ÜMMETİN
OLDUĞUMUZ DEVLET YETER
Yüreğim
parça parça efendim, yüreğim parça parça..… Bağdatlı
kardeşimin kalbine isabet eden her bir kurşunla. Acıları bana
kadar uzanıyor, gözyaşı da kan gibi kolayca akıyor, ölülerin
üzerinden ağır-aksak geçiyor zaman, ama ben dokunamıyorum
onların acılarına -hâlâ-. Kardeşim acının içinden geçiyorken
ve acı kardeşimin içinden geçiyorken sadece yüreğim parça
parça…. Senin huzurunda insanın dilinde hep aynı dua;
“Allah’ım alıştırarak cezalandırma. Tuğlası olduğumuz
binayı unutturma. Hz. Ömer’le müslüman olan; Tuğrul
Bey’le, Kanuni’yle bize yaklaşan Irak’ı yeniden bizden
uzaklaştırma…” Ve ellerimizin ayası, gözlerimizin ucu hep
göğe bakmakta…
Biliyorum
dönüp dolaşıp aynı sözleri söylüyorum. Anlata anlata ancak
anlatamadıklarıma yaklaşıyorum. Biliyorum, marifet yazı
yazmakta değil, Hz. İbrahim’e su taşıyan karınca kadar hiç
olmazsa devâ olmakta, Münker ve Nekir’e münasip bir cevap hazırlamakta…
Ve biliyorum Sen 1400 yıl önce “İman etmedikçe Cennet’e
giremezsiniz” demiştin “Birbirinizi sevmedikçe de gerçekten
iman etmiş olmazsınız” diye eklemiştin. Dahası “Mü’min
seven ve sevilen dost olan ve dost olunandır, sevmeyen ve
sevilmeyende, dost olmayan ve dostluk kurulmayanda hayır
yoktur” diye devam etmiştin. Sadece demekle kalmamış, bu sözün
nasıl hayata geçirileceğinin en güzel örneklerini vermiştin.
Sevgin canlıları aşıp cansızları bile kuşatmıştı. Uhud için;
“Uhud, o bir dağ; ama o bizi sever, biz de onu severiz” demiştin.
Biz dağı seven ve dağ tarafından sevildiğini fark eden bir yüreğin
ümmetiyiz. “Iraklı bizi sever, biz de Iraklıyı severiz”.
Konforumuzdan feragat edemesek de yazılarımızda onları tekrar
ederiz.
Yüreğim
parça parça efendim, ümmetin parça parça…. En çok tamam
olması gereken mekanda Kubbe-i Hadra’nın altında….
Evrensel küfür, evrensel İslam’dan böl-parçala-yık taktiğiyle
intikam almakta…. Dünyanın en kıymetsiz oyuncağı bile bize
uzvu olduğumuz vücudu unutturup bizi parça parça yapmakta. Gönüllerimizde
Senin ışığın öylesine fersiz ki, batıdan gelen en zayıf
bir esinti bile o mumun ışığını zayıflatmakta. Ey hüzünlerin
peygamberi! Sen, İbrahim (a.s.) gibi şeytanları taşlamayı
bize öğretmiştin. Şeytan ve dostları da şimdi; “Hicret
gecesi dostunun yatağına canlı bir kurban gibi yatan dostun”
diyarını son teknoloji füzelerle “taşlamakta”… Başka
cephelerde de şeffaf bombalarla insanı kalbinden, kalbi
Rabbinden ayırmakta…. Her yer Kerbela, Hüseyin’in torunları
Hülagu’yu, Ebu Mansur’u, Yezid’i aramakta. Herkes bir kez
daha anlamakta Seni sevmek Senin dostun olmaya yetmiyor, önemli
olan Seni sevmeyenlere de düşman olmakta…. Senin bak dediğin
yerden bakarak dostu düşmanı tanımakta. Önce elle, sonra
dille, hiç olmazsa kalple kötüye engel olmakta….
Biliyorum
dünyanın bir ucunda bir ehl-i dil sana selam gönderse, divan
durup o selamı alırmışsın, arzın ta öbür ucunda bir yaprak
özlemle kıpırdasa Sen’de kımıldarmışsın. 63 yılın her
karesinde ilahî terbiyenin imbiğinden seçme güzellikler sunan
insan! Sen yaşadığın ömrü kendin için yaşamadın ki ölümünden
sonraki hayatın kendin için olsun. Irak’taki ve diğer esir
topraklardaki yangının yüreğindeki yüreğindeki yankısını
tahayyül edemiyorum.
Ne
mutlu kalbine Sen düşene
Ne
mutlu Sen’in kalbine düşene
Aslında
onlar mı bize acısın?!
Biliyorum;
dünyayı yakamaz içimizdeki ateş, âlemi sele veremez gözyaşlarımız,
gecenin karanlığını alamaz içimizdeki ışık ve gündüze çeviremez.
Dizlerimizde bir yokuş yorgunluğu, dilimizde şikayetler. Ve
biliyorum; 14 asır önce, şimdi esir topraklara Cennet kokusu taşıyan
senelerde; günahkâr bir kişiyi lanetleyen Hz. Ömer’i “Ama
o Allah ve Rasulünü seviyor” sözlerinle ikaz etmiştin. Biz
de Seni susuzluktan dudakları çatlamış toprağın yağmuru
sevmesi gibi, ateş böceklerinin kendilerinin ateşe atlamasına
engel olan kurtarıcı adamı sevmesi gibi, bir ırmağın denizi
sevmesi gibi sevdik. Seni yaşayamadık, havayı solumak gibi özümseyemedik,
hayat kadar önemseyemedik, mescidindeki bu hüznü sihirli bir
dokunuşla gideremedik ama sevdik.
