Günümüzün
Haçlıları ve Moğolları
Aslında bütün
düşünce ve inançlar çekirdek olarak kendilerini muhafaza
ediyor ve vakti saati gelince de yeniden kuvveden fiile çıkıyorlar.
Tarih bu manada tekerrürden ibarettir. Bu itibarla, 'güneşin
altında yeni hiçbir şey yok' sözü iştihar etmiştir. Bu
tesbit konumuzla da yakından alakalı bulunuyor. Moğol ve Haçlı
savaşları da tekerrür eden tarihin bir parçasından ibarettir.
Ker fer savaşlarını hatırlatırcasına, coğrafî olarak Türkiye'nin
bir kısmını da içine alan Şam bölgesi, nübüvvet mişkatinden
süzülen tesbitle 'ardu'r ribat' olarak anılmıştır. Bu şu
demektir: Zaman zaman bölge istilalara uğrayacak ve müslümanlar
önkarakol olarak burada mücadele ve mücahade edecekler. Bu
itibarla Şam, ahirzaman literatürü içinde 'Fustat el müslimin'
yani müslümanların çadırı ve savunma kampı olarak anılmıştır.
Haçlılar, Haçlı Savaşlarının 900'üncü yıldönümünde müslümanlardan
özür dileseler bile bu yeni saldırıların sıcaklığına
engel olamıyor. Tarihin akışı içinde değişen birşey yok. Müslümanların
mazlumiyeti bugün dahi devam etmektedir. Haçlılar Hazreti İsa'nın
yolunu bulamamışlar ve o yolda yürümemektedirler. İsa'nın
mesajını tek yönlü ve yanlış anlamışlardır. Bu tek yanlılıktan
da zulüm ve zulümat doğmakta ve başkalarının hakları heder,
namusları da payimal edilmektedir. Filistin ve Irak bize ırak değil.
Onlar ancak Hazreti İsa ile avunuyor ve kendilerini aldatıyorlar.
Mamafih dün de böyleydi bugün de öyledir. Haçlı savaşlarında
olduğu gibi sömürgecilik döneminde de hıristiyanlık adını
kullananların çirkin yüzü bir kez daha ortaya çıkmıştır.
Bu hususta bir özeleştiri ihtiyacı hisseden Fransız rahip
Michel Lelong şunları kaydeder: "Hıristiyanlık bugün de
haklı veya haksız, Afrika'da Asya'da, Yakındoğu'da birçokları
için Amerika Birleşik Devletleri'nin Avrupa'nın ve onların müttefiki
olan İsrail'in çıkarları doğrultusunda hareket eden hatta
bazen onların suç ortağı bir müessese olarak görülüyor.
Engizisyon
devrinin, Haçlılar devrinin ve sömürgecilik devrinin hıristiyanlarını
kolayca eleştiren bizler, bugünkü durumu da dikkate almalı ve
çıkarlarımızı, kültürümüzü, alışkanlıklarımızı
Allah'ın melekûtü ile karıştırıp karıştırmadığımızı
ya da bir tutup tutmadığımızı kendi kendimize sormalıyız...(1)"
Lelong hıristiyanların sorgulanmasını istiyor. Biz de onu yapıyoruz.
Esasen ne Haçlı savaşları bitmiş ne de Engizisyon devrini
tamamlamıştır. Engizisyon günümüzde bir nevi Mcchartism
olarak yeniden hortlamıştır. Amerika'da öncelikle komünistlere
yönelik bu furya ve kampanya günümüzde yüzünü müslümanlara
dönmüştür. Bu hususta Amerikalı imam Faysal Abdurrauf şunları
söylemektedir: "Bu ülkede yaşayan kimi müslümanlar,
kendilerinin Roma devrindeki hıristiyanlar gibi aslanların önüne
atıldığını düşünüyor. Bugünün aslanları da medyadır
(2). "Bu tesbiti yapan veya aktaran kişi, ABD'deki 'en ılımlı'
müslümanlardan birisi kabul edilmektedir. Diyalog adına kilise
ve havraları turlamaktadır. Buna rağmen durum tesbit ettiği
minvaldedir. En son medyanın yargısız infazda bulunduklarından
birisi Abdurrahman Amûdi olmuştur. ABD'de ve sair yerlerde basın,
yargısız infaz aracı haline gelmiştir. Kampanyalar onun aracılığıyla
sürdürülmektedir. Hatırlanacağı gibi 28 Şubat sürecinde en
büyük yaygarayı basın koparmış ve kampanyanın mızrak ucu
haline gelmişti. 11 Eylül'den sonra mahut basın bu yöndeki görevini
bir kez daha ifa etti. Irak savaşı sırasında ise artık
kendisine yakışır adını da aldı : Embedded basın. Yani
maiyet memuru basın...
Geçmişin
haçlıları biliniyor ve onlar geçmişte kaldılar. Kollektif
hafıza ve kimlik tesbiti için iyi olsa da asıl bizi
ilgilendiren bugünün haçlılarının kimliğidir. Yaşayan haçlılardır.
