Kur’an’a
göre Hz. İsa
Kur'an-ı Kerîm'e
göre Hz. İsa (a.s)'in annesi Hz. Meryem'dir. Meryem (a.s), yine
Kur'an'da ismi geçen dört seçkin aileden biri olan İmrân
ailesinden idi. Hz. Meryem, Zekeriya (a.s)'in koruması ve gözetimi
altındaydı. Meryem, Beytü'l-Makdis'te, doğu tarafta özel bir
bölmeye yerleştirilmişti. Zekeriya (a.s), Meryem'in yanına
geldikçe orada, rızkını ve yiyeceğini hazır görürdü. Hz.
Meryem, Beytü'l Makdis'te zikirle, ibadetle hayatını geçiriyordu.
İşte bu sırada Allah, ona bir beşer sûretiyle Cebrail'i gönderdi.
Bu durum,
Kur'an-ı Kerim'de şu şekilde anlatılır: "Meryem dedi ki;
ben senden Rahman'a sığınırım. Eğer O'ndan korkuyorsan bana
dokunma! O da, ben, temiz bir oğlan bağışlamak için Rabbinin
sana gönderdiği elçiden başkası değilim, dedi. Meryem; bana
bir insan temas etmemişken, ben kötü kadın olmadığım halde
nasıl oğlum olabilir? dedi. Cebrail, bu böyledir; çünkü
Rabbin, "bu bana kolaydır, onu insanlar için bir mucize ve
katımızdan da bir rahmet kılacağız," diyor, dedi. İş
olup bitti. Böylece Meryem, İsa'ya gebe kalarak bir köşeye çekildi.
Doğum sancıları başladı ve başına gelen bu hadiseden dolayı
çok üzülerek, keşke bundan önce ölseydim de unutulup
gitseydim, dedi" (Meryem, 19/18-23).
”O ki
ırzını korudu, biz de on(un rahmine)a, ruhumuzdan üfledik."
(Tahrim, 66/12)
“Benim nasıl
oğlum olur, dedi bana bir insan dokunmadı ve ben bir kahpe
de değilim." (Ruh): "Öyledir, dedi,
Rab'bin: 'O bana kolaydır. Onu insanlara, (kudretimizi gösteren)
bir işâret ve bizden bir rahmet kılmak için (bunu yapacağız)'
dedi" ve iş olup bitti." (Meryem, 19/20-21)
"O
ki ırzını korudu, biz de ona rûhumuzdan üfledik."
(Tahrîm, 66/12)
“Ey Meryem,
Allah seni, kendisinden bir kelime ile müjdeliyor: Adı
Meryem oğlu İsâ Mesih'dir; dünyâda da, âhirette de yüzde (şerefli)
ve (Allâh'a) yakın olanlardandır."
(Al-i İmrân, 3/45)
Cebrail,
Meryem (a.s)'e, babasız doğuracağı çocuğun özelliklerini ve
mücadelesini haber vermiş, Meryem'i teselli etmiş ve ayrılıp
gitmişti. Hz. Meryem'in kendisini Allah'a ibadete verdiğini ve
onun tertemiz bir kadın olduğunu bilenler de bilmeyenler de bu
duruma hayret etmiş ve doğumun bu şekilde nasıl olabileceği
tartışmasına girmişlerdi. Hz. Meryem ise olayı, çocuğa
sormalarını işaret etmişti. Fakat "Onlar, biz beşikteki
çocukla nasıl konuşabiliriz? dediler. Çocuk, ben şüphesiz
Allah'ın kuluyum. Bana kitap verdi ve beni peygamber yaptı.
Nerede olursam olayım, beni mübarek kıldı. Yaşadığım sürece
namaz kılmamı ve zekât vermemi, anneme iyi davranmamı emretti.
Beni bedbaht bir zorba kılmadı. Doğduğum gün de, öleceğim gün
de, dirileceğim gün de, bana selâm olsun, dedi" (Meryem,
19/23-33).
Allah
demişti ki: "Ey Meryem oğlu İsa, sen mi insanlar:
'Beni ve annemi, Allah'tan başka iki tanrı edinin' dedin?"
"Haşa, dedi, Sen yücesin, benim için
gerçek olmayan bir şeyi söylemek bana yakışmaz."
(Maide, 5/116)
İsa (a.s)'in
babasız olarak mucizevî bir şekilde doğuşu, Allah'ın
dilemesinden ibaretti. Hatta Allah katında, oluş itibariyle Adem
(a.s) ile İsa (a.s) arasında fark yoktu. Nitekim ayet-i
kerimede, durum şu şekilde izah edilir: “Gerçekten İsa'nın
babasız dünyaya geliş hâli de Allah katında Âdem'in hâli
gibidir. Allah, Âdem'i topraktan yarattı, sonra da ona ol dedi;
o da hemen (insan) oluverdi" (Âli İmrân, 3/59).
İsa (a.s)
otuz yaşında iken peygamberlik görevi aldığında, hemen
israiloğullarına durumu bildirdi. İsa (a.s)'nın çağrısına
kulak tıkayan ve ellerindeki Tevrat'ı tahrif edip pek çok değişiklikler
yapan israiloğulları, Hz. İsa (a.s)'a inanmadılar. Ayrıca
Allah, Hz. İsa'nın risâletini destekleyen mucizeler de gösteriyordu.
