ÜÇÜNCÜ
DÜNYA SAVAŞI
11 Eylül, umum tarihin en önemli dönüm noktalarından
birisidir. Melheme-i kübranın veya Armageddon'a giden yolun başlangıcı
sayılabilir. Bundan dolayı sürecin mimarları, 11 Eylül'ün
mahiyetini tartışıyorlar. Bu meyanda, 11 Eylül sürecini
yorumlayanların başında NY Times gazetesinin meşhur yazarlarından
Musevi asıllı Thomas Friedman gelmektedir. Bilderberg toplantılarından
da tanıdığımız Thomas Friedman, ödüllü yazar olmasının
ötesinde o kadar etkili bir yazardır ki, Suud veliaht Prensi
Abdullah onu özel olarak davet etmiş ve altına özel bir uçak
tahsis ettiği gibi yaşama şansı bulmayan kendisinin hazırladığı
Filistin-İsrail barış planını onun ağzından dünyaya ilan
etmiştir. Ol hazrete göre, 11 Eylül hadisesinin mânâsı,'
fundamentalist İslamî hareketlere karşı topyekün ve küresel
bir savaşın (Üçüncü Dünya Savaşı'nın) başlangıcı ve
start noktasıdır. Elbetteki onun gibi düşünenlere göre, sabık
iki dünya savaşını batılı güçler kazanmışlardır. Bir
üçüncüsünü kazanmamaları da ihtimal dışıdır. Ancak
anlamlandırmada onunla bu ismi paylaşmayan gedikliler de var.
Bunlardan birisi de sürecin en ateşli savunucularından birisi
olan CIA eski Başkanı James Woolsey'dir. 11 Eylül sürecinin o
kadar çok savunuculuğunu yapmıştır ki, kendisinden geleceğin
Irak'ın savunma bakanı olarak söz edilmiş ve savaşın Iraklı
yıldızlarından Muhammed Said Sahaf'ın halefi olarak da gösterilmiştir.
Ne var ki Amerikan tarafı savunma bakanlığı ile birlikte tanıtma
bakanlığını da kaldırmış ve böylece emelleri kursağında
kalmıştır. Dolayısıyla Woolsey Sahaf'ın postuna oturamamıştır.
Bu şereften (!) yoksun kalmıştır.
Thomas
Friedman'ın hilafına Woolsey neden 11 Eylül süreci için Dördüncü
Dünya Savaşı demeyi yeğlemiş? Burada Friedman'la arasında
ufak bir farklılık var. Buna göre, soğuk savaş da bir dünya
savaşı idi. ABD soğuk savaşı SSCB karşısında kazanmış ve
bunun sonucunda demir perde darmadağın olmuş ve ABD bu savaştan
rakipsiz olarak çıkmıştır. Dolayısıyla sıra dördüncüsüne
gelmiş idi. Reagan'ın deyimiyle şer İmparatorluğu (SSCB) dağılmasına
dağılmış ama Arapların 'şezaya' tabir ettikleri geride, dağılmış
parçaları, üniteleri kalmış idi. Oğul Bush da bunları şer
Ekseni/Axis of Evil olarak ilan etmiştir. Bunlar, Irak, İran ve
Kuzey Kore'den mürekkep ülkelerdir. Bir de suyun suyu
mesabesindeki Roge States vardır. Libya, Suriye vesaire gibi.
Demirel de bu tabire özenerek Yunanistan'ı Roge State/ başıboş
ve haydut, gangster ülke olarak ilan etmiş idi.
***
İşte
Woolsey'e göre Dördüncü Dünya Savaşı da, şer İmparatorluğu'nun
artıkları mesabesinde olan Şer Eksenine ait ülkelere karşı
verilmekte idi. Bunların da işi bitirildikten sonra Fukuyama'nın
ifadesiyle tarihin sonu kapitalizmin zaferiyle noktalanmış
olacaktı. 11 Eylül'le birlikte Afganistan işgal edilmiş ve Şer
Ekseni ülkelerden biri olan Irak saf dışı bırakılmıştı.
İran ve Kuzey Kore'ye yönelik tazyikler ve baskılar artarken
Suriye gibi 'haydut ülkeler' de hizaya getirilmeye çalışılmaktaydı.