Bugünün haçlıları açıkça 'haçlı' adını taşımadıkları
için onları tanımak için kullanacağımız kıstas,
mahiyetleri ve taşıdıkları sıfatlar olacaktır. Onları vasıflarından
tanımamız gerektiğine göre, onlar kim? Bu soruya cevap
vermeden önce biraz geçmişi taramakta fayda var.
Haçlılar,
müslümanları o kadar kerih görüyorlardı ki İslam’ı
temsil ettiklerine inandıkları Türkler için 'kafir' ve 'şeytan'
yaftasını kullanıyorlardı (3).
Bugün
Amerikalıların Ortaçağ'a dair bildikleri tek ortak bilgi, Haçlı
Savaşları’dır. 'Dervişin fikri ne ise zikri de o' misali
Bush da şuuraltını boşalttığı ender vakitlerde hep crusade/Haçlı
deyimini sayıklamıştır. Demek ki şuuraltına kazınmış.
Kendisine hakim olamıyor. Bugünün haçlılarını isimlerinden
tanıma imkanımız olmadığına göre, kaçınılmaz olarak sıfatlarına
başvuracağız. Haçlılık bütün hıristiyanlar için ortak
bir vasıf değildir. Bunu, Filistin'de Araplardan yana olanlarla
Irak'ta savaşa karşı çıkanlar da görebiliyoruz. Öyleyse
cepheyi genişletmemek için tefrik etmek zorundayız. Hem de
adaletin gereği budur. Öyleyse haçlı sürülerini haçlı
yapan sıfatlar nelerdir; onlara bakalım...
-Saldırganlık
ve hakka tecavüz :
Haçlıların
en önemli özellikleri, çapulcu sürüsü şeklinde saldırgan
ve mütecaviz olmaları ve bu kimlikle bütünleşmeleridir. Moğollardan
tek farkları bir semavî dinin işaretini taşımalarıdır.
Yoksa vahşette ve gayri medenî veya nimmedenî olmakta onlardan
bir farkları yoktur. Bundan dolayı sonuçta Moğolların
akibetine uğramışlardır. Selahaddin Eyyûbi, Hittin'de Haçlıları
bozguna uğratırken Moğol çetelerini Aynu’l Calut’ta
bozguna uğratan da Muzaffer Kutuz ve Baybars gibi Türk asıllı
Mısırlı komutanlar olmuştur.
-İslam düşmanlığı
ve misyonerlik-
İslamiyet
hakkında 'sahte din' tasavvurundan yola çıkan Haçlılar güya
kutsal toprakları kurtarmak saik ve dürtüsüyle harekete geçmiş
ve bu yolla doğuyu zaptetmeye ve yağmalamaya teşebbüs etmişlerdir.
Bu İslam düşmanlığının çok tezahürleri vardır. Müslümanları
hıristiyanlaştırmak veya sömürmek veya kültürel miraslarını
tahrip etmek gibi. Bu bağlamda Moğollar ve Haçlılar geçmişte
ve günümüzde kültür kıyımı yapmışlar ve yapmaktadırlar.
-Haksızlık
ve adalet duygusundan mahrumiyet-
Bunun en bariz
işaretlerinden birisi ise ayrımcılıklarıdır. Kendilerini üstün
görürken müslümanlara her türlü muameleyi reva
addetmeleridir.
Bu ortak
vasıfları tadat ettikten sonra gelelim günümüzün haçlılarını
tesbite. Yeni haçlı kimliğini kimler temsil etmektedir? Bunun
cevabı hem basit hem de zordur. Kısaca cevap vermek gerekirse:
Bugünün haçlıları hıristiyan siyonistler veya siyonist hıristiyanlar
ile doğrudan doğruya siyonistlerden teşekkül etmektedir. Bu
iki zümreye Tevrat Kuşağı denmektedir.
Sedat Laçiner'in
tabiriyle, bunlar gerçek manada yahudi veya hıristiyan dindarlar
olmayıp taassup yüklü, fanatik yahudi veya hıristiyan
dincilerdir.
Zira, hıristiyanlığı
ideolojik hale getirmiş ve ona bu kisveyi giydirerek safiyetinden
uzaklaştırmışlardır. Bu itibarla, vasıflarından bir diğeri
de dinciliğin simetrisi olan mesihçilik anlayışlarıdır. Daha
doğrusu, bu mânâda iddia sahibi olmalarıdır. Bunlar, bilgi
sahibi olmadan fikir sahibi olanlar gibi durumdan vazife ve misyon
çıkarmakta ve kendilerini ilahî mesajın taşıyıcısı
zannetmektedirler. Tek yanlılık adamların ruhuna işlemiş
bir kere. Laçiner'in de yazdığı gibi, "Aslında bu anlayış
Hz. İsa'dan çok eski Yunan-Roma-Batı Avrupa geleneğinin bir
uzantısıdır ve temellerinde Ortaçağ'da yoğun bir şekilde yaşanan
Türk-Avrupa çekişmesinin izlerini taşır. Bu anlayışa göre,
'gerçek hıristiyan' olmayanlar her türlü cezaya müstehaktırlar
ve bu toplumlar medeniyete (Batı medeniyetine) düşmandırlar.