Kur'an-ı Kerim'de zikri geçen mucizeleri şunlardır: İsa (a.s)
nın, çamurdan kuş biçiminde bir heykel yapması ve onu üfleyince
kuş olup uçması, ölüleri diriltmesi; anadan doğma körleri
ve alaca hastalığına tutulmuş olanları tedavi etmesi; gökten
sofra indirmesi (el-Mâide, 5/110-115); Havarîlerin ve diğer
arkadaşlarının evlerinde ne yediklerini ve neler sakladıklarını
söyleyerek gaybdan haber vermesidir. (Âli İmrân, 3/49).
İsrailoğulları,
İsa (a.s.)'ı ve ona tâbi olanları durdurmak için pek çok yol
denediler; sonunda Hz. İsa'yı öldürmeğe karar verdiler. Ancak
Allah, onların planlarını etkisiz hâle getirdi. Yahudiler, İsa
(a.s.)'a benzeyen birini yakalayıp astılar ve “Meryem oğlu İsa
Mesih'i öldürdük." dediler (en-Nisâ, 4/157). Öte yandan
Kur'anı Kerîm, asıl durumu şu şekilde açıklar: “Halbuki
onlar İsa'yı öldürmediler ve asmadılar. Fakat kendilerine bir
benzetme yapıldı. Ayrılığa düştükleri şeyde, doğrusu şüphededirler.
Onların bu öldürme olayına ait bir bilgileri yoktur. Ancak
kuru bir zan peşindedirler. Kesin olarak onu öldürmediler,
bilakis Allah, onu kendi katına yükseltti. Allah güçlüdür, hâkimdir."
(en-Nisâ, 4/157-158).
İsa (a.s)
ayette de belirtildiği gibi, öldürülmeden göğe yükseltilmiştir.
Mezarı dünyada değildir. Ayrıca Mi'rac'da, peygamberimiz
kendisini görmüştür. Hz. İsa, göğe yükselmeden önce, havârîlerine
ve tüm insanlığa şu müjdeyi vermişti: “Ey israiloğulları!
Doğrusu ben, benden önce gelmiş olan, Tevrat'ı doğrulayan ve
benden sonra gelecek ve adı Ahmed olacak bir peygamberi müjdeleyen
Allah'ın size gönderilmiş bir peygamberiyim." (es-Saf,
61/6).
Hz. İsa (a.s)
göğe çekildiği sıralarda kendisine inananların sayısı çok
azdı. Daha sonra bir ara Hz. İsa'nın getirdiği inancı kabul
edenler çoğaldı ise de, sonunda Hıristiyanlar da israiloğulları
gibi yoldan çıktı ve pek çok yanlışlıklara saptılar. Bugün,
Hıristiyanların sahip oldukları teslis inancı, İsa (a.s)'nın
göğe yükseltilmesinden hemen sonra ortaya çıkmıştır.
“Hahamlarını
ve rahiblerini Allah'tan ayrı rabler
edindiler, Meryem oğlu Mesih'i de." (Tevbe, 9/31)
“İsa
(a.s)'in annesi Hz. Meryem Hz. İsa'nın göğe çekilmesinden
sonra altı sene kadar daha yaşamış ve ölmüştür.” (Hakim,
Müstedrek, II, 596).
Hz. İsa
(a.s)'a dört büyük ilâhi kitaptan biri olan İncil verilmiştir.
Kur'an-ı Kerîm'de İncil'in Hz. İsa'ya verilişi ile ilgili şu
bilgiler vardı: "Arkalarından da izlerince Meryem oğlu İsa’yı
Tevrat'ın bir tasdikçisi olarak gönderdik; ona da bir hidâyet,
bir nur bulunan İncil'i, ondan evvelki Tevrat'ın bir tasdikçisi
ve sakınanlara bir hidâyet ve öğüt olmak üzere verdik"
(el-Mâide, 5/46). Ancak bu İncil de Tevrat gibi tahrifata uğramıştır.
Bununla birlikte Allah Teâlâ tarafından son peygamber Hz.
Muhammed (s.a.s)'e indirilen Kur'an-ı Kerîm, Zebur, Tevrat ve İncil'in
hükümlerini ve geçerliliklerini ortadan kaldırmıştır. Hz.
İsâ İslâm âlimlerinin çoğunluğuna göre cisim ve ruhuyla göğe
yükseltilmiştir. Kıyamet vaktine yakın yeryüzüne inecek, haçı
kıracak, domuzu öldürecek ve İslâm şeriatıyla hükmedecektir
(bk. Buhârî, Buyu', 102).
Bugün bir müslüman
olarak Tevrat, Zebur ve İncil'in ilâhi birer münzel kitap
olduklarına iman ediyor isek, şu mevcut değiştirilmiş
halleriyle değil, Cenâb-ı Allah'ın Hz. Musâ, Hz. Dâvud ve
Hz. İsâ'ya indirdiği şekillerine ve sahih metinlerine iman
ediyoruz. Ancak bununla beraber Kur'an'ı Kerim'in gelişiyle
bunların bütün hükümleri mensuh olmuştur. Tek hüküm ve şeriat
olarak Allah'ın son-mesajı Kur'an-ı Kerim'in hükümleri geçerlidir.
Hz. İsa
bedeniyle göğe yükseltildiğinden, Kur'an-ı Kerim'de
bildirilen “ölümden evvel" (en-Nisa, 4/159) ve “öleceğim
güne ve diri olarak ba'ş edileceğim güne" (et-Tevbe,
9/34) mealindeki ayetler Hz. İsa'nın nüzûlünden sonraki ölümünü
anlatır.
Hz. İsa, nüzûlünden
sonra kırk sene daha yaşayacak, öldüğünde Müslümanlar
namazını kılacak ve İslâm dinine uygun olarak gömülecektir.