Amman'daki Lübnan Büyükelçisi Edip Alemeddin, ABD'nin Irak'ı
işgalinin arkasındaki hedef ve emellerini şöyle sıralıyor:
"Suriye'nin bölgedeki rolünü Amerikan ve İsrail çıkarlarına
uygun olarak yeniden tanımlamak. İran'ı tehditle kendisine ram
etmek ve Suudî rejiminde değişiklikler meydana getirmek.
ABD'nin bölgede iki temel politikası aynen devam etmektedir: İsrail'in
güvenliğini temin etmek ve petrol kaynaklarına sahip çıkmak...."
11 Eylül'den sonra ABD, Almanya gibi ülkelere bühtanda
bulunarak onları, yeteri kadar istihbarat işbirliğinde
bulunmamakla suçlamıştı. Suudi Arabistan gibi ülkeleri de İslamî
hareketlerin ve terörün üstüne gitmemekle eleştirmiş ve bu
ülkelerdeki eğitim müfredatını sil baştan yeniden tanzim
etmenin yollarını aramıştı. ABD'nin amacı bir taşla iki kuş
vurmaktı. Bugün Suudi Arabistan'da yaşandığı gibi, dînî
hareketlerle rejimleri çatıştırmak ve bu yolla iki tarafı da
zayıf düşürmekti. Buna mukabil, Riyad'a göre ise, Kaide'nin
planı da, iki dostun (Suud ve ABD) arasını açmaktı. Bu
hususta İsrail ve İsrail yandaşlarının planı da
Kaide'ninkiyle aynı: Suud'la ABD'nin yollarını ayırmak ve
birbirine düşürmek. Bu hususta epey mesafe kat edildiği de söylenebilir.
***
Denildiği
gibi, 11 Eylül yeni bir Pearl Harbour saldırısıdır. şekil ve
mahiyet olarak birbirine benzemektedir. ABD, Pearl Harbour saldırısını
bahane ederek İkinci Dünya Savaşı'na girmiştir. 11 Eylül de
Thomas Friedman ve Woolsey'e göre, yeni bir dünya savaşına katılma
gerekçesini teşkil etmiştir. Kuvvetli karinelere göre, ABD her
ikisini de önceden biliyordu.
MEDENİYETLER
SAVAŞI’NDAN ÜÇÜNCÜ DÜNYA SAVAŞINA
Sovyetler
Birliği’nin aradan çekilmesiyle birlikte garp ve şark, eski
suretlerinde yeniden karşı karşıya geldiler. Garp ve şark
yine eski mevkilerine döndü. Sömürgeler şairi Rudyard Kipling,
garp ve şark için: "Batı batıdır, Doğu doğudur hiçbir
şekilde bir araya gelemezler' demişti. Oysaki SSCB ile birlikte
klasik şarkın yerini Demirperde gerçeği almıştı. Ancak
Demirperde'nin 1989 ve SSCB'nin de 1990 ve akabinde çözülmesi
ve dağılmasından sonra yine Batı'nın dikkati klasik şarka çevrilmişti.
Düşman boşluğunu dolduracak yeni bir kimliğe ihtiyaç
duyuluyordu. Özellikle ABD'nin yeni hedefi İslam âlemi idi.
Reagan döneminde SSCB şer İmparatorluğu’nun ta kendisiydi.
Kuyruğunda veya mihverinde dolaşan Libya gibi ülkeler ise onun
uzantılarıydı. Feleğinde deveran eden kuyruk ve uydularıydı.
SSCB aradan çekildikten sonra uydular onun yerini aldılar.
Brezinksi gibiler, SSCB'nin çözülmesiyle birlikte iki
kutupluluk ortadan kalkınca dünyanın seyyar haline geldiğini
ve kontrolden çıktığını iddia ettiler. Bunun üzerine, içerideki
28 şubatçılar gibi durumdan vazife çıkardılar: Kaybolan düzen
yerine dünyaya yeni bir nizamat verilmeliydi. Önce Irak ve İran'a,
'Dual containtmen' yani çifte kıskaç doktrini ile boyunduruk
vurdular. Çifte boyunduruk vurduklarından ilk evvel Irak'ı saf
dışı ettiler. Saddam rejimi devrilinceye kadar 'çifte kuşatma'
devam etti. Irak'ın hazmedilmesinden sonra sıra İran'a
gelecekti. Clinton döneminde, şer İmparatorluğu kavramı
yerine sürüden ayrılmış ve ipini koparmış SSCB manzumesi
bakiyyesi ülkelere yeni bir ad verildi: Rogue States: Haydut ülkeler.
