SON REHBER
Bilinmektedir ki insan cennette yaratılmıştır. Hareketlerinde
doğru yolu bulmak için de akıl nimeti ile donatılmıştır.
Hayır ve şer sınırlarını iyi ayırt etmek, başkalarının
haklarını çiğnememek... gibi bir çok vazifeyi yerine
getirebilmesinde akıl çok önemlidir. Ancak insanın maddî
(hayvanî) olan kısmı manevî (ruhî) kısmına galebe çalmaktadır.
Bu durumda da hukukun bütün davranışları yıkılıyor, ferdi
yani nefsani kurallar devreye giriyor. Malı, gücü ve iktidarı
nispetinde kendi adalet anlayışını karşısındakine empoze
ediyor. Oysa Yüce Yaratan insan için “Biz insanı en güzel şekilde
(kıvamda) yarattık”(1) diyerek onun yüceliğine işaret
etmiştir. Onu meleklerden dahi üstün kılmış, meleklere
“Adem’e secde edin...”(2) demişti. Varlık âleminde
yegane var olan ve varlığı kendinden olan hiçbir şeye muhtaç
olmayan Allah Teâla’dan sonra O’nun emri ve O’nun var
etmesi ile vücut bulan insan en değerli varlık “Eşrefi
mahluk” tur.
İnsana sürekli
destek olan onun bu şerefini kaybetmesini arzu etmeyen Rab Teala
insanların içinden de saf temiz nefisler ve nesiller seçti.
“Gerçekten Allah Adem’i, Nuh’u, İbrahim Ailesini ve İmran
Ailesini seçip âlemlere üstün kıldı. Allah işiten ve
bilendir.”(3)
Nesiller
nesilleri asırlar asırları kovaladı. Rahmeti her şeyi kuşatan
Rabbimiz nebiler, resuller gönderdi, insanlığı uyardı,
onlardan söz aldı. “İnsanlar bir tek ümmet idi. Sonra Allah,
müjdeleyici ve uyarıcı olarak peygamberleri gönderdi. İnsanlar
arasında, anlaşmazlığa düştükleri hususlarda hüküm
vermeleri için onlarla beraber hak yolu gösteren kitapları da gönderdi...”
(Bakara, 213)
“İbrahim de
kendi oğullarına İslam’ı vasiyet etti. Yakup da: ‘Oğullarım!
Allah sizin için bu dini (İslam’ı) seçti. O halde sadece Müslümanlar
olarak ölünüz’ dedi.”(4)
Göklerde ve
yerdekiler, ister istemez ona teslim olduğu halde onlar (ehl-i
kitap), Allah’ın dininden başkasını mı arıyorlar? Halbuki
ona döndürüleceklerdir. Deki: “Biz Allah’a, bize
indirilene, İbrahim, İsmail, İshak, Yakup ve Yakupoğullarına
indirilenlere, Musa, İsa ve diğer peygamberlere Rableri tarafından
verilenlere iman ettik. Onları birbirinden ayırt etmeyiz. Biz
ancak ona teslim oluruz.
“Kim İslam’dan
başka bir din ararsa, bilsin ki kendisinden (böyle bir din) asla
kabul edilmeyecek ve o, âhirette ziyan edenlerden olacaktır.”(5)
Peygamberlere
iman İslam’ın temel inançlarındandır. Yukarıdaki ayeti
kerimeler ve Kur’an-ı Kerim’in tamamından da anlaşılacağı
üzere peygamberlere iman etmek ve onları bilip tanımak insanlık
tarihini bilip tanımak demektir. Bizleri birinci dereceden
ilgilendiren ise ilahî kaynaklı dinler (tevhid dini) diye bildiğimiz
dinlerdir. Peygamberlerin ve son peygamber Efendimiz Hz. Muhammed
(SAV)’in konumudur.