Başkan Bush'a ve Savunma Bakanı'ndan danışmanlarına kadar birçok
kilit isim de bu yaklaşımın tezahürlerini görmek mümkündür.
Özellikle de 11 Eylül'den sonra.
İstihbarattan
sorumlu Savunma Bakanlığı Müsteşar Yardımcısı William
Boykin sözkonusu grup içinde en fazla öne çıkanlardan ve göze
batanlardan birisidir. Bunu da pervasızlığına borçludur. Tıpkı
Başkan Bush gibi evanjelik dini törenlerde sık sık boy gösteren
Boykin'in buralarda söyledikleri yenilir yutulur şeyler değildir.
Ve bu sözlerin kendi yönetimince tepki görmemesi Bush yönetiminin
gerçek tabiatını gözler önüne seriyor. Boykin sözkonusu törenlerde
sıkça ABD'nin 'hıristiyan bir devlet olarak şeytan ile savaştığını'
ve bu anlamda 'kutsal bir savaş'ın içinde olduğunu söylemektedir.
Sözkonusu olan sıradan bir Amerikalı olsa belki bu söyledikleri
sıradan bir yorum olarak da kabul edilebilirdi, ancak kazın ayağı
öyle değil. Bahse konu olan kişi Amerikan üst düzey
istihbaratının merkezinde yeralıyor. Hatta Bin Ladin ve Saddam'ı
yakalamakla yükümlü birimin başında. Somali'deki bu yönde gösterdiği
yararlılıklarından dolayı bu görevle taltif edilmişti! En azından
taktik belirleme açısından Guantanamo ve Irak'taki
hapishanelerdeki yönetimin de en üst sorumlusu olarak görülmekte.
Nitekim
Guantanamo'daki işkence yöntemini Ebu Garib Hapishanesi'ne taşıyan
Miller de Boykin'in tezgahından geçmiş ve onun direktifleriyle
hareket etmişti. Ebu Garip cezaevi komutanı Janis Karpinski'nin
itirafıyla, Geoffrey Miller kendisinden Iraklı tutuklulara köpek
gibi muamele edilmesini istemiş. Şöyle demiş :' Tutsaklar köpekler
gibidir. Bir an bile kendilerinin köpekten daha üstün olduğuna
izin verirseniz, onların üzerindeki kontrolü
kaybedersiniz...'Sadece tutsakları değil 'rogue states'
dedikleri kimi İslam ülkelerini ve devletlerini de haydut, çete
ve köpekler gibi sıfatlarla yadediyorlar.
Başkan Bush'u
Oval Ofis'te 'dua/ ibadet eden adam' olarak tanımlayan Boykin'e göre
Bush, halkın reyleriyle seçilmemiştir. İnayet-i ilahi ve Tanrı'nın
tayiniyle bu makama getirilmiştir. Kendisi de, 'Tanrı'nın emir
zinciri içinde bir halkadır...' ABD'nin 'küresel terör' ile mücadelesini
'ilahî bir savaş' olarak niteleyen Boykin düzenlediği bazı
toplantılarda gösterdiği slaytlara yansıyan Saddam Hüseyin ve
Üsame bin Ladin görüntüleri üzerine de şunları söylüyor:
"Şeytan bu ulusu yok etmek istiyor, bizi de hıristiyan
ordusu olarak yok etmek istiyor. Eğer bizler Hz. İsa adına
birleşirsek ancak o zaman yenilebilirler..." Saddam ve Bin
Ladin fotoğrafları önünde bu tür diskur çekmesi neyi hatırlatıyor?
Ebu Garib cezaevinde işkence ile öldürülmüş Iraklı
esirlerin cenazesi başında şamata yapan Amerikan askerlerini
mi! Dolayısıyla bir general olarak Boykin'in Ebu Garib'te garip
davranışlar sergileyen ve sistematik zulüm ve işkence
uygulayan Amerikan askerlerinden zerrece farkı yok. Savunma Bakanı
Rumsfeld ve başyardımcısı Stephen Cambone ve diğerleri 'Tanrı'nın
emri' olduğunu düşündükleri aşırılıkları ve fanatizmi
bir ibadet hevesiyle yapıyorlar. İşkence raporlarının açığa
çıkmasından sonra 'çok meşgul olduğum için okuyamamıştım'
diyen Rumsfeld'i aklamak için ayağına Pentagon'a giden Bush'un
da bakanlarından ve onların da astlarından hiç farkı yoktur.
