YAZIŞMA ADRESİMİZ:
İlkadım Dergisi, Adım Çocuk Sayfası, PK: 75 NEVŞEHİR
MERHABA TATİL
Sevgili can
doslar! Bir öğretim yılını daha geride bırakarak tatile başlayacağımız
şu günlerde karnemizi almanın belki sevincini, belki de burukluğunu
yaşayacağız.
Derslerimizde
gösterdiğimiz gayretimiz, çalışmalarımız karnemizde bize
verilen iyi notlarla kendini gösterecek. Çalışmayanlar da kötü
bir karne ve başarısızlığın üzüntüsünü yaşayacaklar.
İnsana yaptığının karlışılığı vardır. Başarılar ve
sevinçler; zorluk ve sıkıntılar çekilmeden kazanılmaz.
Bu dünya
hayatı da bizlerİ ahiret hayatına hazırlayan imtihanlarla
dolu. Hayatımızda tercihlerimiz helallerden yana mı, yoksa
haramlardan yana mı olacak? Okulumuzdaki sınavlarımız ya
da derslerimizi bir başka imtihan ya da sınavlarla yeniden başarma
ve sınıfı geçme şansına sahipken, ölümle sonuçlanan
hayat okulundan alacağımız karnemiz için bir imtihan ya da
kurtarma yazılımız var mı? Hayat okulundan başarılı bir
karneyle Rabb’imizin huzuruna varalım istiyorsak, hayatmızın
her anının iyi değerlendirmeliyiz. Daha çocuğuz, yaşımız
daha küçük sözleri bizleri yanıltır. Bir gün geç kalmanın
acı sonuçlarını yaşamak zorunda kalabiliriz.
İşte
tatiller bizler için en güzel fırsatlardır. Bu tatilimizde
anne ve babalarımızın bilgisi dahilinde cami ve kurslara
giderek hepinizi Kur’an öğrenmeye çağırıyorum.
Haydi çocuklar
camiye...
HİKAYE - VEFA
Okuyacağınız
bu yazı, kurmaca değil; hele masal hiç değil. Karıncalar arasında
arasında yaşanan gerçek bir olay. Olayın görgü tanığı
Avustralyalı bir bayandır. Gördüğü ise karıncaların cenaze
töreni... Karıncaların cenaze töreni de mi olurmuş, demeyin
sakın. Bu bayan gördüğü töreni şöyle anlatıyor:
“Karıncalar,
ikişe ikişer sıralanarak ölü karıncaların bulunduğu yere
kadar düzenli bir şekilde yürüdüler. Gruptan iki karınca
ilerledi ve arkadaşlarından birinin cesedini aldı. Sonra iki
karınca daha ilerledi ve onlar da diğer karıncayı aldı. Bu, bütün
ölü karıncalar arkadaşları tarafından alınıncaya kadar
devam etti. Artık grup yürümeye hazırdı. İlkin öndeki
cesedi çeken iki karınca hareket etti. Ardından iki boş karınca;
sonra diğer cesedi çeken iki karınca ve onların ardından iki
boş karınca... Sonuna kadar bu böyle devam etti. Sırada aşağı
yukarı kırk çift vardı. Karıncalar yavaş yavaş
ilerliyorlardı. Arkalarında ise, düzensiz bir şekilde yürüyen
ikiyüz karınca, bu grubu takip ediyordu. Bazen iki karınca
duruyor, taşıdığı cesedi bırakıyor, ardından boş gelen
iki karınca cesedi taşıma işini üstleniyordu. Böylece zaman
zaman cesetleri devrederek, grup deniz kenarındaki bir kumsala
vardı. Burada her karınca için ayrı bir mezar kazılmaya başlandı.
Tam bu sırada ilginç bir olay oldu. Gruptan altı yedi karınca
kazma işine katılmayıp kaçmaya başladı. Bunun üzerine diğer
karıncalar bunları yakalayıp geri getirdiler. Onları hemen öldürdüler.
Ardından da tek bir mezar kazarak bu karıncaların hepsini bu
mezara gömdüler. Ve bu kaçaklara da cenaze töreni yapılmadı.
Şimdi bu
durumu nasıl yorumlayacağız? Zaman zaman evlerimizde, bahçelerimizde,
ağaçlarda gördüğümüz kahverengi, siyah, kırmızı karıncalar,
o küçücük canlılara bu işi birlik ve beraberlik içinde
yapma, arkadaşlarına bağlılık ve vefa duygusunu veren âlemlerin
yaratıcısı Allah (c.c.)’dan başkası olabilir mi?
SEYRANİ’DEN
FIKRALAR
Bir gün, gözleri
görmez olan bir dostu,
- Ah baba, artık
bende dünyayı görecek göz yok, der.Seyrani de şu ünlü cevabı
verir:
- Üzülme
gayri dünyada görülecek yüz yok!
* * *
Anlatırlar
ki, Seyrani’nin ölümünden iki gün önce yiyecek bir şey
bulamamış. O sıralar evinde yiyecek adına bağ yaprağı varmış.
Bağ yaprağını küle batırarak yemiş ve:
“Ey nefis,
ballar ve börekler yedin adam olmadın, şimdi şu küllemeyi ye
de adam olursun.” demiş.
* * *
Seyrani’nin
karısı sağlığında kendisine senetle mal bırakmasını kocasından
ister. Miras bırakıcak malı malı olmayan Seyrani, bir kağıda
senedi yazar ve; “Aman hanım, bu senedi iyi sakla, ben ölmeden
de kimseye gösterme.” der.
Okuma yazma
bilmeyen hanımı, senedi saklar. Seyrani öldükten sonra çıkarır
ve okutur. Senette şu cümle yazılıdır:
“Seyrani öldükten
sonra ağlayan ağlasın, gülen gülsün.”
AYŞE HÜMEYRA
SOYAK / (5. SINIF) KAYSERİ
ANNECİM
Annem benim güleryüzlü,
Tatlı dilli,
şen sözlüsün.
Yanağıma öpücük
kondurur,
Düşünce koşar,
kaldırır beni.
Canımdan çok
severim,
Ben annemi.
Canımdır
benim annem,
Herkesten çok
onu severim.
BABACIM
Babam benim
tatlı dilli,
Şen sözlü,
iyi kalpli.
Önce annem,
sonra babam,
En çok seni
sevdim.
Benim için
sen en değerli,
Akrabamsın bu
dünyada.
Babacığım
ben seni,
Canımdan çok
severim.
FATİH ALİBAZ
DURSUN / (1. SINIF) NEVŞEHİR