Bize en yakın
olan peygamber İsa (AS)’dan başlayacak olursak; Yahudilerin öyle
bir zamanında ortaya çıkmıştı ki; tefecilik insanlığın
kanını kurutmuştu. Halk ise Allah’ı bırakmış, hahamlara
tapıyordu. Bütün akrabalık bağları tarumar olmuş, ahlak
kokuşmuş, hayvanlar gibi yiyip içmekten başka hayatın hiçbir
tadı kalmamıştı. Yürekler din duygusu, vicdan kaygısı gibi
etkili güçlerden büsbütün yoksundu. Bunun için haram olan şeyler
olabildiğine revaç bulmuş; merhamet, şefkat eğilimleri ise
tamamen silinmişti.
İsa (AS)
Romalıların kalplerine hakim olan maddiyata karşı savaş açtı.
Ehl-i kitap olan Yahudilere din adamlarını tanrı
edindiklerinden ve İbrahim ve İsmail adına heykeller
diktiklerinden dolayı tıpkı İslam dini gibi uyarılarda
bulundu. Peygamberlik süresi üç yıl oldu.(6)
Ataları uyarılmamış
bu yüzden kendileri de gaflet içinde olan bu toplumu ve
toplumları uyarmak için Peygamberimiz (SAV) gönderildi.(7)
Kendi ifadeleriyle: “Benim beş ismim vardır. Ben
Muhammed’im. Ben Ahmed’im. Ben, Allah’ın benimle küfrü
mahvettiği Mâhi’yim. Ben insanların ayağı üzerinde haşr
olunarak toplanacağı Hâşir’im. Ben kendinden sonra hiçbir
peygamber gelmeyecek Akib’im.”(8)
“Muhammed,
sizin erkeklerinizden hiçbirinin babası değildir. Fakat O,
Allah’ın Rasulü ve Peygamberlerin sonuncusudur. Allah her şeyi
hakkıyla bilendir.”(9)
Peygamberimiz
İsa (AS)’ın doğumundan altı asır sonra dünyaya gönderildiğinde
Arap Yarımadası hatta bütün dünyanın insanları hayvansal
heveslerinin mahkumu, puta taparlığın tutsağı ve hurafelerin
kölesiydi. Bir tarafta harpler, bir tarafta rezillikler revaç
bulmakta halk her yerde aç, sahiplerinin, kumandanlarının, din
adamlarının yağma ettiği orta malından başka bir şey değildi...
Kızları diri diri gömmek, fakirlik korkusuyla evlat öldürmek,
açık fuhuş, kumar ve kat kat faiz vardı ki evlerde bereket
komazdı... Bu mezalim sadece Arap Yarımadasında değildi.
Hindistan’da, İran’da, Avrupa’da, bütün dünyada idi.
Avrupa’daki insanların köle gibi haksız olarak alınıp satılmalarından
başka hür olanları da Efendilerinin emirlerinden çıkmaz,
onların isteklerini aynen uygularlardı.
Nitekim
hizmetkar tabakasıyla çiftçiler, düğünlerde, yortularda
efendilerine gereken hediyeleri vermek zorunda idiler. Kızını
evlendirenler, zifaftan önce onu mutlaka bulunduğu yerin büyüğüne
takdim edecekti. Çok defalar mahallin büyüğü Katolik
mezhebinin ileri gelenlerinden biri olurdu. Fakat kilisenin
ruhbanlık hususundaki buyrukları onu, bu rezil barbar töresinin
bahşettiği hayvansal bir hakkı kullanmaktan hiç de alıkoymazdı...
İşte bu saydıklarımız
o çağda köle olmayan tabakaya karşı gösterilen müsaadelerdi.
Kölelere gelince, zavallıların durumu bin kat daha beter, hayatı
bin kat daha sefildi.(10)
Saymakla
bitiremeyeceğimiz bir bayağılık durumuna düşen insanlığa Yüce
Mevla’mızın son çağrısı Efendimiz ulaştı. Bu çağrı öncekilerinkinden
çok farklı idi. Kabile ve milletlere değil bütün insanlığa
idi. Ona verilen ve her şeyiyle mucize olan Kurân-ı Kerim hitabında:
“Ey insanlar!..” diyerek davetini bütün âleme yöneltiyordu.
