DÜNYA
GÜNLERİ
Dünya
misafirhanesinde hepimiz Cenâb-ı Hakk’ın misafirleriyiz. Bir
ağaç gölgesinde gölgelenen, biraz sonra kalkıp yoluna devam
edecek olan yolcuya benziyoruz. Beşik kapısından bu konağa ağlaya
ağlaya girdik, bizi kundaklara sardılar, gün gelecek kefenlere
saracaklar ve mezar kapısından çıkarak uzun uykumuza dalacağız,
mahşer sabahına dek sürecek olan uykumuza.
·
Bu konağa kendi irademizle gelmedik ama, kendi irade ve
tercihimizle yaşayacağız. Kimin izini süreceğiz, nasıl bir
iz bırakacağız? Gül olup hayata güzellikler mi sunacağız,
diken olup acılar mı? Bu, büyük ölçüde bizim seçimimize bırakılmış.
Ölümlü dünyada iz sürüp iz bırakmak zorundayız. Bu iz
peygamber izi de olabilir, tâğut izi de. Hayata sıhhat de
kazandırabiliriz fesat da.
·
Halife Hz. Ömer şöyle buyuruyor: “Biz; Rasûlullah (S.A.V.),
Hz. Ebubekir ve ben peşpeşe giden üç süvariye benzeriz. Bu süvarilerden
ikisi varacağı yere vardı. Üçüncüsü de onların vardığı
yere varmak istiyor. Şu halde onların izinden ayrılmamalıdır.”
·
Beşikle mezar arasında sayısız yollar var. Hangi yolun sonu
selamettir, hangisinin felakettir? Hangi yol bizi menzil-i maksûda
götürüp sevdiklerimize komşu eyler, hangisi can yangınlarına
vardırır? İşte biz, endişe içinde yolların sonunu sorarken
Kelâm-ı Kadim istikametimizi belirleyip endişemizi gideriyor:
“Sonsuzluk kervanının peşine düşünüz, altın zincirin son
halkasına tutununuz” (Âl-i İmran, 31).
·
Şu ilahî beyan bizi Kitap ve Sünnet’e çıkarmıştır. Kitap
ve sünnet bir bakıma yol haritası, gönül ve akıl gözünün
ışığıdır. Yolcular ışığı önüne almalı, haritayı
elden bırakmamalıdır. Müstakim yolun işaretlerine dikkat
etmelidir. Aksi takdirde “enaniyet kumsalları” daha çok adam
yutabilir, nice yüksek kabiliyetler şehvet ve şöhret batağında
boğulabilir.
·
Evet, ölümlü dünyada misafir olduğumuzun şuurundayız.
Misafir, günün birinde, barındığı bu mekanı terk etmek
zorunda olduğunun farkındadır. Bu evde emanetçiyiz. Günün
birinde emaneti sahibine bırakıp çeker gideriz. Şu halde bu
evin sahibi kim? Neden böyle bir konak kurmuş? Bu konakta barınmanın
bedeli ne? Yolcular nereden gelip nereye gidiyorlar? Bu soruların
cevabı hayatî önem arz ediyor.
·
Bizim olmayan eve neden gönül bağlayalım. Gelimli gidimli
mekanda gönül bağlayacak ne var? Yolcular gideceği yeri düşünür
olmalı. Kalıbımız konakta, kalbimiz sahibinde olmalı. Çalışıp
çabalamak nasıl bir kanunsa, sarayın sultanı ile gönül bağını
kesmemek de bir kanundur.
·
Bu gelimli gidimli sarayda bizden sonra da misafirler ağırlanacaktır.
Biz ne ilk ne de son kafileyiz? Bu sebeple içinde barındığımız
sarayın maddî ve manevî imkanlarını korumak, bir hukuk geliştirmek
bir fazilet meselesidir. Hukuka riayet, fazilete ulaşma
gayretleri hem haneye, hem sahibine, hem de gelecek nesillere saygının
gereğidir.
·
Mülkünden istifade ettiğimiz, cümle varlığımızı borçlu
olduğumuz Zât’ın irade ve isteklerini gönül huzuruyla
kabullenmek durumundayız. Dindarlık Allah Teâla’ya borçlu
olduğumuzu hissede hissede yaşamaktır. Aksine bir tutum nankörlük
olacaktır. Dünya hem bir Mescid, hem bir dershânedir; hem bir
imtihan salonu, hem bir düğün salonudur; hem bir güzel
sanatlar galerisi, hem bir mutfak ve yatakhânedir. Dünyanın
hangi yönünü zarûreten yaşıyoruz, hangi yönüne mest-ü
hayranız? Hayatımızda ehem-mühim sıralaması diye bir
meselemiz var mı? Dengeye riayet ediyor muyuz? Tesadüfen güzellik,
rasgele başarı olmaz. Hayat, kuralına göre oynanırsa yüksek
evsaflı hazlar verir.
·
“Dünya, ahiret, Allah, insan” birlikte düşünülmelidir. Dünya
ahiretin tarlası, insan Allah’ın vekilidir. Allah’ın eklediğini
insanlar koparmamalıdır. Aksine bir tutum, hayatı beygir gücü
olarak yaşamaktır. Bu yaşayış telafisi imkansız zararlara
yol açacaktır. Hayatımızı yaşarken sahih bilgiye, isabetli
kararlara yaslanmak zorundayız.
·
Dünyada insanlığını ve müslümanlığını bilmekten,
insanca ve müslümanca yaşamaktan daha güzel ve bereketli bir
şey yoktur. Bu, dünyamızı da ahiretimizi de Cennet’e çevirmektir.
Ne ki bu, dikkat ve disiplin isteyen bir iştir. Dikkat ve
disipline de herkes riayet edemez. İnsanların çoğunun “hayatı
doğru yaşamak” diye bir meselesi yoktur. Onlar “uydum
kalabalığa” mantığıyla yaşarlar. Kalabalıkların kime
uyduğunu, kimler tarafından yönlendirildiğini hiç düşünmezler.
Bu gidiş “riya ve şehvet” kumsallarına çıkar ve insanlık
biter. Bu insanları metafizikten soyutlanmış bir eğitim, gönül
ve ruh kirlenmelerine yol açan medyanın sürüp giden
melanetleri bitirmiştir. Artık onların ne gülmeleri gerçek
bir gülme, ne ağlamaları gerçek bir ağlamadır. Onlar hep rol
yaparlar, kendilerini/fıtratlarını yaşamazlar. Artık onlara
ne kelâmî ayetler sıcak bir mesaj verir ne kevnî ayetler. Ne
Kur'an seslerinden, ne kuş seslerinden bir şey anlarlar. Onlar için
ne çiçeğin açışı, ne çocuğun gülüşü ne de tabutun
esrarı bir mânâ ifade eder.
·
Metafizikle göbek bağını kesmiş bir hayatı yaşamak mı zor,
ölmek mi emmim loo? Kendimizi idare etmesini bilmiyorsak, bizden
ne hayır gelecektir loo