Rumsfeld bu ziyaretten aldığı hızla, Irak'ı ve Ebu Garib
cezaevini ziyaret etti. Herhalde basında çıkanlara 'kulak asmayın
siz' demiş ve kuvvey-i maneviyelerinin yıkılmasına mâni olmak
istemiştir. Irak'ta, Afganistan'da, İsrail'de ve diğer bölgelerde
ölen çocukları, işkenceye uğramış insanları, kırılmış
milletler olarak değil, cezalandırılması gereken
'putperestler; kurtarılması veya cezalandırılması gereken,
‘kayıp ruhlar' olarak görüyorlar. Bu nedenle de işkence 'eğlenceli'
gelebiliyor. Bu sebeple 'işkence' misyonun sadece tamamlanması
gereken bir parçası. Başkan Bush'un çeşitli defalar çevresindekilere,
'Bizi burada Tanrı istedi, veya, Tanrı'nın benim başkanlık
yapmamı istediğini hissediyorum' dediği bilinen bir gerçek. O
makama tesadüfen gelmediğini söylemeye çalışıyor.
Esasen
Bernard Lewis ve Daniel Pipes gibiler terörü İslamın özüyle
irtibatlandırdıklarına göre onlar terör adına doğrudan doğruya
İslam'la çarpışıyorlar. Dolayısıyla, ihlaller bir tesadüf
olmayıp taşıdıkları kültürün derin bir yansımasıdır. Bu
kültür Haçlı kültürüdür.
Bush İslam
konusunda farklı düşünmese bile çıkar gruplarının da bir
temsilcisi olarak müslümanlarla ilişkilerini -en azından bu
boyutta- sıkı tutmaya çalışıyor. Bu meyanda Şaron için
'barış adamı' diyen Bush İslam için de 'barış dini' deyince
en yakın taraftarlarından bile tenkid aldı. Daniel Pipes
gibiler Şaron hakkında kullanılan ifadeye itiraz etmezken konu
İslam olunca hemen itiraz seslerini yükselttiler. Evanjelikler
daha da alınmışlar. 11 Eylül'ün hemen akabinde Bush'un
17/9/2001 de Washington'da İslam Merkezi'nde İslam hakkında
'barış dini' ifadesini kullanmasını hazmedemeyerek kendi
aralarında şöyle demişlerdir: "9/11'e tahammül
edebiliriz de, 9/17'ye asla tahammül edemeyiz..."
Amerika'daki dinci sağ bu açıklamaları yadırgamıştır.
Billy Graham'ın oğlu Franklin Graham NBC televizyonuna 16 Kasım
2001'de konuk olmuş ve şu açıklamayı yapmıştır: "İslam’ın
mükemmel ve harika ve barışcı bir din olduğunu söyleyemeyeceğim.
Kur'an kafirlerin ve gayri müslimlerin katline cevaz verir. Uçaklarla
binalara çarpanlar hıristiyan değillerdi. Ülkemize saldıranlar
İslam dinine mensuplardı..." Jerry Falwell ise daha ileri
giderek Peygamberimiz için ağza alınmayacak hakaretamiz
ifadeler meyanında, "terörist, şiddet adamı ve savaşçı'
sözlerini sarfetmiştir. Elbetteki kem söz sahibine aittir.
Evet,
ABD'yi ilk kuran püritenler dindardı ve din devlet ayrımı da
yapmıyorlardı. Ama zamanla Amerikan toplumunun çehresinin değişmesiyle
hakem müessesesi olarak laikliğe başvurulmuştur. Jimmy
Carter'dan beridir de ABD siyasetinde bir dindarlaşma göze çarpmaktadır.
Ama bu arızalı bir dindarlıktır. Carter ve benzeri Bill
Clinton bir tarafa bırakılacak olursa Nixon'dan itibaren
Amerikan başkanlarına bir saldırganlık hakimdir ve bunu da hıristiyanlık
yaftası altında yapmaktadırlar. Carter ve Clinton dini barış
için kullanmaya çalışırken Cumhuriyetçiler savaş için
kullanmışlardır. Carter ve Bill Clinton'ı, dînî sol
desteklerken Reagan ve Bush'lar çizgisini de neo-con ekiple
birlikte dînî sağ desteklemektedir. Dînî sağ ile birlikte
siyonist eğilimli neo-conlar müfrit bir şekilde İsrail'i
desteklemekte müttehit cephe haline gelmişlerdir (4). Hıristiyan
yahudiler veya siyonistler tanımına paralel olarak İsrail'deki
Likud iktidarına mukabil Bush iktidarı da onun bir devamı
olarak 'likudnik iktidar' olarak tanımlanmaktadır.