Haydut ülkelerden maksat, itaat altına alınamayan İran,
Suriye, Libya veya Kuzey Kore gibi ülkelerdi. Bu ülkelere karşı
yine yumuşak bir şekilde çevreleme ve kuşatma ve tecrit etme
politikaları izlenecekti. Bush geldi bu politika yeniden sıkılaştırıldı.
Bu kavram daha sert bir kavramla yer değiştirdi: Axis of Evil:
Şer Ekseni. Bu kavramın isim babaları geçmişte SSCB için Şer
İmparatorluğu kavramını üreten ve icat edenlerden başkası
değildi. Bu defa hedef, doğrudan doğruya İslam âlemi idi. Bu
isimlendirme Rogue State gibi pasif bir isimlendirme değil
operasyona matuf bir isimlendirme idi ve nitekim ardından Irak üzerine
operasyon gelmekte gecikmedi. Şer Ekseni kavramının isim babası
yine Karanlıklar Prensi olarak anılan Richard Perle ile Bush'un
eski metin yazarı David Frum'dan başkası değildi. Ve bu isim
babalığını 'Şerre Son' kitabıyla da taçlandırdılar. Şer
Ekseni ülkelerine yapılacak tasarruf şeklinin teorisyenliğini
de kendileri yapıyorlardı. Bizzat Şer Ekseni kavramını Bush'a
telkin eden kişinin eski metin yazarı David Frum olduğu
biliniyor. Ne hikmettir ki NY Times'ın en savaşçı yazarı ve
belalımız William Safire da Nixon'un eski metin yazarıydı.
Tabii ki bu isimlerin ortak vasfı aynı klandan geliyor olmalarıdır.
1989
yılında çöken Demirperde'nin veya Şer İmparatorluğu’nun
yerine bir alternatif bulunmalı ki silah ve enerji kaynaklarına
bağlı olan Amerikan düzeni, sıçrama yaparak eskisinden daha
verimli ve pürüzsüz işlesin. SSCB de ayak altından çekilmişken...
Bunun için de, “Yeni Amerikan Yüzyılı Projesi" de (PNAC)
vizyona sokuldu.
PNAC
için yeni düşman kamp ihdas etme teorisyenliğini Huntington üzerine
aldı. Thomas Friedman ve James Woolsey onun izinden giderek
Üçüncü veya Dördüncü Dünya Savaşı konseptini ortaya attılar.
11 Eylül'ün hemen akabinde eski CIA Başkanı Woolsey ve Thomas
Friedman gibiler Huntington'ın geriye bıraktığı hammaddeyi işlemeye
koyuldular. Woolsey, kazanıldığına inandığı Soğuk Savaş dönemi
kadar bir dönemin de Dördüncü Dünya Savaşı'nın kazanılması
için gerekli olduğunu vazetti. Bunun anlamı, 'İslamî
fundamentalist hareketler' veya daha umumi olarak İslam dünyasıyla
40, 45 yıl yeni soğuk ve sıcak savaş demekti. Zira, Soğuk
Savaş 1945 yılından 1989 yılına kadar 44 yıl sürmüştü.
Yine de onlar bizimkilerden daha insaflı ve 28 Şubat'ın bin yıl
süreceğini söyleyenler gibi meseleyi bin yıla isal etmiyorlar.
Huntington,
Batı'yı merkeze alarak yeni tarz bir Üçüncü Dünya Savaşı'nın
merkezle çevre ( eski sömürgeler: İslam dünyası ve Çin)
olacağını tasavvur ediyordu. Merkezde sadece Batı
medeniyetinin iki kanadı olarak yahudi ve hıristiyanlar temsil
ediliyordu. Judea-Christian medeniyetine karşı İslam ve Çin
medeniyetleri karşı karşıya gelecek ve kafa kafaya; koçlar
gibi vuruşacaklardı. Fiilen de SSCB yıkılınca onun gibi
teorisyenler 'eski şeytan'ın yerine yenisini ikame ettiler.
