Avrupa Konseyi, Avrupa Birliği gibi
örgütlenmeler aracılığıyla kimilerince Büyük İsrail,
kimilerince Büyük Ortadoğu, kimilerince Yeni Dünya Düzeni
projesini uygulamaya geçirmişlerdir. Bu senaryonun bir gereği
olarak insan hakları, demokrasi, eşitlik, özgürlük gibi insan
ruhunu okşayan söylemler geliştirerek tüm dünya ülkelerini,
toplumlarını da yanlarına alarak projelerinin hayata geçirilmesi
için mücadele vermektedirler. Gerektiğinde tıpkı cahiliyye
Araplarının kendilerine helvadan put yapıp yedikleri gibi
Filistin’de, Afrika’da, Çeçenistan’da, Afganistan’da,
son olarak da Irak’ta ve burada adını sayamadığımız geniş
bir coğrafyada (bu coğrafyanın önemli bir kısmında müslümanlar
bulunmaktadır) insan ruhunu okşayan ve helva gibi tatlı olan
putlarını yemekten çekinmemektedirler. Dünyanın dört bir yanına,
belki de insanlığın tarih boyunca görmediği zulüm ve vahşetin
en acımasızını yaşatmakta, gözyaşları arasında kendi güçlerine
yeni güç katmaya çalışmaktadırlar. Her geçen gün ölen, acı
çeken, zulüm gören insan sayısında önemli artışlar yaşanmaktadır.
Dünyanın her hangi bir yanında az da olsa kendi vatandaş ya da
dindaşlarının canı yandığında çığlıklar atıp tehditler
savuran gelişmiş ülkeler ve onların maşaları olan kurumları,
İslam topraklarında yapılan kitlesel kıyımlara sessiz kalma
çifte standardını göstermekten yüzleri kızarmamaktadır. Gösterdikleri
en önemli tepki, yüzeysel ve samimiyetten yoksun kınamalardan
öte gitmemektedir.
Gerçekte
batılı ve gücü elinde bulunduran bu ülkelerin ve onların amaçlarını
gerçekleştirmek üzere oluşturdukları kurumların ortaya
koydukları bu çifte standarda ya da insanlık adına ve
kendileri dışındaki toplumlara senaryolarında böyle bir rol yüklemeleri,
onları sömürmeleri, onlara acı ve ızdıraptan başka bir şey
sunmamaları, tüm insanlığı bir çürümeye ve yok oluşa sürüklemeleri
şaşırılacak bir durum olarak değerlendirilmemelidir. Zira
onlar batıldırlar ve kendilerinden bekleneni yapmaktadırlar.
Onlardan insanlık adına adaletin ve huzurun zuhur etmesi gerçekte
şaşılacak bir durum olurdu. Ama sağolsunlar! Böyle şaşılacak
bir duruma da düşmemektedirler. Kısacası onlar, kendi amaç ve
idealleri doğrultusunda çalışmaktadırlar, kendilerince uygun
gördükleri yöntemi takip etmektedirler, kendi hesaplarına göre
hareket etmektedirler. Ama unutulmamalıdır ki onların bir hesabı
varsa tüm kainatı yaratan, gücü ve kudreti her şeyi kuşatan,
her şeyin bilgisi ve kontrolü dahilinde olduğu Allah(CC)’ın
da bir hesabı vardır ve onların hilelerini mutlaka ve mutlaka
boşa çıkaracak, aramızdan kendi emirleri doğrultusunda
hareket eden bir cemaat çıkaracaktır.
Şaşılması
ve üzülünmesi gereken durum, müslümanların, mazlumların,
ezilenlerin bir ses çıkarıp tepkisini ortaya koymaması, onların
ekmeklerine yağ sürme yarışına girmiş olmalarıdır. Asıl
üzerinde durulması ve değiştirilmesi gereken durum budur.
Elbette batıl zail olmuştur ve elbette hak hakim olacaktır.
Ancak önemli olan, müslümanların bu süreçte üzerlerine düşen
sorumlulukları yerine getirerek kendilerinin hem dünya hem de
ahirette kurtulanlardan olmak için mücadeleye başlamalarıdır.
