Hüsn-ü
Hâtime-2
Hayat ırmağı
meçhul sahillerden geçerek nerede, ne ile karşılaşacağından
habersiz malum sona doğru akıp giderken, insanoğlu da bu akış
içinde şerefli ve izzetli, o büyük kulluk mesuliyetinin
idrakiyle zamanla yarışarak, hiçbir anını fevtetmeden,
engellere takılıp kalmadan, önce kendi nefsi ve ailesinden başlayarak,
hayat ırmağının geçtiği bütün sahilleri insanca, müslümanca
yaşanabilir bir gülistana çevirme çaba ve gayreti içinde
bulunmalıdır.
İnsan yaşantısında;
Çocukluk,
Gençlik,
Olgunluk,
ve yaşlılık dönemleri vardır.
Her müslüman
bütün bu dönemleri hüsn-ü hatime, güzel bir sonla tamamlamalıdır.
Çocukluk dönemi
aile mesuliyetinin çok ağır olduğu bir dönemdir. Çocuğun bu
dönemi gelecek dönemlerdeki yaşantısı bakımından çok mühimdir.
Ailenin, çocuk
daha ana rahminde iken başlayan, doğup, serpilip çocukluk çağını
tamamlamasına kadar hatta daha sonrasında da devam eden çok mühim
vazifeleri vardır.
Çocu, ana
rahminde iken, aile her zamankinden daha fazla haram-helâle ve şüphelilere
dikkat edecek, midesine bırakınız haramları, şüpheli hiçbir
yiyecek ve içecek sokmayacaktır.
Nâmahremlerden
her zamankinden daha fazla sakınacak, karnındaki çocuğuyla çarşı-pazar
dolaşmayacak, çocuğu kötü nazarlardan, kötü etkilerden
muhafaza edecektir.
Kalbi ve dili
zikirle meşgul olacak, kalbini kötü düşüncelerden, dilini kötü
sözlerden, bedenini kötü davranışlardan koruyacaktır.
Çocuk dünyaya
geldiği zaman İslamî usullere göre sol kulağına kamet, sağ
kulağına ezan okuyarak İslamî güzel bir isim koyacak, çocuğun
salihlerden olması için dua edecektir.
Böylece çocuk
dünyaya gözünü ilk açtığında kelimey-i tevhid ve kelimey-i
şehadetle buluşacak, hayır dualarla karşılanmış olacaktır.
Sakın ola ki
anne babalar: O daha bir şeyden anlamaz, o daha bir şey bilmez,
küçücük bir bebektir diye, onun yanında birbirleri ile çekişmek,
didişmek, birbirlerine karşı kaba davranışlarda bulunmak, kötü
lakırtılar yapmak gafletinde bulunmasınlar.
Beşikteki o küçücük
bebek öyle hassas bir yapıya sahiptir ki, ona ulaşan her ses,
her davranış körpe bünyesinde zannedildiğinden çok fazla müessir
olmaktadır.
Onun için
analarımızın, ninelerimizin onların beşiği başında öyle güzel
ninnileri, öyle güzel deyişleri olurdu ki, bu bizim
medeniyetimizde başlı başına bir eğitim, başlı başına bir
kültür oluşturmuştur.
Ana ve
ninelerimizin o şefkat ve merhamet dolu gönül pınarından küçücük
yavrunun körpe gönlünde çiçek çiçek gülistan açıyor,
ışık ışık nur saçıyordu.
Böyle bir İslamî
ortamda büyüyen çocuklar, çocukluk dönemi boyunca bu güzellikler
içinde, Allah Teala’nın, o yüce Rabbimizin ve canımız
Efendimiz Hz. Muhammed sallallahu aleyhi ve sellemin muhabbetiyle,
İslam’ın hayatbahş hakikatleri ile kucaklaşıyor ve böylece
bu mutlu çocuklar çocukluk dönemini hüsn-ü hatime ile tamamlıyor
ve rûhen çok sağlıklı bir yapının temelleri atılmış
oluyor.
Yukarıda
ifade ettiğimiz gibi yaşantımızın çocukluk dönemi asla
ihmale gelmeyen çok mühim bir dönemdir. Bir binada temel ne
ise, insan hayatında çocukluk dönemi de odur. İnsanın temeli
çocukluk döneminde atılır. Maalesef cemiyette pek çoğumuz bu
meselede yeterli bir bilince ve hatta bilgiye bile sahip değiliz.
