GERİLİME
GEREK YOK
Allah
c.c bizi insan, insanlar arasında müslüman, müslümanlar arasında;
"nereden gelip nereye gittiğini, dünya misafirhanesinde işinin,
asıl vazifesinin ne olduğunu sorup-araştıran" kişi
haline getirdi. Böyle bir tecessüs ve sorumluluğun gönlümüzde
uyanması önemlidir. "Bu dünya sahnesine beni niye sürdüler?"
suâli ve onun cevabı mühimdir. Aksi takdirde ineceğimiz nokta,
kaçınılmaz olarak" beygir gücüne dönüşmedir.
Dünya
misafirhanesine kendi isteğimizle gelmedik. Mutlak kudret, irâde-i
kül bizi bu dünyaya sürdü iyi ki sürdü. Elbette o bizim hayrımızı
diledi. Zira o, hayırdan gayrısını dilemez.
İmdi,
her halükârda beşikten mezara kadar gitmek zorunda olduğumuza
göre iyi bir gidişle, iyi bir insan, iyi bir müslüman gidişiyle
gitmek daha isabetlidir. Yani, elyordamı ile bir gidiş değil,
iyi olma niyetiyle, şuurlu bir gidiş. Bu niyet ve bu gayret hem
Allah rızasına vesile olacak, hem de diğer insanlara ve canlılara
faydalı olmayı getirecektir. Söz gelimi, devamlı ve düzenli
bir çalışma temposu tutturmak bir meziyet ise, bunun bir başkasına
taşınması, böyle bir gayretin varlığı da bir meziyettir, şükran-ı
nimettir. Meziyet ve nimetlerin cümlesini buna kıyaslayabiliriz.
Yanan bir mum, diğer bir mumu tutuşturmalıdır. Buna
"insanlık hayrına doğup, insanlık hayrına yaşamak” da
denir. Bu durum, metafizik bağlantılar içinde olmakla mümkündür.
İnsan
bir nura, bir ışığa doğru koşacaktır. Koşarken bir başkasının
elinden tutarak, onun da aynı istikamette koşmasına vesile
olacaktır. Bu, insanı diğer canlılardan ayıran özelliklerden
biridir. İnsan fıtratında, kendi doğrularına başkasını çağırma
duygusu vardır. Din-i Mübin de bunu böyle açıklıyor.
Ne
var ki toplum sırf iyi niyetle, iyi niyetlerin gayretiyle oluşuyor
değildir. Toplumu ısrarlı ve yoğun bir şekilde etkileyen şer
güçler de vardır. Bazan bu güçler bir müessese halinde icra-yı
faaliyet edebiliyorlar.
İyiler
Allah c.c. diyor, vicdan diyor, ahiret diyor bir gayret içine
giriyor. Sır şurada, kötüler ne diyor da bir çürüme ve çürütme
faaliyetinin içine giriyor? Bu bir kendini aldatmak hadisesi
midir, şuursuzluk hali midir, kulluk hadisesinin negatifi midir,
sadizm midir, kötülüğü iyilik sanıp onun mücadelesini
vermek midir? İnsan fıtratındaki bazı duyguların ölçüsüzce
tatmini midir, bazan biri, bazan diğeri midir? Bu noktada net ve
salih bir açıklamalar yapabilecek durumda değiliz. Gözle görülür,
elle tutulur bir şey varsa, o da, şudur:
Musa
meşreb olanların gayreti her ne olursa olsun, Firavun meşreb
olanlar da mutlaka olacaktır. Aydınlığın samimi evlatları
her ne denli çalışırlarsa çalışsınlar, yoğun bir karanlık
daima var olacaktır.
Yumdum
gönül gözümü yumdum eksikliklere, aksaklıklara. Hizmet
yolunda gözümü dört, gönlümü yüzdört açarak yürüsem ne
iyi. Ne ki ben istesem de istemesem de dikenler hep var oldu. Ben
de güllere çevirdim hep gözümü ve gönlümü. Bu gözümü güldürdü,
gönlümü yumuşattı. Aşk ve sevgi nurları gözlerimi öyle
kamaştırdı ki şerre dikkat edemedim.
(Bu
bir temennîdir)
“...
senin inkar edenler, kibirli insanlarla ne işin var? Öküz gelmiş,
eşek gitmiş bize ne?
İşte
vakit hoş, vazgeç kavgadan"
...........................
“İnkar
edenlere ters bakman ve kötü şekilde anman hoşuma gitmiyor,
zira bunların hepsi Allah’ın iradesine tâbiler!.. Bu huyun
onlardan izalesi ve Allah’ın fazlıyla senin istediğin gibi
olmaları umulur.”
“Sustum;
kalanını sen söyle, kendi söyleyip kendi işitmemden bıktım
artık.”
“Yeter;
nice can İsası’nın nice gizli sözlerini, eşeğin gönlüne,
kulağına zorla soktum.”*
Her
güzel söz, her ölçülü tavır ve davranış bir mesaj taşır.