CAMİLERİN
DİRİLİŞ VE DİRENİŞİ
Irak'ta ve
Filistin'de işgale ilk refleks ve infial gösterenler mabedler ve
onun etrafında kenetlenmiş inanmış insanlar oldu. Irak'ta sünni
kesimi temsilen A'zamiye Camii, şii kesimi temsilen de Hazreti
Ali Türbesi ve sair şii mekanları direnişin kalesi oldu ve başrolü
oynadı. Camilere saldırı işgalle birlikte başlamıştı, Bağdat'ın
düşmesinden hemen sonra direnişin en fazla yoğunlaştığı bölge,
A'zamiye ve civarı oluyor. A'zamiye bölgesinde işgal güçleriyle
ilk sıcak temas Nida Camii civarında gerçekleşiyor. Cami
duvarları yanında iki mücahidin görülmesi üzerine işgal güçleri
tanklarla camiyi hedef alıyor. Çapraz ateş sonucu iki mücahid
şehit oluyor. Cami cemaatından Afif İbrahim Adami, mücahidlerin
camide olduklarını ama onları dışarı çıkartarak başka bölgeye
sevkettiklerini hatırlıyor. Camiye ve çevresine bombardımandan
zarar gelmesini istemiyorlar. Mücahidler camiden çıkınca çatışmalar
cami etrafında yoğunlaşıyor. Çatışmalar sonrasında
duvarlardaki kanlar suyla yıkanıyor ve cenazeler kaldırılıyor.
Amerikalı askerler çatışmadan sonra yine aynı camiye dönerek
otoyoldan ve köprü üzerinden bölgeye rastgele ateş açıyorlar.
Caminin duvarlarındaki ve minarelerindeki açılan delikler o günün
hatırasını ve saldırıların nişanesini taşıyor. Tarihe tanıklık
ediyorlar. Nida Camii'nin ardından sıra gazi İmam-ı A'zam
Camii'ne geliyor. İmamı A'zam Camii'nin saat kulesi işte bu çatışmalarda
hasar alıyor. Cami, buradan helikopterlere roket fırlatan
Suriyeli gönüllü mücahid düşman askerlerince vurulması sırasında
hasar görüyor. A'zamiye altı saatlik bir direnişten sonra düşüyor.
Şah İsmail ve Şah Abbas'ın saldırılarını atlatan A'zamiye
bu defa da son direnişini Amerikalılara karşı gösteriyor (5).
Direnişin
ilk kalesi camiler olduğuna göre işgalin ilk hedefinin de yine
camiler olması şaşırtıcı değil. Nitekim de öyle olmuştur.
Camilerin hürmetinin ihlal edilmesi yönündeki suçlamalar karşısında
Amerikalılar ya sessiz kalıyorlar ya da camilerin direniş mekanı
olmadığını söylemekle yetiniyorlar. Bu suçlamalar karşısında
Colin Powell pişkin bir eda ile işgalin hesabını vereceği
yerde şunları söylemiştir: "Camiyi karargah ve mühimmat
deposu haline getirenler asıl onlar bu mekanların hürmetini
ihlal etmiş oluyorlar. İhlalin nedeni onlar?" Acaba
öyle mi? Cenevre Konvansiyonuna göre camiler ve sair mabedler doğrudan
saldırıya katılmadıkları sürece masundurlar ve saldırıya
hedef olmazlar. Din adamları da öyle. Amerikalılar camilerin bu
durumda amacı dışında kullanıldığını ve bu nedenle, hürmet
ve masuniyet vasfını da kaybettiğini söylüyorlar. Bu
evvelemirde doğru görünmesine rağmen aldatıcı bir
yorumdur. Camilerin savunma amaçlı olarak kullanılması amacının
dışına taşmak mıdır ? Asla !
-Birinci
olarak, Amerikalıların Irak'a saldırganlığını meşru gösterebilecek
hiçbir temel argüman yoktur.
-İkinci
olarak, Iraklılardan Amerikan esirlere Cenevre Konvansiyonu doğrultusunda
davranmalarını isterken kendileri tam tersini yaparak
uluslararası normları hiçe sayıyor ve işlerine geldiği gibi
kullanıyorlar. Time dergisi de Amerikalıların bu ikiyüzlülüğünü
teyid etmiştir. Kendilerini hiçbir kanunla mukayyet görmüyorlar.
Bu durumda topyekün savunma çerçevesinde haksızlığa karşı
bütün satıh, operasyon mahalli değil midir?.
Bu durum
tam da Tevbe Suresi'nin onuncu ayetine uygundur: "Bir mü'min
hakkında ne anda, ne de anlaşmaya riayet ederler..."
Özellikle
çatışma bölgeleri olan Felluce ve Necef gibi bölgelerdeki
camiler ve mabetler saldırıların hedefi haline gelmiştir.
'Keskin nişancılar var' iddiasıyla Felluce'de minare ve camiler
hedef alınmıştır. Keza Kûfe ve diğer şii bölgelerinde de
'mühimmat deposu' olarak kullanıldığı ve direnişçilerin sığındığı
gerekçesiyle kutsal mekanlar saldırıya maruz kalmıştır.