Bu dönemde
ana babalar ya da yakınları olarak çocuklarımızın ruh sağlığından
ziyade, beden sağlığıyla ilgilenir, çocuk doktorlarının ya
da çevremizdeki insanların tavsiyelerine göre besin alımlarına,
iyi beslenmelerine, bedenen gürbüz olmalarına dikkat etmeye çalışırız.
Aslında toplumun tamamını nazar-ı dikkate aldığımız zaman
bütün çocuklarımızın bu konuda da yani yeterli beslenme
konusunda da, istenilen durumda dolmadığını görürüz.
Elbette bunun
birçok sebepleri vardır. Maddî sebepler vardır, sosyal
sebepler vardır. Eğitim yokluğundan ya da eksikliğinden
kaynaklanan sebepler vardır.
Toplum olarak
her geçen gün hodgamlaşıyor, yani bencilleşiyor, ben
merkezli, ben çıkarlı bir yapıya doğru hızla ilerliyoruz.
Dolayısıyla en yakınlarımız için bile yeterli fedâkârlık
gösteremiyoruz.
Şöyle bir düşünelim…
Asırlardır oluşmuş bir hayat tarzımız vardı. Asırların
tecrübesi içinden süzülüp gelen, berraklaşan, bizim inancımızın,
bizim medeniyetimizin, bizim örf ve adetlerimizin şekillendirdiği
bu hayat tarzımızda fert, aile ve toplum olarak neler yapacağımız,
nerede nasıl davranacağımız, vazifelerimiz, salahiyetlerimiz
hatta oturduğumuz evlerimizden tutun da kurduğumuz köy, kasaba
ve şehirlere kadar her şey en güzel, en sağlıklı, en
ekonomik bir şekilde tanzim edilmiş, nizama bağlanmıştı.
Hiçbir şey
rastgele yapılmıyor, hiçbir kimse kendine göre hareket
etmiyor, herkes tam bir uyum içinde birbirine karşı
vazifelerini eksiksiz bir şekilde yerine getirmeye çalışıyordu.
Ama yapılan bütün bu işler zannedildiği gibi bir zorlama, bir
baskı ile yapılmıyordu. Her şey kendi mecrasında olup
gidiyordu.
Bir insan düşünün!
Hava almaktan, su içmekten, yemek yemekten usandım, artık
teneffüs etmeyeceğim, su içmeyeceğim, yemek yemeyeceğim
diyebilir mi? Elbette hayır. Şayet böyle bir şey yaparsa hayat
bitmiş olur.
İşte bizim o
tabii, o sâde, o fıtrata uygun hayat tarzımız da öyle bir şeydi.
O tarz bizim hayat tarzımızdı, müslümanın hayat tarzıydı.
Yaşantı içinde fert, aile ve toplum diğergamdı. Kendi
nefsinden önce başkalarını düşünür, kendi ihtiyacından önce
başkalarının ihtiyacını gidermeye çalışırdı. Her konuda
fedâkardı. Fedâkarlık yapılması gereken herhangi bir hususta
herkes birbiri ile yarış halindeydi.
Elbette yaşanılan
bu güzellikler yanında ufak tefek sorunlar da yaşanmaz değildir.
Çünkü insanın bulunduğu her yerde bazı sorunlar da olabilir
demektir. Ancak bunlar o tabii yaşantının genelini etkileyecek
bir boyuta asla ulaşamaz. İstisnalar olarak kalırlar. Modern yaşantı
içinde bir kısım kesimlerde yaşanmaya devam eden o tabii yaşantının
istisnalar olarak kaldığı gibi.
Nihayet
olanlar oldu, müslümanlar olarak o güzelim hayat tarzını yavaş
yavaş terk etmeye, bize tamamen yabancı, bencilliğin, çıkar
ve menfaatlerin ön plana çıktığı o azgın, o tahripkar,
modern hayat denilen bulaşıcı hastalığa yakalandık ve bu:
Modern hayat,
modern toplum,
modern insan
hastalığı toplumu hâlen tahribata devam etmektedir.
Bir kısmı
kasıtlı, bir kısmı cahil yöneticilerin, bir kısım okumuş
cahillerin bu sakim modern hayat tarzını tercih etmeleri, bu
hayat tarzının nefse yönelik bazı imkanlar sunması ve
toplumun da bu istikamette teşvik edilmesi, özendirilmesi
sebebiyle her geçen gün bu hayat tarzı toplumun bütün
kesimlerini kuşatmaktadır.
