Haçlı
Zihniyeti ve Bunun Günümüzdeki Tezahürleri
Mâlum olduğu
üzere, Mîlâdî bin yıllarından itibâren hıristiyan batı âleminden
İslâm dünyâsına karşı vâkî olmuş ve takrîben iki yüzyıl
sürmüş bulunan müteselsil seferlere târihte “Haçlı
seferleri” denilmektedir. Hakîkat-i hâlde ise İslâm’ı yok
etme maksadına bağlı olarak gerçekleşen hıristiyan askerî
hareketleri böyle bir periyoda münhasır kalmayarak günümüze
kadar devâm etmiştir. Ancak başlangıçta sırf “askerî”
olan bu istikâmetteki hareketlerden matlub netîce elde
edilemeyince, askerî kuvvet istîmâlinin yanında başka değişik
silahlar da kullanılmış ve bu ikinci kategori faâliyetler,
zamanımızda en şeytânî usullerle yürütülmektedir ki, asıl
onların açıklanması hayâtî bir ehemmiyet arz etmektedir.
Fakat biz, bundan önce târihte “haçlı seferleri” diye yâd
edilen askerî hareketlerin mâhiyeti üzerinde bir nebze durmak
istiyoruz:
Peygamberlerin
bâzılarının dünyâmızdaki vazîfeleri mekân itibâriyle, diğer
bâzılarının ise mevzû îtibâriyle mahduttur. Hazret-i Îsâ,
vazîfesi mevzû itibâriyle mahdut olan peygamberlerden biridir.
O’nun vazîfesi -vahdâniyeti tebliğden sonra- ahlâkı yükseltmek
ve rûhu tasfiyedir. Bunun rağmına Mîlâdî bininci yılda baştanbaşa
hıristiyanlaşmış bulunan batı dünyâsı, Hazret-i Îsâ’nın
şeriatini dâvâ iddiâsında olduğu hâlde, merhamet, adâlet
ve ahlâk nâmına hiçbir ulvî prensibi benimseyip gerçekleştirememiştir.
Gerçekten, vazifeleri arasında ictimâî nizam bulunmayan
Hazret-i Îsâ’nın şeriatında ahkâm-ı ictimâiyye (muâmelât
hükümleri) bulunmadığı cihetle “harp vâkıası”na dâir
de insânî bir takım kâideler vazetmiş olması beklenemezdi.
Bununla berâber, ahlâk ve merhameti esas ittihâz eden bu şeriatin
dâvâcılarından hiç olmazsa şu prensiplere riâyetle zulümden
berî kalmaları beklenirdi. Heyhât ki Haçlı orduları, vâkî
olan her seferde hiçbir ahlâkî kâideye riâyet etmemiş ve semâvî
din mensuplarına yakışmayacak, hatır ve havsalaya sığmaz zulümler
irtikâb etmişlerdir. Bunları vaktiyle La Haye’de uzun bir
konferans şeklinde dile getirmiş olan Prof. Dr. Ahmed Reşid
Turnagil, tamâmen batılı kaynaklara istinâd ederek Haçlı
ordularının zulümlerini, buna mukâbil de müslümanların harp
hukuk ve kâidelerini en âdilâne bir şekilde tespit ve tatbik
ettiklerini mufassal ve müdellel bir şekilde ortaya koymuştur.
Orada da görüleceği
üzere haçlıların zulümlerinden -farklı mezhep dolayısıyla-
bir kısım hıristiyanlar bile masun kalamamışlardır. Gerçekten
1204 yılında vâkî olan ikinci haçlı seferinde İstanbul’a
uğramışlar ve bu büyük medeniyet merkezini taş üstünde taş
bırakmayacak şekilde tamâmen tahrip edip yağmalamışlar ve
kral hânedânı mensupları dâhil olmak üzere yüzbinlerce
insanı kılıçtan geçirmişlerdir.