Felluce'de El Muadid-i Camii'nin 35 metrelik minaresi yerle bir
edilmiştir. Buna rağmen minare üzerinde yer alan Allah ve
Muhammed lafızları hiç hasar görmemiştir. ABD'nin Irak halkına
özgürlük değil, zulüm ve işgal getirdiğini belirten El
Muadid-i Camii İmamı Abdulhamid Haş'a göre Amerikalıların
Felluce'deki ilk hedefleri camiler olmuştur. Haş'ın intibaları
şöyle: "Irak'a özgürlük getirdiğini söyleyen Amerikalılar,
Felluce'de bulunan camileri bombaladı, Kutsal kitabımız Kur'an-ı
Kerim'i ayaklar altına alıp, tekmelediler. Caminin içinde
fedailer olduğunu söylediler. Camide fedai yoktu. Saldırılar
yapıldığı saatte, caminin içinde sadece İmam Şeyh Osman
Muhsin vardı. Askerler onu kurşunlayarak öldürdüler...(6)"
Bununla
birlikte, şiiler haklı olarak atabat-i mukaddese olarak anılan
kutsal eşiklerin kirletildiğini düşünüyorlar. Iraklı müslümanlar,
Amerikalıların Irak'ı sadece askere boğmadıklarını aynı
zamanda misyonere de boğduklarını düşünüyorlar. Bu bağlamda,
bazı kat'i veriler var. Evanjelikler kendilerinden olan idareden
cesaret alarak Irak'a gönderilmek üzere 27 bin misyoner hazırladılar.
Bunlar, insanî yardım adı altında misyonerlik faaliyetlerini
icra ediyorlar. Müslümanları dinlerinden döndürme çabaları
ve buna ilaveten kutsal mekanların saldırıya hedef olması müslümanlara
göre doğrudan İslamiyetin hedef alınmasından başka bir şey
değildir.
Ortadoğu'da
bilhassa son dönemde Anglo-Amerikan işgal güçlerinin ve İsraillilerin
Haçlı ve Moğolların gerçekleştirdiği katliam ve kültür kıyımlarının
bir benzerini gerçekleştirdikleri görülüyor. İsrailliler ve
onların peşlerinden de Amerikalılar hem camileri hem de İslam’ın
kutsal kitabı Kur'an-ı Kerim'i hedef alıyorlar. Camileri
kundaklıyor, Kur'an nüshalarını da ayaklarıyla çiğniyorlar.
Cami tahribatı ortak özelliklerinden birisi. Mesela İsrail
Nablus'da Haziran 2004 başlarında iki cami ile bir kiliseyi
tahrip etti. Camilerden Bek Camii kullanılamaz hale geldi (7).
Amerikan yönetimi maalesef bu alanda kötü örnek oluyor ve çığır
açıyor. Bu meyanda, terörle mücadele adı altında Amerikan mükafatını
devşirmek ve aferin almak isteyen Makedonya yönetimi bir tertibe
başvuruyor. Yunanistan üzerinden kaçak olarak gelen ve
Avrupa'ya mülteci olarak sığınmak isteyen Pakistanlıları
punduna getirip terörist adı altında ücra bir mekana götürerek
infaz ediyor. Daha sonra da bu 'yanlış'larını itiraf eden
Makedonya yönetimi Pakistanlı ailelere tazminat ödeyeceklerini
duyurdu. Benzeri bir olay da yine ABD'nin bölgesel müttefiklerinden
olan Tayland'da yaşandı. Tayland'ın güneyinde 6 milyon civarında
müslümanın yaşadığı Patani'de müslümanlar sokak ortasında
ve cami içinde vahşice katledildiler. Daha sonra savunma bakanı
bu katliamı 'kulaklarına küpe olsun' diye yaptık diye de
itirafta bulunacaktı! Patani'de 30'u camide olmak üzere 107 müslüman
infaz edildi. Başbakan Thaksin Shinawatra bunların soyguncu ve
çapulcu olduklarını iddia etti. Ama buna mukabil Savunma Bakanı
Chetta Thanajara baklayı ağzından çıkardı ve öldürülenlerin
bağımsızlık yanlısı müslümanlar olduğunu söyledi. Başbakana
sorulmaz mı: Soyguncuların camide ne işleri var? Sonra hangi ülkede
çapulcu ve soyguncular sokak ortasında infaz ediliyorlar ?
Savunma Bakanı, Amerika'nın yaydığı havadan da istifade
ederek öldürülenlerin dışarıda askerî eğitim aldıklarını
söylüyor. Anlaşıyan Kaide'ye nisbet edip mesuliyetten
kurtulmak istiyor. Ancak üstadları Amerikalılar bile bu tertibe
kanmadı. Taylandlı budist yönetim 15-20 yaşlarında
gencecik müslümanları Patani'deki Kreasae Camii'nde katletti.