Böylece asırlardır
müslüman milletleri ayakta tutan o çok sağlam ve sıhhatli
aile yapımız büyük bir tahribata uğramaktadır.
Bunun neticesi
olarak da en büyük zararı kendi insanımız ve bilhassa çocuklarımız
görmektedir. Çünkü modern kadın, modern anne çocuğu ile
eskisi gibi ilgilenmemekte, kendi vücut formunu korumak için çocuğunu
fedâ etmektedir. Modern anne çocuğuna ana sütü emzirmemekte,
onu sun‘i besinlerle beslenmeye mahkum etmektedir. Diğer
taraftan bu modern yaşantı ana ile çocuğu çok insafsız bir
şekilde birbirinden ayırmaktadır. Hem de çocuğun ana kucağına,
ana sütüne en çok muhtaç olduğu, gelecek dönemlerdeki yani
gençlik, olgunluk ve yaşlılık çağlarındaki yaşantısına
temel teşkil edecek birikimlerin en sağlıklı bir şekilde
verilmesi gereken bir zamanda.
İş bununla
da bitmiyor, ana ve çocuklar birbirinden sökülüp alınırken iş
hayatının, bürokrasinin beton soğukluğu, bürokrat, patron ve
âmirlerin asık suratları altında bunalımdan bunalıma giren
modern kadın akşam evine döndüğünde kocasına, çocuğuna ve
diğer aile fertlerine verebileceği bir çok hasletleri ya
kaybetmiş, ya da büyük bir tahribata uğramış olarak dönmüş
oluyor.
Öbür
taraftan çocuklar eğitimsiz, bilinçsiz, hiçbir zaman ana
sevgisini veremeyecek olan bilinçsiz çocuk bakıcılarının
insafına ya da kuralcı, çocuk psikolojisinden, çocuk eğitiminden
anlayıp anlamadıkları her zaman tartışma götüren kreşlerin
ellerine teslim edilmektedir.
Akşam olunca
bir tarafta bunalmış, yorulmuş bir anne, öbür tarafta
muhabbet, şefkat, merhamete susamış bir körpe beden karşı
karşıya geliyor ve çocuğun kolları kendini anne kucağında
teskin etmek için açılırken, çoğu kez onu kucaklayıp bağrına
basacak bir şefkat ve muhabbet kucağından mahrum kalıyor, açılan
elleri onun ruhunda tahminimizin çok ötesinde tahribatlar
yaparken, açılan kolları da yanlarına düşüyor.
Şu husus
kesin olarak bilinmektedir ki ana sütü çocuğun hem bedenî hem
de ruhî gelişimi üzerinde çok etkin, en tabii bir gıdadır.
Bu Allah Teâlâ’nın insanoğluna bir lütfudur. Öyle ki, çocuğun
doğumuyla ana vücudu bir süt fabrikasına dönüşüyor ve çocuk
için en elzem, en faideli, en tabii gıdalar ana sütü vasıtasıyla
yavruya, zahmetsiz ve külfetsiz bir şekilde aktarılıyor.
Bu arada ana
ile çocuk arasındaki en samimi, en içten yakınlaşma, bütünleşme,
âdeta birbirinde fâni olma süt emme esnasında vukû buluyor.
Nasıl ki ana vücudu çocuk için bir süt fabrikası hâline
getiriliyorsa, bilhassa ana yavrusuna süt emzirirken ananın
ruhaniyeti dünyanın bütün sıkıntılarından, bunalımlarından
kurtuluyor, bütün olumsuzluklardan azâde kalıyor, ruh
temizleniyor, berraklaşıyor, bütün güzelliklerle donanıyor
ve böyle bir ruhaniyet içinde muhabbet, şefkat, merhamet kucağına
bastığı yavrusunun o tertemiz, o berrak gönlüne o tertemiz
ruhaniyetine:
Muhabbet
Şefkat
Merhamet
Affedicilik
gibi çok yüksek ahlakî değerleri, gönlünün tâ
derinliklerinden kopup gelen çağlayanlar halinde boşaltıyor.
Yukarıda da
ifade ettiğimiz gibi çocukluk çağını böyle güzellikler içinde
tamamlayan bir çocuk yaşayacağı diğer dönemler için temel
birikimleri almış ve çocukluk devresini hüsn-ü hatime ile
tamamlamış olmaktadır.