“Biz seni bütün insanlara ancak müjdeleyici ve uyarıcı
olarak gönderdik. Fakat çoğu bilmezler.”(11) “Sen âlemlere
ancak rahmet olarak gönderildin...”(12) ayeti gibi ayetler,
putperestleri, müşrikleri ve Ehli Kitabı davetle yetinmiyor aynı
zamanda insanlığa son fırsatı kaçırmayın mesajları
veriyordu. Bu Peygamber, insanları ata yurdu olan cennete götürecek
son rehberdi. Dünyada istenen cennetî hayat O’nu sevmek,
O’na inanmak ve O’nun yolundan gitmekle olacak,
ahiretteki cennet ise ona inanmakla kazanılacaktı.
Çağrı; hıristiyana,
yahudiye, putpereste, herkese idi.
“Deki
(Ey Muhammed): Şayet Allah’ı seviyorsanız bana tabi olun ki
Allah da sizi sevsin. Günahlarınızı bağışlasın. Allah
Gafur ve Rahimdir.”(13)
Günümüz
insanının da takip edeceği tek yolu vardır. Bu yol tek gidişlidir.
Bu yol İslam ve Hz. Muhammed (SAV)’dir. Bunun da birçok
nedenleri vardır. Adem (AS)’dan bu güne kadar gelen
peygamberlerden çok uzaklaşılmıştır. Onlara gönderilen
vahiyler elimizde mevcut değildir. Var olduğu iddia edilen
Tevrat ve İnciller ise hem kendi içlerinde birçok çelişkiler
bulunan hem de bir vahiy kitabı olmaktan çok bir Yahudi kültür
kitabı niteliğindedir. Zaten Tevrat yazılı ve sözlü Tevrat
diye ikiye ayrılır. İncil’in yüzlerce nüshası vardı. Dört
tanesinde İznik Konsülünde ittifak edildi. Orijinalleri (
bizzat İsa (as) ya da Musa (as)’ın yazdırdığı metinler)
yoktur.
Oysa Kurân-ı
Kerim’in ilk günkü tazeliği devam etmektedir. İlk vahyin
gelişinden itibaren yazılmış ve Efendimiz’in vefatına (son
vahye kadar) devam etmiştir. Hz. Osman (RA) şehit edildiği
zaman okumakta olduğu Kurân-ı Kerim ve daha nice orijinal nüshalar
elimizdedir.(14)
Kurân-ı
Kerim kendinden önceki kitapların asıllarını tanıyan, onları
getiren peygamberlere imana davet eden ve o kitaplarda yapılan
tahrifatı bizzat örnekleriyle anlatan yegane vahiy kaynağıdır.
Önceki kitapların da hükmünü kaldırmıştır.
Ferde ve
sosyal hayata getirdiği çözümler her devirde her millete
uygulanabilecek özelliktedir. Hayatın ahlakî yönünü alıp
hukukî yönünü ihmal etmez. Hukuka da ahlakı feda etmez.
“Komşusu aç
iken tok yatan bizden değildir.”
“Kendisi için
sevip istediğini mümin kardeşi için de sevip istemeyen hakiki
mümin olamaz”... diye insanlığı uyaran bir rahmet
peygamberinin dinidir.
Uyuşturucu
ile mücadele ediyoruz diye dünyayı ayağa kaldırıp
kiliselerde şarap ikram edenler, bunu din adına yapanlar,
kiliselerini terk edip harabeye çevirenler, eşcinselliğe göz
yumanlar, din adamlarının evlenmesini engelleyerek sapkınlıklara
zemin hazırlayanlar, özellikle son iki yüz yılda dünyayı kan
ve gözyaşıyla yıkayanlar ne İsa (AS)’ın ne de Musa (AS)’ın
inananları olabilirler. Onlar olsa olsa “Kendi arzularını
kendi ilahları edinenler” olabilirler.