Cami, A'zamiye gibi tam 6 saat kuşatma altında tutuldu. Camiye sığınma
bilinen katliamla noktalanıyor. Human Rights Watch'dan Sunai
Phasuk aynen şunları söylüyor: "Onlar saldırı için
orayı seçmemişlerdi. Ama polisler onlara saldırdı..(8)"
Hükümet bir de utanmadan katliamı, ‘Onlara hakettikleri ağır
dersi verdik' diye hem meşrulaştırmaya hem de savuşturmaya çalışıyor.
Bu da, ABD'nin İslam karşıtı küresel kampanyasından
dolayı müslümanların heryerde nasıl değersizleştiklerini gösteriyor.
Haçlı ve Moğol saldırıları döneminde de durum bundan farksızdı.
Bağdat düştüğünde
Halife Musta'sım Hülagu ordusuna giderken teberrüken yanına Bürde-i
şerif (hırka-i şerif) ve kadib-i nebeviyi (Peygamberimizin asası)
alıyor. Halifeyi söz verdiklerinin tam tersine gadr suretiyle öldüren
Moğollar, Hülagu'nun emriyle Peygamberimizin iki aziz hatırasını
yakarak küllerini Dicle'ye savurmuşlardır (9). O iki yadigar da
yüzbinlerce yazma İslam eserinin akibetini paylaşmışlardı. Günümüzün
Moğolları veya Romalıları olan Amerikalılar da, Bağdat'ı
ele geçirdiklerinde aynı vahşet ve kültürkıyımı bir kez
daha tekerrür etmiştir. Millî müze ve Abdülkadir Geylani
hazretlerinin yazma eserlerinin bulunduğu kütüphane ateşler
altında kalmış ve yazmaların olduğu birinci katın tamamı kül
olmuştur. Demek ki, tarih tekerrür ediyor.
Uzakdoğu'nun
bihakkın Ezher'i sayılan Diobend Daru'l Ulum Rektör Yardımcısı
Mevlana Abdulhalik Medresî'nin de işaret ettiği gibi, günümüzün
haçlıları siyonistler ve onlara müzaharet eden kimi
evanjeliklerdir. Bu saldırılar anti-terörizm operasyonu, anti
diktatörlük operasyonu kisvesi altında icra edilmektedir.
Mevlana Medresî'ye göre savaş sadece dünyevî saiklerle gerçekleşmiyor.
Savaşın hakiki sebebi, tevhid ve teslis arasındaki mücadeledir.
Mesele, onların gücü değil bizim zaafiyetimizdir. Bizim
zaafiyetimizden yararlanarak saldırganlaşabiliyorlar. İngiliz
The Times gazetesinin de yazdığı gibi, misyonerler 'insanî
yardım faaliyetleri' adı altında misyonerlik çalışmalarını
sürdürmektedirler (10).
Yapılan
anketlere göre, evanjeliklerin yüzde 70'i İslam’ı şiddet
dini olarak görüyor. Yüzde 81'i ise müslümanların hıristiyan
yapılmasının gereğine inanıyor. Bu anlamda, işgalciler ile
misyonerler kolkola ve omuz omuza çalışıyorlar. Propaganda
malzemelerinden birisi de İslamiyete kara çalmaktır. Bu bağlamda,
Güney Baptist Konvansiyonu'nun eski başkanlarından Jerry Vines
gibiler Hazreti Peygamberi haşa 'şehvetperest' olarak göstermeye
kalkışıyorlar. İslam âlemi için 20 bin misyoner hazırlayan
sözkonusu bu grup, bildirilerinde hareket noktasını şöyle
dile getiriyorlar: "Allah müslümanları istemiyor. İsmail'in
çocukları İsa Mesih'in İncil'inin hakikatına şahit olmalıdırlar..."
Onlar hıristiyanlığın mesajını Irak'a götüreceklerini söylüyorlar.
Küfürbaz Franklin Graham, Sudan, Ürdün ve Irak'ta müslümanları
hıristiyanlaştırmak için 194 milyon dolar tahsis etmiş. Bush'
a yakın olan Franklin Graham'a göre, İslamiyet 'haydut ve ilkel
bir dindir.." Birinci Körfez Savaşı sırasında Kuveyt,
Suudi Arabistan ve Irak'ta müslümanlar arasında dağıtılması
için Arapça 30 bin İncil bastırılmıştır. Grubu, 1988 yılından
beri milyonlarca dolar bağış toplamış. Yüklü miktarlarda
kaynakları var. Amerikalı müslümanlar, Graham ailesi ve diğer
benzeri hıristiyan grupların günümüzdeki haçlıların değişik
bir versiyonunu ve çehresini temsil ettiklerini düşünüyorlar.
Bunlara haçlı dememek, dünya kamuoyunu aldatmak olur. Geçmişte
Bağdat Moğolların sahasıydı, Haçlıların faaliyet alanı
ise Filistin ve kutsal topraklar idi. Ve müslümanlara karşı o
dönemde de Moğollar ile Kilise arasında bir işbirliği vardı.