Bilâhare
Fatih Sultan Mehmed’in orduları Bizans surlarını döverken,
Ayasofya’da yapılmış bir toplantıda, papalıktan yardım
talep etmek teklifine karşı asillerden Grandük Notaras’ın:
“–İstanbul’da
papanın hotozunu görmektense müslümanların sarıklarını görmeye
râzıyım.” dedirten, bu târihî gerçeklerdir.
Ciltlerle
anlatılmakla bitmeyecek olan bu haçlı ordularının, doğru
anlaşılabilmesi için hıristiyan bir müelliften naklen mezkûr
eserden çok kısa bir parça nakledelim:
“Ömer’in
Kudüs’ü fethettiği tarihten takriben dörtyüz yıl sonra Haçlılar
mukaddes şehri müslümanların boyunduruğundan kurtardılar. Şehri
muhasara edenler, şehir yağma edilirken ilk mutasarrıfın, yani
bir mala ilkin el koyanın tasarrufuna riâyet etmeyi aralarında
kararlaştırmışlardı ve büyük câmi soyulup elde edilen
“ganâim” yetmiş kandil ve birçok altın ve gümüş kâse
ve emsali zuruf “Sicilyalı Prens” Tancrede’in faaliyetini mükâfatlandırmağa
vasıta oldu ve semahatini şâşaalandırdı. Allâh’ın
bendeleri, ona bir kanlı kurban teslim ettiler, fakat şüphesiz
o bunu kabul etmedi. İtaat ve inkıyad bunlara silâhlarını
terk ettirmedi, ahâlînin cümlesi cins (kadın-erkek) ve yaş
itibariyle ayırdedilmeksizin öldürüldü. Teskin olunmaz bir adâvetle
kaynaşıp fışkıran gayızları üç gün kanlar içinde yüzdü;
cesedlerin tefessühü, vebâ gibi vahim bir bulaşıcı hastalığın
zuhûruna sebep oldu. Yetmiş bin müslümanı boğazladıktan ve
yahudileri havralarında yaktıktan sonra, yine ellerinde haset şevkiyle
yahut kıtâlin îrâs ettiği yorgunluk sebebiyle öldürülmemiş
bir hayli esir kaldı.” (Gıbbon, mezkûr eser, II, 670) Haçlılara
riyâset eden ve Kudüs Kralı olan Godefroy de Bouillon,
Papa’ya gönderdiği mektupta: “Eğer Kudüs’te bulunan düşmanlara
ne yapıldığını bilmek isterseniz mâlumunuz olsun ki Mâbed-i
Süleyman dehlizinde ve Temple (Mescid-i Aksâ)’da bizimkiler
Arapların kanları içinde atla geziyorlardı ve kan bineklerin
diz kapaklarına kadar çıkmış bulunuyordu. (L’abbe Migne
Patrologixe, CLX III s. 450) Râhip Migne, Fransa’nın şöhretli
âlimlerinden olup ilâhiyata dair pek çok eser yazmıştır. Kudüs’ün
Haçlılar tarafından yukarıda beyan olunan zaptında bulunup da
o esnâda cereyan eden hâdiseleri görmüş olanların hepsi yazılarında,
vukû bulan katliamı tavsif etmişlerdir: “Takriben onbin Arap
Mâbed-i Süleyman’da katlolundular. Orada her kim bulunmuş
olsa, boğazlanmış insanların kanlarıyla ayakları topuk
kemiklerine kadar boyanırdı... Kâfirlerin hiçbirinin canı
teninde kalmadı, ne kadınlar esirgendi, ne de küçük çocuklar
merhameten bırakıldı...” Kıtal mâceralarını, yağma
vak’aları takip etti: “Kan dökmekten işbâ hâline gelip
kanıksadıktan sonra adamlarımız evlere dağılıp yayılmaya
başladılar ve oralarda ellerine ne geçtiyse aldılar. Bir
meskene ilk giren kim olursa olsun ister fakir olsun ister zengin,
evi içinde bulunan bütün eşya ile birlikte zaptediyor ve kendi
öz malıymış gibi eve ve eşyasına mutasarrıf oluyor idi...