Bunu, öteki olan İslam'ı 'şeytanîleştirerek' yaptılar.
'Yeni şeytan' onların nazarında İslam'dan başkası değildi.
Böylece, İslam'ın sapkın bir din olarak tasavvur edildiği
Ortaçağ’ın tam ortasına yeniden düşmüş olduk. Yunanlı
şarkıcı Nikis Theodorakis gibiler yaşadığımız dünyada şerrin
kaynağını bir şekilde Yahudiliğe ve siyonizme atfetseler de
Karanlıklar Prensi Richard Perle gibilerine göre şerrin kaynağı
İslam'da veya onun bir tezahürü olan İslam âleminde yatmakta
idi. Huntington gibi WASP'çılara göre, İsrail, merkez
medeniyetin (Batı medeniyeti) Ortadoğu’daki ileri karakolu
veya uç beyliği idi. Siyonizmin fikir babası ve kurucusu
Thedorl Herzl de geçmişte aynı görüşü dillendirmişti:
"İsrail şark barbarizmine karşı Batı medeniyetinin ileri
karakolu olacaktır..." Bu itibarla, Nixon'dan Clinton'a ve
ondan da Bush'a kadar bir çok Amerikan başkanı kendilerini İsrail'e
karşı ahlaken ve dinen yükümlü addetmişlerdir. Onlara göre,
İsrail'i koruma ve kollama ve bekası için çalışma ahlakî
bir yükümlülüktür. Daha açıkçası Allah'ın emridir. İşte
bu Üçüncü veya Dördüncü Dünya Savaşı adlı stratejik
hamlenin manivelası ve maymuncuğu da terör olmuştur. Irak'a
kitle imha silahları bahanesiyle girdiler onu bulamayınca yerine
yarı muhayyel Ebu Musab Zerkavi bahanesini ikame ettiler.
İslam'a
ve müslümanlara karşı soğuk ve sıcak savaş aynı anda icra
edilmektedir. İslam âlemine karşı yeni savaşın teorisyenleri
aralarında iki kısma ayrılmışlardır. Bunlardan Thomas
Friedman gibi sözde ılımlılar, demokrasiyi ve küreselleşmeyi
her derde devâ ve İslam âlemi için reçete olarak göstermelerine
karşılık Woolsey ve Bernard Lewis gibiler işin daha sıkı
tutulmasını öneriyorlar ve daha sert mukabeleden yanalar.
Ama özlerinde birler. Birisi zorbalıkla yenerek dönüştürmek
diğeri de içselleştirerek dönüştürmek istiyor. Birisi yok
ederek, diğeri de eklemleyerek İslam medeniyetini bitirmek
istiyor.
Bu
savaşın bir parçası da dini ve kültürel. İslam dünyasında
dinle irtibatın kesilmesi ve kaynakların kurutulması için eğitim
müfredatının değiştirilmesini öngörüyor. Bu eğitim müfredatı
içinde İslam tarihini tersyüz etmek, şer'i medreseleri (sözgelimi
Şam’daki Fethü'l İslam veya Ebu'n-nur, Yemen'deki Zendani'nin
İman Üniversitesi) ve Kur'an kurslarını kapatmak veya dönüştürmek
de var. 11 Eylül'den sonra başlayan bu kampanyadan önce de yıllar
yılı Ezher ve Zeytune üniversitelerine karşı aynı yöntem
tatbik edilmişti. Eğitim müfredatıyla oynayarak müslümanların
genleriyle oynamak ve onları batılılaştırmak ve özlerinden
saptırmak istiyorlar. Keza yahudi ve hıristiyanlara karşı uyarıcı
dini metinleri de sansürletmek istiyorlar. Haçlılarla müslümanlar
arasında geçmişte yaşanmış mücadelelerin anlatılmasını
istemiyorlar. Haçlı savaşlarını takbih ediyorlar ve onun için
özür diliyorlar ama bu yeni haçlı savaşları açmalarına
mani olmuyor. Okullarda İslam tarihi yerine her milletin İslam
öncesi geçmişinin okutulmasını ve buna ağırlık verilmesini
talep ediyorlar.