Mesajın tesirini Allah yaratır. Hedef Allah rızası ve tesir yüce
Allah'tan olduğuna göre mesajı ileten rahat ve sakin olmalı,
mesajın muhatapta uyandırdığı tesir açısından. Belki de şahsî
tekamül ve kendimizi yaratana beğendirme niyet ve arzusu, mesaj
taşıma niyetinden bizi âzâde kılacaktır. Şu sebeble ki; iyi
bir müslüman olma gayreti, ilim ve irfanı da, bunların yaşanmasını
da beraberinde getirir. Kültürel donanımı yerinde bir müslümanın
sözleri ilim ve irfan, davranışları ders ve mesaj yüklü
olacaktır.(Meselenin ihtisas boyutu ayrı bir konudur.) Nasıl
ki, namaz kıldığımız da, müslümanlığımızı yaşamış
olmaktan öteye bir duygu içinde değilsek, mesaj taşırken de
olmayacağız. Devamlı talimata bir vazife daha ilave edip, onu
yerine getirmiş olma gibi bir duyguya kapılmayacağız. Her halükârda,
dikkat ve niyetimizin etrafında dönüp durduğu eksen Allah'tır,
O'nun rızasıdır.
Ah
be dostum, yeryüzündeki bütün dikenleri temizlemek mümkün mü?
Bir şekilde dikenler arasında yürümesini öğreneceksin. Şeytan
varsa, şeytanîler de olacaktır. Ne zaman dünya sütliman olmuş,
sen Allah rızasını esas alarak O'na doğru bir yol tut. Bırak
batakta oyalananlar oynayıp dursunlar.
Bu,
şu anlama geliyor: Allah c.c. neyi emrettiyse emir bileceksin,
neyi yasakladıysa yasak bileceksin. İslam bir bir bilinecek ve
yaşanacak. Gün be gün mesafe alınacak. Yolun hiçbir
merhalesinde "uzunca bir bekleme" hatasına düşülmeyecek.
Hangi menzile ulaşırsan ulaş gözler hep ileride olacak. Gözler
dört, gönül yüz dört açılacak. Gevşeklik ve yılgınlık
olmayacak. Sabır ve sebat tam olacak. Yorula yorula yorgunlukla
bağışıklık kazanılacak. Denge sırrına riayet edilecek.
Bu
minval üzere bir yol tutturabilmişsen, yürü selametle. Şeytanîler
senin moralini bozmasın. Onlar her zaman oldu, dünyanın sonuna
kadar da olacaktır. Onların ne yaptığıyla aşırı şekilde
meşgul olup gerginliğe düşme. Önemli olan senin, rabbanîlerin
ne yaptığıdır. Sen "Allah" de ve yürü. Koşar adım
menzile, dostuna doğru giderken, yolda âlem yapanlara takılıp
kalma. "Bırak serhoşu kendi yıkılsın." Sen hep
vuslat heyecanıyla koşmana bak. Bilirsin ki kötülük sadece
modern zamanlara mahsus değildir. Işığın kaynağına en yakın
noktalar da neler olup bitti bir bilsen. Ne yürek yangınları yaşandı,
ne trajediler cereyan etti.
Güllük
gülistanlık, günlük güneşlik bir dünya yok dostum. Dün
yoktu bu gün de yok, yarın da olmayacak. Firavunlar, gül ve çiçek,
gün ışığı ve güneş bırakmadılar. (Kısmî güzelleşme
ve kısmî aydınlanmaları inkar ediyor değilim Güzel ama kısmî)
Onlar hep azgınlar ve şımarıklar rolünü oynadılar, bize
tevazû kaldı. Böyle gidecek bu ayarı bozuk dünya. Biz hakkın
ve hakikatin mücadelesini vere vere, şanımızla şerefimizle
yolun sonuna varmak durumundayız.
Haa,
bir kere daha söyleyeyim, kendi kabuğuna çekilmeyi, toplumun
kaderi ile ilgilenmemeyi tavsiye ediyor değilim. O ilgilenmelere,
mücahede ve mücadelelere rağmen her taraf diken doluysa moralin
bozulmasın, gerilime girme demek istiyorum. Biz mücadele
vermekle mükellefiz, başarıya gitmekle değil ve teklif takatı
aşmaz. Her şeye rağmen gönlünü müsterih tut. Peygamberlerin
bile çekip çeviremediği bir dünyada, biz neci oluyoruz. Bırak
o karanlık da orada dursun. Tezatlar dünyasıdır bu dünya.
Allah
sana "aferin" diyor mu? önemli olan bu. Bırak ötesini
berisini. Sen, "Allah" de ve yürü yürü.
·
Mustafa Özdamar, İnsanlığın Pîri Hazret-i Mevlana, s.
301-305, Kırkkandil Yay. İst. 1999