Yağmada emvâle tasarrufun bu sûretle cereyân etmesini müstevlîler
aralarında ittifakla kararlaştırmışlardı. Ve iş bu kararın
hükmü, sıkı riâyetle mer’î tutulacak bir kanun
haysiyetinde olması da mukadderdi...” (Fransız Râhiplerinden
Foucher de Chartres, La Conquetê de Jerusalem, bab 18)
“Muhasara
altına almış oldukları Antakya Şehri önünde Haçlılar
“insan eti veya ufak müfreze müsâdemelerinde öldürdükleri
Türklerin cesetlerini yediler” (Prof. A. Malet ve
J. Isaac, Histoire du Moyen a.g.e. Paris s.
256.)
Görüldüğü
üzere, fârik vasfı ahlâkı yükseltmek, rûhu tasfiye, adâlet
ve merhamet gibi hususlar olan bir dînin mensupları bu dîni dâvâ
ederek yaptıkları Haçlı seferlerinde bizzat kendileri o dînin
esaslarını ayaklar altına alarak görülmedik vahşetler
sergilemişlerdi.
Buna mukâbil,
vazîfesi ne mevzû, ne de mekân itibâriyle tahdîde tâbî
olmayan İslâm şeriati, her hayâtî faâliyeti adâlet, hakkâniyet
ve ahlâk prensipleriyle nizamlamış olduğu cihetle, harp kânun
ve kâidelerini de -henüz kâbına varılmamış bir sûrette-
tanzim etmiş ve müslümanlar da bu kâideleri hâvi, şer’î
mesnedlerini göstermek sûretiyle, yüzlerce kitap telif etmişlerdir.
Bunların ışığı altında ilerleyen İslâm fütûhâtı esnâsında
ise haçlılarınkine benzer hiçbir zulüm ve tahrip hareketine
şâhid olunmamıştır.
Yukarıya aldığımız
satırlarda haçlıların Kudüs’ü ele geçirdiklerinde icrâ
ettikleri kanlı mezâlime mukâbil, müslümanların nasıl âdilâne
hareket ettiklerini göstermek üzere, yine bir hıristiyandan alınmış
şu satırları dikkatinize arz edelim:
“…İleride
görüleceği üzere Sultan Selahaddîn (Eyyûbî) Kudüs’ü
zabtettiği vakit (1187) Haçlıların birinci seferlerinde yaptıkları
davranışları taklîd ederek, onlar müslümanları nasıl öldürdülerse
o da öylece hıristiyanları öldürmek şöyle dursun, onlara
hafif bir vergi tarhıyla iktifâ eyledi ve yağmayı külliyyen
men etti. Hâlbuki, 19. asrın bidâyetinde bile cereyan etmekte
bulunan harp âdetleri mahsur (kuşatılmış) bir şehir alındığında
yağma olunmasını askerlerine va‘detmeyi muhâsır (kuşatıcı)
ordu kumandanını mecbur etmekteydi.” (Fauchille, Traite de
Droit İnternational, c. II s. 297)
Bir makâle
hacmine sığdırılması imkânsız olan bu zulümlere dâir bu
kadarcık bir ifâde ile iktifâ ederek Haçlı zihniyetinin günümüzdeki
farklı in’ikâs şekillerine temâs etmek istiyoruz:
Askerî harekâttan
umduğu netîceyi alamayan hıristiyan batı âlemi, imkân ve fırsatlar
muvâcehesinde askerî harekâta yine zaman zaman devâm etmekle
birlikte, bu defâ farklı vâsıtalarla da İslâm’ı yok etme
faâliyetlerine hız verdikleri müşâhede olunmaktadır. Bu
istikâmetteki faâliyetlerin “misyonerlik” olarak cereyânı,
târih itibâriyle oldukça eskidir ve zamanımızda da devâm
etmektedir. Ancak buna, yeni, anlaşılması güç, müthiş bir
silâh daha eklenmiştir:
“Hoşgörü
Hareketi ve Diyalog Tuzağı.”