Hedeflerinden
birisi de, karma eğitim yoluyla gençler arasında sefahatin yayılması.
Keza hayrı kurutmak için hayır sahiplerini de caydırmak ve
korkutmak istiyorlar. 'Terörün finansı' adı altında hayra
gidecek ve akacak yardım ve faaliyetler engelleniyor. En son
Suudi Arabistan baskılar üzerine Haremeyn adlı hayır kurumunun
faaliyetlerini tatil etti. Amerikan baskıları sonucu Yemen de,
bilhassa Ramazan öncesinde vakıf ve hayır kurumlarını sıkı
denetim altına aldı. Bu kurumlardan bir kısmı muhalif Islah
hareketine bağlı faaliyet gösteriyor.
Hedef,
İslam âleminde seküler hayat tarzını hakim kılmak. Zina tartışmaları
çerçevesinde Güneri Civaoğlu'nun savunduğu gibi, insanları
da en az hayvanlar kadar serbest bırakmak. İslam âlemine ve değerlerine
karşı bu savaşın yönlendiricilerinden birisi İsrail. İslamî
eğitimi ve müfredatı mercek altına alıp imha etmek isteyen
ekibin bir parçası eski MOSSAD elemanlarından oluşmaktadır. Sözgelimi,
böyle bir geçmişe sahip MEMRI'nin eş kurucularından Yigal
Carmen, 11 Eylül'den önce eğitim yoluyla 'kaynakların
kurutulması' projesini uygulayan Tunus ve Bin Ali eğitim
modelini İslam alemine ideal bir model olarak takdim etmektedir.
İslam alemine bu tarz tavsiyelerde bulunan MEMRI'nin diğer bir eş
başkanı ve kurucusu da, Richard Perle ve John Bolton'un has
adamlarından David Wurmser'in eşi Meyrav Wurmser'dir. Aynı
zamanda Hudson Enstitüsü Ortadoğu bölümünü de çekip çevirmektedir.
Hudson Enstitüsü'nün mütevelli heyetinde Perle'de var.
Anlayacağınız bu savaşçı klan ahtapot gibi kollarıyla her
yanı kuşatmış durumdadır. Her taşın altından onlar çıkıyor.
Bahse konu Hudson Enstitüsü 11 Eylül'den sonra Suudi Arabistan
müfredatı ile yakından alakadar olmuş ve onu mercek altına
almış ve teşhirden sonra ilgili makamlara ihbar etmiştir.
Bunun üzerine Suud, eğitim politikasını talepler doğrultusunda
baştan aşağıya yenilemiştir.
Bu
ekip Türkiye ile de yakından alakadar. Sözgelimi, David Warmser,
Powell'in Neocon Müsteşarı John Bolton'un sağ koludur. İsrail
istihbaratından emekli subayların işlettiği MEMRI adlı
dezenfarmasyon sitesinin kurucularından olan karısı Meyrav
Warmser ile, 1996'da dönemin Likudçu Başbakanı Netanyahu'ya
ortak bir rapor sunmuşlar. Bu raporda, İsrail'e karşı
tehditlerin izale edilmesi için Türkiye ve Ürdün'le işbirliği
yapılması tavsiye ediliyor. Nitekim bu rapordan sonra, 1996'dan
itibaren Türkiye ve İsrail sıkı fıkı olmuştur. Natanyahu'ya
sunulan raporda şöyle deniliyor: "İsrail, siyonizmi
yeniden üretmek için tüm enerjisini seferber etmelidir..."
Üçüncü
Dünya Savaşı'nın en önemli hedeflerinden birisi de İsrail'in
bekasını teminat altına almaktır. Bir diğer hedef de, müslüman
nesillerle inançları arasına girmek, perde koymak ve manevî
iklimlerini kurutmak ve geçmişle ve manevî değerlerle bağlarını
kesmek veya zayıflatmaktır.