Müslümanlar hedef ve ideallerini, şu an içinde bulundukları
durum ve gidişatlarını tekrar gözden geçirerek kendilerini ve
toplumlarını yeniden yapılandırmak, düzenlemek ve Hakk’ın
emirleri doğrultusunda direnişe geçmek, mücadele vermek ve tüm
enerji ve gayretlerini ilahî hedef ve idealler üzerinde yoğunlaştırmakla
mükelleftirler.
Bu
anlamda Müslüman-Türk toplumu olarak bizlerin öncelikle batılı
ülkelerin projelerini, amaç ve ideallerini, çalışma
stratejilerini, üzerimizde oynadıkları oyunları irdelemek, en
son gelişmeler içinde yer alan Büyük Ortadoğu Projesi bağlamında
Irak harekatı, Avrupa Birliği’ne üyelik gibi konulardaki
konumumuzu, gidişatımızı, şartlarımızı yeniden gözden geçirmek
zorundayız. Gözü kapalı bir şekilde hasımane duygu ve
tutumlarla gelişmelere gözümüzü kapatmak ya da gözü kapalı
reddetmek yoluyla değil, daha bilinçli, kontrollü ve geleceğe
ilişkin sağlıklı tahminler yaparak yeni stratejiler geliştirmek
durumundayız. Avrupa ile bütünleşmenin, Büyük Ortadoğu
Projesi’nde Amerika’nın yanında yer almanın ve bizlere
getiri ve bizlerden götürülerini terazinin iki kefesine yerleştirerek
bir ölçüm yapmalıyız. Hayalî istek ve beklentilerle gelişmelere
kendimizi kaptırmak yerine konumumuzu, yapımızı, genlerimizde
taşıdığımız ama közlenmiş olan güç ve kudreti harekete
geçirerek geleceğimize, batının değil yine kendimizin yön
verme yollarını araştırmak durumundayız. Ancak göründüğü
kadarıyla pek de gözü açık, ne istediğini bilen ve sağlıklı
beklentiler içerisinde yol aldığımızı söylemenin güç olduğu
belirtilmelidir. Ülkemizin yönetiminde etkin olan kimi güç
odaklarının, toplumumuzu, bazı ham hayallerle güllük gülistanlık
olarak gösterdiği Avrupa topluluğuna yönelttiği ya da Büyük
Ortadoğu Projesi’nde gelişmiş ülkeler tarafında yer almaya
zorladığı dikkati çekmektedir. Toplumumuzun önemli bir
kesiminde, Avrupa topluluğuna girmekle ya da büyük projede batılı
gelişmiş ülkelerin yanında yer almakla, toplum olarak tarihin
bize verdiği imkanlardan, İslam toplumları üzerindeki güç ve
etkimizden, bize karşı duyulan sempatiden, değer ve
ilkelerimizden, maddî ve manevî varlıklarımızdan önemli
tavizler verdiğimiz yönünde genel bir inancın olduğunu görmekteyiz.
Bu korku ve endişeler de göz önüne alınarak takip edilen
strateji ve yöntemler yeniden gözden geçirilmeli ve aksama ya
da yanlışlıklar varsa gerekli düzeltmeleri bir an önce yapmak
zorundayız. Yöneticilerin halkın sağduyusunu göz önüne
almaları toplum olarak bizlere önemli kazanımlar sağlayabilir.
Bu süreçte en önemli görevin, ülkemizin aydınlarına,
siyasetçilerine, bilim adamı, yazar ve düşünürlerine düşmektedir.
Hiç şüphesiz yöneticilerimizin de gözlerini ve kulaklarını
yalnızca batılı bakış açısıyla konuşan ve tavır
sergileyenlere yöneltmemeleri, her kesimden fikir adamlarının düşüncelerini
dikkatle takip edip çok kuşatıcı bir bakış açısıyla
hadiselere bakmaları gerekmektedir. Şu anki yöneticilerimizin,
toplumumuzu tanıma, anlama ve geleceklerine karar verirken önemli
bir sorumluluk altında olduklarının bilincinde olduklarına
inanmak istiyor, Yaratanımızdan yöneticilerimize basiret ve
feraset vermesini temenni ediyorum. Görelim Mevlam neyler,
neylerse güzel eyler…