Gûyâ semâvî
dinler birleştirilecek ve bir noktada cem edilecekmiş. Müslümanların
böyle bir gâyede diğerleriyle berâber olması, Cenâb-ı
Hakk’ın Peygamber -aleyhissalâtü vesselâm-’a bile tanımadığı
bir salâhiyeti kullanmaktan başka nedir? “Bunlar ehl-i kitap,
olanlarla âmentü’de berâberiz.” diyerek yola çıkıyorlar
ve gûyâ Hıristiyanlığı, Mûsevîliği ve İslâmiyet’i
birleştirmeye çalışıyorlar. Senin kitâbını hak kabûl
etmeyen, Peygamberini tanımayan insanlarla nasıl birleşeceksin?
Sen onların peygamberlerini de kitaplarını da belli bir zamana
mahsus olmak itibâriyle hak kabul ediyorken, onlar sana ne tâviz
veriyorlar! Tabi ki hiçbir şey!
Bu diyalog
tuzağının mâhiyetini, geçenlerde Vatikan’ın
kardinallerinden birisi açıkça ifâde etti ve bu sözler de Türk
gazetelerinde yer aldı:
“Biz, Milâdî
birinci bin yılda Avrupa’yı, ikinci bin yılda Afrika’yı hıristiyanlaştırdık.
Üçüncü bin yılda ise Asya’yı hıristiyanlaştıracağız.”
Diyalog tuzağına
düşmüş olanları -şâyet iyi niyetli iseler- bu sözler uyandırmıyorsa
kendilerine bir de şu bilgiyi verelim: Misyoner teşkilâtı, bu
üç dînin esaslarını cem eden on iki ciltlik bir kitap hazırlamaktadır.
Henüz birinci cildi yayınlanmış bulunan bu kitabın birçok
dilden edisyonu mevcuttur. Arapçasının adı “el-Furkânu’l-Hakk”dır.
Bu kitabın iki cildi İslâmiyet’e ayrılmıştır. Projede İslâm
üzerinde yapılmak istenen ameliyâtın fezlekesi şöyledir:
Kur’ân’ın
normatif hükümleri târihsel midir, değil midir. Hadisler, ilim
bildirir mi bildirmez mi? Sünnetin bağlayıcılığı ve dindeki
konumu nedir? Mütevâtir hadis var mıdır, yok mudur? Ehl-i
kitap cennete girecek mi, girmeyecek mi? Sahâbenin ve ulemânın
otoritesi nedir ve nereden kaynaklanmaktadır? İslâm’da kadının
yeri nedir? Bu, sünnetten ve sahâbeden, ulemâ ve sulehâdan
arındırılmış bir Kur’ân, yâni kuşatılmış bir Kur’ân
olacaktır.
Dünyâda başkaları
için din kitabı hazırlama gayreti, asrımıza mahsus dalâletlerden
biridir. Kadının ve buna benzer meselelerin nereye götürülmek
istendiğini anlamak isteyenler Ankara’da yayınlanmakta olan İslâmiyât
adlı derginin bu ayki sayısına bakabilirler. Orada, Kur’ân
vahyi ve târih isimli dergide şu sözleri göreceklerdir:
“Kur’ân
âyetlerinin hepsi Allâh’ın vahyi olmakla birlikte, hangileri
târihîdir, yâni târihin belli bir dönemi içindir, hangileri
bütün çağlara yöneliktir? Klasik İslâm büyüklerinin ele
aldığı bu dev meseleyi çağımızda Fazlurrahman akademik düzeyde
gündeme getirmiştir. Şimdi Türk ilâhiyatçılar çok yetkin
bir bilimsel düzeyde inceliyorlar, tartışıyorlar.”
Bu yeni gelişmelerin
İslâm dînini tahriften ibâret olduğu ve Avrupa Birliği’ne
girme mâcerâsı dolayısıyla ne tehlikeli boyutlara ulaştığının
anlaşılması için bir vesîka neşrederek sözlerimize nihâyet
verelim.
