Küreselleşme
veya ilk gelen otobüse binmek
“Gün geçtikçe
küreselleşen dünyamızda…”, “Küresel değerlerin yayıldığı
bir dönemde…”, “Globalleşme, tüm dünyada etkisini gösterirken…”
diye başlayıp uzayıp giden cümlelere hepimiz aşinayız.
Artık küreselleşme,
globalleşme (her ne demeklerse!) olmuş bitmiştir(!). bu sebeple
İslamcısından, İslamsızına kadar her grup bu durumdan azamî
kâr elde etmenin peşindedir.
Bu arada
dindar kesimin kanaat önderleri (bunlarda her kim ise?) de, İslam’ın
evrensel olduğu, tüm insanlığa gönderildiği gibi argümanlarla
küreselleşmenin tam da müslümanlara yaradığını/yarayacağını
söylüyorlar.
Gerçi bu
kanaat önderleri(!) her dönemde geçerli fikir/ideoloji/akımlara
gerekli İslamî alt yapıyı sağlamışlardı.
Cumhuriyetin
zaten İslam’ın özünde olduğunu(!), demokrasinin tevhidin
gereği olduğunu(!) hatta laikliğin bile İslam’da bulunduğunu(!)
çağdaş kanaat önderlerimiz keşfederken selefleri de monarşilere
dinî temel sağlamışlar saltanatları ak pak hale getirmişlerdi.
(Tabi parantez içinde ifade edelim ki, geçmiştekiler çağdaşlardan
çok daha donanımlı idiler.)
Bu saltanat,
cumhuriyet meselesi hayli ilginç bir konudur. Şu anda Türkiye’deki
dindar kesime sorsanız ezici bir çoğunlukla (tamamı diyeceğim
ama ne yazık ki(!) elimde “bilimsel(!)” bir araştırma yok)
saltanatın İslamî olmadığını, İslam’ın, Kur’an’ın,
Sünnet’in bunu yasakladığını(!) söylerler. Hulefa-i Raşidin’den
sonra neredeyse bütün Müslüman toplumların idaresi gayr-i şer’î
(şaibeli)dir(!). (Eh biraz Osmanlı’yı istisna ederiz. Ne de
olsa bizim ya. Gerçi hızlılarımız onu da içine katarlar…)
Bunu söyleyen
kanaat önderlerinin/buna inanan toplulukların referansları olan
alimlerin yine ezici çoğunluğunun bu saltanat rejimlerinde görev
aldıklarını, bu “melik-i adudlara” eserler yazıp takdim
ettiklerini, ellerinde okudukları çoğu eserlerin bir hükümdara
takdim edildiğini bilmezler/bilmek istemezler.
Birkaç
istisna büyük zâtın ortaya koyduğu asil davranışlar büyütüldükçe
büyütülür de geri kalan çoğunluk unutulur. Tabi yine bu büyük
zatların o yönetimlerin meşruiyetini sorgulayıp sorgulamadığı
da pek sorulmaz. Çünkü bize öyle bilgiler değil
kanaatlerimizi pekiştirecek (çünkü zaten kanaatlerimiz oluşmuştur)
olaylar lazımdır.
İmam-ı
Azam’ın Abbasî halifesi/sultanı Mansur’a nasıl direndiğini
ballandıra ballandıra anlatırız da O’nun iki büyük
talebesinin, Hanefî mezhebinde neredeyse İmam kadar önemli İmameynin
Abbasî devletinde kadılık, Kadıyyü’l-Kudatlık yaptığını
görmezden geliriz. Hüccetü’l-İslam İmam Gazalî’nin Büyük
Selçuklu Devleti’nin veziri Nizamülmülk’ün kurduğu
medreselerde ders verdiğini hepimiz biliriz. Hadi Abbasilerin
halife sıfatı vardı bunların o da yoktu. Nizamülmülk, daha
sonra Makyavelli’nin Prens (İl Principe) kitabına esin kaynağı
olan, Siyasetnâme’nin de yazarıdır.
İmam Rabbanî’nin
Babür İmparatorluğu’nun şehzadesi daha sonra padişahı
Cihangir Şah’ın terbiyesi ile bizzat meşgul olduğu, pek çok
kişinin malumudur.