Ülkemiz gençliği
de aklını başına almalıdır. Kurân-ı Kerim bizlere gönderilen
son kitaptır. Hz. Muhammed (AS) da son peygamberdir. Bizler bütün
peygamberleri ve kitapları kabul edip iman ederiz. Ancak diğer
peygamberler ve kitaplar süreçlerini tamamlamışlardır. Tek geçerli
olan ve olacak olan son peygamber ve son kitaptır.
“O da ilahi
dindir. Benim dinim de ilahi bir dindir. Ne olacak Hıristiyan
da olunsa olabilir” gibi safsatalar tedavülden kalkmış para
ile pazara çıkmak gibidir. Özellikle Hıristiyan misyonerlere
karşı dikkatli olunmalıdır. Kurân-ı Kerim’in ifadesiyle
Allah’ı üçleyenler (Baba, oğul ve Kutsal Ruh diyenler) helak
olmuşlardır.(15)
Tek Allah’ı
bırakıp yanına yenilerini ekleyen müşrik bir din mi, Yoksa
her şeyi rahmetiyle kuşatan tek Allah mı tevhit dininin ilahıdır?
Elbette tevhit kelimesinin içeriği olan teklik tek ilaha iman bu
dinin özüdür.
Yüce Yaradanımız:
“...Bugün size dininizi ikmal ettim, üzerinize nimetimi
tamamladım ve sizin için din olarak İslamı beğendim...”(16)
buyurmaktadır.
Ülkemizde
faaliyet göstermeye çalışan bu misyonerlerin kendi ülkelerindeki
dini yaşamı ve aile hayatını bir daha hatırlayalım ve şöyle
diyelim: “Kendinizi sağlam Katolikler, Protestanlar,
Ortodokslar olarak tanıtıyorsunuz. Sizin bu inançlarınızın
mensuplarının yaptıkları, bugün uyuşturucu, fuhşiyat, savaşla,
cinayetler, dünya iktisadını çökerten faizler aç ve açıklar
dünyasını oluşturmuştur. Gücü elinizde bulundurduğunuz dönemlerde
de durumunuz farklı değil. Sanki İsa (AS) size hiç gelmemiş
gibi. Yahudilerin de sizden fazlaları var eksikleri yok. Madem ki
söylediklerimizi kendinize yakıştıramıyorsunuz o zaman:
“(Ey Rasulüm)
De ki: Ey Ehli Kitap! Sizinle bizim aramızda müşterek olan bir
söze geliniz. Allah’tan başkasına tapmayalım. O’na hiçbir
şeyi eş tutmayalım ve Allah’ı bırakıp da kimimiz kimimizi
ilahlaştırmasın. Eğer onlar yine yüz çevirirlerse işte o
zaman şahid olun ki biz müslümanlarız! deyiniz.”(17) Ve sömürgecilikten,
istilacılıktan ve emperyalizmden vazgeçiniz.
Hayırlı sonuç
Allah’a, ahiret gününe, O’nun Rasulü Hz. Muhammed Mustafa
(SAV)’e ve O’nun getirdiği Kitaba -Kurân-ı Kerim’e-
inananlarındır. n
Dipnotlar
(1) Tin
Suresi, 4 (2) Bakara Suresi, 34 (3) Ali İmran, 33 (4) Bakara, 132
(5) Bakara, 83-85 (6) Anglikan Kilisesine Cevap, Diyanet Yayınları,
Ankara 1985, shf. 11 (7) Yasin, 6 (8) Buhari (9) Ahzap, 40 (10)
Anglikan Kilisesine Cevap, Diyanet Yayınları, Ankara 1985, shf.
23-24 (11) Sebe, 28 (12) Enbiya, 108 (13) Ali İmran, 64 (14) Kurân
Tarihi, Prof. Dr. Muhammed Hamidullah, Diyanet İşleri Başkanlığı,
1998, shf. 62 (15) Maide, 73 (16) Maide, 3 (17) Âl-i İmran 64.