AYASOFYA
HAKKINDA AVRUPA KONSEYİ’NDE 18 ÜLKEDEN 27 ÜYENİN İMZALAYARAK
KONSEYE SUNDUĞU ÖNERGENİN MADDELERİ
1- 2003 Mayıs’ın
da Hıristiyan Dünyası’nın en büyük şehri
Konstantinopol’un Osmanlı tarafından ele geçirilişinin 550.
yılı. Paha biçilmez bir mücevher olan Ayasofya Katedrali de
aynı tarihte Osmanlı’ya geçti.
2- Ayasofya
bir müze hâline getirildi. Hâlbuki onun kurucusu İmparator Jüstinyen’in
bütün hedefi hıristiyan dünyanın merkezi yapmaktı. Bugün
biz bu katedrali Avrupa kültürünün merkezi yapma şansına
sahibiz.
3- İnsanların,
milletlerin ve insanlığın bir bütün olarak döneceği şey
kayıp cennet, altın çağdır. Bugün, biz hep birlikte eski
Roma İmparatorluğu’nun sembolik bir yeniden inşasını yaşıyoruz.
(AB’yi kastederek)
4- Asamble Türkiye’ye
Ayasofya’yı koruduğu için teşekkür eder. 550 yıl içinde
Ayasofya’nın rûhuna zarar vermediler. Asamble, Türkiye
otoritelerine geleneksel dînî hizmetler için Ayasofya Katedrali
konusunda çağrıda bulunur. Katedral Kudüs’teki Holly
Grew’le aynı statüye sahip olmalıdır.
Bu, İslam Dünyası’na
karşı bir tedbir olarak düşünülmemelidir. Fakat bu Hıristiyan
Dünya’nın doğal tarihinin düzeltilmesi için bir harekettir.
“Anlıyoruz
ki bazı Kur’ân âyetleri sadece Hazret-i Peygambere hitap etmiştir.
Bazıları sadece bir olaya, sâdece sınırlı bir cografyaya ve
sâdece sınırlı bir döneme seslenmiştir.” dedikten sonra
“Devletsiz kabîle toplumunda ihkâk-ı hak, meşrû görülüyordu.
Sonra yasaklanmıştır meselâ. Bu hukuk yolunda toplumsal gelişmenin
ifâdesidir.” diyor. Hatiboğlu, kölelik, mîrâs, kadının
statüsü gibi konulardaki âyetlerin târihsel olduğunu
belirtiyor. Bunlar o dönemde ileri düzenlemelerdir. Amaç iyileştirmedir,
diyor ve ilâve ediyor: “Bu iyileştirme amacı her çağda geçerlidir.”
(Bkz. Tâhâ Akyol, Kur’ân ve Târih, Milliyet Gazetesi)
Şu iyileştirmenin
nereye kadar varacağını anlamak için, “Kur’ân-ı Kerîm,
Târihsellik ve Hermenötik” ismiyle yeni yayınlanmış bir
kitaptan diyalogcuların üstâdı, Pâris’te yaşayan ve
Sorbon’da profesör olan Muhammed Arkoun’un şu sözleriyle
hedefinin ne olduğu ortaya çıkmaktadır. O, misyonerlerden
bahsederken:
“Onlar meselâ
kendileri Kur’ân’ın Allâh kelâmı olduğuna inanmasalar da
müslümanlar öyle inandıkları için, en azından müslümanların
öyle inandıklarını kabul ederek onların konuşma şeklini
dikkate alarak bu konularda yazılar yazmaktadırlar. Bu ise,
farklı bir bakış açısından ve farklı bir amaçla olsa bile
müslümanların inançlarının bir tür yeniden üretilmesidir.”
Halbuki Arkoun’a göre: “Öncelikle yapılması gereken, din
ile Kur’ân’ın birbirinden tefrik edilerek Kur’ân’ın
Allâh kelâmı olduğu inancının çürütülmesidir.”
(Tafsilat için bkz. adı geçen kitapta yer alan Dr. Tahsin Görgün
imzalı, Dînin Yeniden Yorumlanması Meselesi Üzerine, isimli
yazı.)