Osmanlı’da
ise zaten şehzadeler alimlerin terbiyesinde büyütülürdü. 19.
yüzyılın sonuna kadar saltanatla problemi olmayanlar,
Avrupa’dan gelen rüzgarlarla birden meşrutiyetçi kesilmişler,
Osmanlı’da ve hemen tüm İslam ülkelerinde sanki zaten padişahlar
meşrut değillermiş gibi meşrutiyeti İslam’ın gereği görmüşlerdir.
Sonra oradan Cumhuriyete geçiş yapılmış o zamanlar demokrasi
daha pek bilinmediği için sadece cumhuriyetçi olunmuş, çok
partili hayatla demokrasiye geçiş yapmaya başlanmıştır.
Ancak bu arada başlayan yoğun tercüme furyasında daha işgalle
uğraşan ülkelerden yapılan tercümeler sebebiyle her tür beşerî
ideoloji reddedilirken demokrasi de araya katılmış ama
1980’lerden sonra (özellikle dindarların partisinin de yüksek
oy kazanması sebebiyle) demokrasinin fazileti(!) keşfedilmiştir.
Şimdilerde de
küreselleşmeyi keşfediyoruz. Öyle bir anlatıyorlar ki, kanaat
önderlerimiz ne yapsak boş, ne etsek boş kaderin üstünde bir
kader var ve küreselleşme her halükârda yeryüzüne hakim
olacak. Aslında olmuş da benim gibi safdiller tam olarak durumu
kavrayamıyorlar.
Küreselleşmeye
gerekli alt yapıyı yetiştirmekte de hiç gecikmediler.
Kur’an’ın tüm insanlığa gönderildiğini, Efendimiz’in
ins-ü cinnin peygamberi olduğunu, İslam’ın tüm insanlara
ulaştırılması gerektiğini bir de küreselleşme gözlüğüyle
yeniden keşfettik.
Bir de küreselleşmeyi
kendilerine göre yeniden tanımlayanlar yok mu? Hani bir parti başkanı
kendi arzusuna göre bir laiklik tanımı yapıp onu da kabul etmişti
ya (tabi tanım yapmanın gerçek sahipleri bunlara sadece gülüyorlar).
Herkesin
kendine göre bir küreselleşmesi var. Peki bu tanımları,
kelimeleri üreten yerler ne düşünüyorlar, bunları nasıl tanımlıyorlar
bilenlerimiz var mı? Bilmesi gerekip de buna cevap üretecek
olanlar (eğer cevap vermeye değiyorsa) bu hususlarda ne düşünüyorlar?
Millî (ulus
mu demeliydim) devletler, gümrük duvarları, yeterince kârlı
olmaktan çıkınca muazzam sermayeye sahip güçler tüm dünyanın
kendi pazarları, tüm hayat tarzlarının istedikleri hayat tarzı
olması için küreselleşme fikrini pazara sürdüler.
Dünya çapında
mallarını pazarlamak için hiçbir engel kalmasını istemeyen güçler
ulus devletlerin gereği olan gümrük duvarlarını kaldırmanın
yanında zihinlerdeki/daha doğru ifadeyle kalplerdeki kendilerine
manî olabilecek fikirleri, duyguları izale etmeye çalışıyorlar.
Dünya çapında
kapitalizmi ve Amerikanlaşmayı terviç edenler kendilerine manî
olabilecek tek inanç İslam, tek ümmet müslümanlar ve tek ülke
Türkiye olduğunun bilincindedir. Bu sebeple buralarda zihinleri
karıştırmak için yapılanlar daha fazla.
Küreselleşmeye,
modernleşmeye İslamî temel bulmaya çalışanlar bundan bir
fayda elde etmeye mi çalışıyorlar? Yoksa modernleşmede geri
kaldık koca bir devleti kaybettik bunda da gecikirsek iyice
zararlı çıkarız diye mi düşünüyorlar?
Her ne düşünürlerse
düşünsünler, şunu iyi bilmelidirler ki, bu bir kader değil
ve bunu tervic edenler bizlere kazanç olarak sadece birkaç kırıntı
ve dünyevileşme ikram edeceklerdir.