Tarih bugün de bu manada tekerrür etmektedir. Filistin'e kümelenen
siyonistler, Bağdat'ı işgal eden yeni Moğol-Haçlı kırmasının
akıldâneleridir.
Binaenaleyh,
bugün müslümanları duble yani katmerli bir görev
bekliyor. Önce evlerini düzene sokmaları ve ardından da günümüzün
haçlı ve moğollarını bir kez daha İslam diyarından
defetmeleri en büyük vecibeleri. Keza işgalcilerin ikinci yüzü
olan misyonerliğe karşı da gerekli tedbirleri almakla mükelleftirler.
İslam yurduna ve cemiyetine saldırı gerçekte İslam’ın
kendisine bir saldırıdır. Maddî zaafımız devam ettiği müddetçe
manevî zaafımız da devam edecektir. Tersi de doğrudur. Bu
itibarla, işgal bitmeden misyonerlik de sona ermez. Müslümanları
bekleyen acil tehlike, kimliklerini ve özgürlüklerini
kaybetmeleridir. Mevlana Medresi'ye göre çare, birbirlerinden
kopuk İslam ülkelerinin biraraya gelerek güçbirliği etmeleri
ve ortak mukabelede bulunmalarıdır.
Müslümanlar
Anglo-Amerikan işgalcileri kovmalılar ve İsrail konusunda da İslam
dünyası işbirliği yapmalıdır. Keza misyonerliğe karşı da
alternatif faaliyetler geliştirmelidirler. Merhum Mustafa Sadık
er Rafii'nin de dediği gibi, her ne zaman müslümanlar derin bir
uykuya dalsalar ortaya bir fitnekâr çıkarak müslümanları
uyandırmakta ve dine döndürmektedir. Fitnekârlar bu şekilde müslümanları
bu gafletten uyandırarak intibaha getirirler. Yeni haçlıların
ve misyonerlik faaliyetlerinin de aynı etkiyi uyandırmasını
niyaz ediyoruz.
ONUNCU
HAÇLI SEFERİ Mİ ?
Haçlı savaşlarının
adres değiştirerek bilainkita devam ettiğinin göstergeleri
meyanında Cemal Aydın Zafer dergisinin Mayıs sayısında
konumuzla alakalı bir makale yazmış. Tarihe ve günümüze
ışık tutan bir kesiti şöyle: "Paris Kontu Henri, Le
Figaro gazetesinde yayınlanan 22 Mart 2004 tarihli yazısında
bakın ne diyor :' Geçenlerde Kur'an'ı yeniden okudum. İslam
evrensel bir din olmak istiyor. Dünyanın ya zorla ya da insanların
kendi tercihleriyle müslüman olması gerekiyor. Bunun için de
baskıyı, şiddeti, yalanı, hileyi, kısacası bu hedefe ulaşmak
için her şeyi mübah görüyor. Maalesef bugün Batı
istememesine rağmen Onuncu Haçlı Seferine sürükleniyor.
Kilise görevini yerine getirmiyor. İslam'a karşı kendimizi nasıl
savunacağımızı heyhat ki öğretmiyor (11)..."
Maalesef Haçlıların
Avrupa'da da sözcüleri var. Berlusconi Batı medeniyetinin İslam
medeniyetinden üstün olduğunu söylemişti. Orianna Fallaci de
zaman zaman daha beterini söylüyor. Kuzey Ligi de Parlamento'ya
bir kanun teklifi vererek ülke çapında cami yapım izinlerinin
sınırlandırılmasını veya kaldırılmasını istiyor. Gerekçesi
de camilerin,' nefret yuvaları' olarak Batı'ya karşı nefret
tohumları ekmesi ihtimali (12). Hindistan'dan İtalya'ya kadar
her yerde İslam’ın manevî yapısına karşı benzeri çağrı
ve değerlendirmeler ve saldırılar var. Bu da, İslam dünyasının
topyekün bir tehdit ve kuşatma altında olduğunu gösteriyor.
Bunun aşmanın yolu kenetlenmekten geçiyor.
1- Michel
Lelong, Eğer Allah Dileseydi, Yeni Asya Yayınları, S. 188
2- www.pbs.org/wgbh/pages/
frontline/ shows/Muslims/interviews/feisal.html
3- Eleyset
hazihi hurub diniyye, Abdulgani Bibet, El Kuds el Arabi gazetesi
27/04/2004
4- AlShaab
7/5/2004
5- Cihan
Haber, Ekim-Kasım sayısı 2003, s: 37/38
6- Yeni Şafak,
7/5/2004
7- AP, 16
Haziran 2004
8- Thai Troops
Kill 107 in Repelliog Muslim Attackers, Washington Post, 29 nisan
2004
9- Kısas-ı
enbiya, Ahmet Cevdet Paşa, Bedir yayınları, cilt:2, s: 450
10- The Times
gazetesi, 19 nisan 2003
11- Zafer
dergisi Mayıs 2004
12- Ezher
dergisi, Haziran sayısı 2004