Ve
seni severken öğrendik; Seni sevenin imkanı tükenmez. Sevginin
gücü dağlara boyun eğdirir, küçük bir fedakârlık tüm ümmeti
doyurabilir. Sevgi varsa eğer, biz değil onlar parçalanır.
Senin sevgin eğer gerçekse, gönül lambamızın is tutmuş camını
parlatır. Senin sevginle kurulan cümleler cevap olur kurtarır,
soru olur kapıları açar.
Yüreğim
tamamlandı efendim. Senin bak dediğin yerden şehrindeki o uçsuz
bucaksız saf alana baktığımda, kardeşlerin uyandı bir ak
sabaha… Bir et parçası değilmiş göğsümüzde bulunan, yük
de değilmiş taşıdığımız, kardeşlerin arasında bir köprüymüş,
lahûtî bir kapıymış, sonsuzluklara kanat çırpan bir güvercin…Gözdeki
bir damla yaş, kalpteki bir burukluk dua yerine geçermiş. Yürekten
çekilen “ah”lar saraylar, saltanatlar yıkarmış. Senin adını
yaşatmak için seve seve ölmeye hazır olanlar, en çok seni yaşaması
gerekenlermiş. Medine kılıçla, parayla değil, Kur'an’la,
sevgiyle fetholunmuş. Gönüller, öz kardeşleri taşıyamayacak
kadar daraldıysa da Felluce’deki insanın sancısını taşımak,
onu yüreğine koymak, yaralarını sarmak, gönlünü yoğurmak,
kalbimizin zekatıymış. Gerçekten gülü sevenler dikenine
katlananlar değil, dikenini de sevenlermiş. Yörüngeleri farklı
da olsa bütün gezegenler güneşin etrafında dönermiş.
Tefrika, karanlığa alışan gözlerin ihtirasıymış.
Bir
söz ki Sen yoksun, duymakta fayda yokmuş,
Gayrısını
istemeyiz, istemeyi de istemeyiz.
Madem
ki söz sana ait değil, akılda tutmak ne lazım.
Çünkü
insanın dilinde sadece sevdiklerinin ismi olmalıymış, bildiğim
az şeylerden biri.
Şimdi
bana yakışan en güzel elbise, bulunduğum yerden 180 derece dönmek
ve emin olmak hatalarımın, zaaflarımın, korkak sesimin beni
takip etmediğinden. Sonra da yüzümü acıya dönüp konuşmak,
“Kışı zorlu geçen yılın baharı gümrah olur, gürbüz doğumları
sancısı yeğin olur. İnsan olmanın, öylece kalmaya çalışmanın
bedeli ağırdır. Haklı olmak, her zaman kazanacağımız anlamına
gelmez. Doğru yerde durarak ayak diremek, sabretmek demektir. Çiçek
koparmakla bahar ertelenmez. Her mevsim hükmünü icra eder.”
Konforunu
bozmak istemeyen sol tarafım “Ne yapmalı” yerine “Elden ne
gelir” anlamında “Ne yapayım” demekte. Aldırmazlık
hastalığının pençesinde ömür sürmekte. İslam ahlakını
yaşamadan, İslam ahkamının uygulanmayışını şikayet
etmekte. Hayallerini Misak-ı Milli sınırlarına gömmekte.
Medine hava durumunu, CNN Türk’te “Uzaklar” başlığı altında
dinlemekte. Düştüğümüz yerden ayağa kalktığımız o günü,
karlı bir Medine fotoğrafının içimizi ısıttığı gün gibi
Mescid-i Nebevî’nin avlusunda çocukların kar topu oynaması
gibi, uzak görmekte. Taşlaşmış olduğu için hiçbir şey
hissetmeyen, küçük hesapların içinde kaybolan kalbimin bu yanını
Filistinli çocuklar gibi fırlatıp atmanın zamanıdır şimdi.
Bu ağırlığı eşiğinde bırakmanın, küçük ama bir olmanın
zamanı. Yüreğim azalıp az oldu efendim. Ama içten içe çoğaldı
yüreğim, tamamlandı efendim. Kardeşlerin anladı, çocuklarımıza
üçüncü bin yılın İslam önderleri gibi emek verdiğimizde
başlar fecr-i sâdıkımız. Hz. Ebubekir (ra)’ın insan
sevgisi dolaşır 21. asrın damarlarında. Muhammedî merhameti
arı, duru, berrak İslam’ı görmeli bize bakanlar. Bunu başardığımızda
büyür -Adriyatik’ten Çin’e- avcumuzdaki harita. Müslüman
kimliğiyle tutacağımız her el, alacağımız her gönül,
saracağımız her yara İslam’ın istikbali için yapılmış
bir yatırım, bunu fark ettiğimizde başlar miladımız. Bize
Irak ama ırak olmayanların şehrine dua eder gibi baktığımızda
kurtulur Bağdat’ımız. Bir tebessüm Peygamberin güzelliğinden
kalma, deryalar gibi gönül genişliği bunlara sahip olduğumuzda
kutlu olur bayramımız.
