İslam’ı
katıksız ve müslümanca yaşamak
Türkiye genelinde yaşayan yetmiş milyon nüfusun yüzde doksan
dokuzundan fazlası müslümandır. Kendilerine bir soru tevcih
edildiği zaman: “Ben de müslümanım” diye cevap veren
insanlarımızın büyük çoğunluğu, maalesef İslam dinini müslümanca
yaşamaktan uzaktır.
Mükellef yaşa
gelmiş ve aklî muvazenesi yerinde olan her erkek ve kadın;
kelime-i şehadetle girmiş olduğu İslam dininin her türlü
emirleri ve yasakları ile muhataptır. Kişilerin makam ve
mevkii, ekonomik gücü, servet ve sâmanı ne olursa olsun, hangi
yaş ve cinsiyet grubunda bulunursa bulunsun, her müslüman, ilahî
emirleri yerine getirmek, nehiylerden de son derece uzak durmak
mecburiyetiyle karşı karşıyadır. Allah (c.c.) tarafından
bildirilen hiçbir emirde ve hiçbir yasakta keyfîlik ve ihtiyarîlik
yoktur.
Dağdaki çoban,
tarladaki çiftçi, resmî veya gayr-i resmî yerlerde çalışan
amir ve memur, her çeşit işçi ve işveren, asker ve sivil,
devletin en tepe noktasında görevliler ile her kademedeki bürokrat;
ilahi emirler, haramlar ve yasaklar karşısında müsavidir. İslam
dininde hiç kimseye karşı bir ayrıcalık, bir tefrik
kesinlikle söz konusu değildir. Zira İslam dininin cihanşumül
bir din olmasının önemli esprilerinden biri de eşitlik
ilkesine önem vermesidir.
Madem ki, Türk
milleti olarak İslam’ı din olarak, Hazret-i Muhammed’i
(s.a.v.) peygamber, Kur’an-ı Kerim’i de kitap olarak seçmiş;
şeksiz-şüphesiz ve hiçbir zorlama olmadan kabul etmiş, yani müslüman
olmuşuz, öyle ise İslam’ı gerçek manada ve müslümanca yaşamak
için her şeyden önce sapasağlam, katıksız ve katkısız bir
imana sahip olmalıyız. Yapmacık, göstermelik ve taklidî bir
imanla ebedî olan ahiret hayatını kazanmanın çok zor,
kimbilir belki de imkansız oluşu hiçbir zaman akıldan çıkarılmamalıdır.
Yaratanımız
katında muteber ve sağlam bir imana sahip olabilmek için, bu
hususta doğru bir bilgiye sahip olmak lazımdır. İmanın hem
kuvvetlenmesi, hem de yeterli derecede İslamî bilgilerin öğrenilmesi
için bir müslümanın doğru ilim öğrenmeye boş vakitlerinin
önemli bir
bölümünü ayırması lazımdır.
Her bakımdan
doğru, insana imanî açıdan yön verici bir ilim öğrenmek için
ya dinî tahsile devam edilecek, ya İslamî manada kaynak özelliği
olan eserler ciddi şekilde ve icap ederse tekrar tekrar okunacak,
yahut da ilmiyle ve ameliyle marûf zevatın rahle-i tedrisine
devam edilecek. Çünkü bizim dinimiz olan İslamiyet; beşikten
mezara kadar ilmi tavsiye eder. “Benim yaşım geçti, altmış,
yetmiş yaşına gelmiş bir emekliyim.” diyerek iman ile ilgili
ilimleri öğrenmekten uzak kalmak yoktur bizim dinimizde.
Gerçekten müslüman
isek, gerçekten geçici olan bu dünya hayatından sonra ebedî
bir hayatın mevcudiyetine inanıyorsak, bu âlemde yaptıklarımızdan
sonsuz âlemde mutlaka sorguya çekileceğimiz hakikatine adımız
gibi inanıyorsak; hayat tarzımızı, yaşam biçimimizi
dinimizin emrettiği doğrultuda düzenlemeli ve dosdoğru
olmalıyız. Böylesine bir hayatın müdavimlerine hem katıksız,
hem katkısız ve hem de her yönden sağlam bir iman sahibi ve doğru
ilim sahibi, müslüman diyebiliriz.
İdeal bir
ferdin ve ideal bir toplumun, dini inançlarına ve İslamî yapısına
tavizsiz bir şekilde uyması lazımdır. Böylesine bir uygunluk
hem kişileri, hem aileleri, hem de öyle bireylerin oluşturmuş
olduğu toplumu huzurlu hale getirir. Cemiyet içinde arzu edilen
kardeşlik, birlik ve dirlik böyle sağlanır. Dinî inançlara
saygı ve onu uygulama aynı zamanda, o ülke bazında huzur
getirir. İstenen birlik ve dirliğin temelleri en sağlam şekilde
atılmış olur.
Sağlıklı,
huzurlu, maddeten ve mânen rahat bir ortam içinde yaşamanın şaşmaz
ve değişmez reçetesi, katıksız bir şekilde müslümanca yaşamaktan
geçer. İnsan olduğunu, müslüman olduğunu düşünen, derin
derin tefekküre dalan her insan ve her iman sahibi birey için
inancını sağlamlaştırmak elzemdir. Bunun için de ilim öğrenmeye,
bilgi ve kültür hazinesini her gün biraz daha artırmaya gayret
etmek, bu hususta ciddi şekilde çaba sarfetmek gerekir. Böylesine
bir gayretin, çabanın ve faaliyetin içinde bulunan bireyler ve
toplumlar; dünyanın da, ahiretin de mutluluğuna, selametine ve
saadetine nail olurlar.
Ne mutlu
bunları rahat bir ortamda yerine getirebilen bahtiyar zümreye.
Ve ne kadar yazık ki, şu imtihan dünyasını hay-huyla ve
gaflet içinde geçiren zavallılara!..
