Rahman’ın
şefkat eli
Akşamla yatsı
arasıydı. Memleketimin ve hayatın gerçeklerinden bir kesitin
daha önüme çıkacağını nereden bilebilirdim. Yol arayan
insanların olduğunu biliyordum; dedelerimin teriyle ıslanmış
bu toprakların köyünde, kasabasında iman pazarı yaşandığını
da biliyordum. Biliyordum, insanların nasıl elleriyle imanlarını
verip karşılığında bir tas hristiyan corbası aldıklarını...
Filipe’de, Eski Zağra’da, İslimye’de, Korcaali’de yaşananlardı
bunlar. Hatırlıyor musunuz bu şehirleri? Osmanlı payitahtından
ne kadar uzaktaydı bunlar, soruyorum siz? Ama bütün bunları
bilmek yetmiyor, yaşanılan trajediyi anlamaya...
On dokuz yaşında
bir genç... İlkokul ikinci sınıftan terk ve babası hapiste. Yıllar
önce üvey annesi ona defter, kalem almış. Ve Başkent’te çalışmak
için Rusçuk’tan Sofya’ya yaya gidilen bir yol... Yolda kalmışı
barındıran Osmanlı’dan kalan tek yadigar Banyabaşı Camii,
onun da sığınağı olur büyük şehirde.
“Babaannem,
küçüklüğümde beni bayram namazlarına gönderirdi.” diyor.
Yurdumun bir çok genci gibi camiye adım atmaktan nasipsiz değilmiş
cümlesi geçiyor zihnimden.
Asırlar önce
ta Orta Asyalardan çıkıp Balkanlara gelen ve buraları iman
nuruyla yeşerten o erenler gibi bir zat dikkatli nazarlarla süzüyor
genci. “Okumak ister misin?” diye soruyor ona. “Evet okumak
isterim. İnsan okuyunca başka oluyor.” sözcükleri dökülüyor
ağzından. Haydi öyleyse, o bembeyaz okula, Kur’an aydınlığı
saçan o temiz yuvaya...
“İstemiyorum
insanların beni babam gibi zannetmelerini, ben güzel yolda olmak
istiyorum.” diye devam ediyor, artık gözleri mutluluktan parıldayan
genç bindikleri araba karanlıkta yol alırken. İhtiman, Pazarcık,
Kriçim ve nihayet Ustina şahit oluyor gencin hikayesine. Yaşlar
hücum ediyor gözlere, kulakları çınlatan şu sözlerden:
“Bulgarlar, biz milletleri sevmiyor. Benim gibi çok çocuk var
evsiz, çoğu da kötü yola düşmüş. Şükür Allah’a beni
korudu, size de şükür olsun.“ diyor, yarım yamalak Türkçe’siyle.
Nihayet araba duruyor. Karşılarında bembeyaz okul, kollarını
açmış yeni öğrencisini bekliyor. Vuslat gerçekleşiyor, ilim
talibi yuvasına adım atıyor. Meleklerin kanat gerişi,
Rahman’ın şefkat eli bu olsa gerek...
Hasan ve Hüseyin’lerimiz
var bir de bizim... Peygamber torunu, cennet çiçeklerinin adını
taşıyan. İslimyeli onlar... On beş bin nüfuslu müslüman
mahallesine yerleşmiş hristiyan kiliselerinin dağıttığı çorbayı
içiyorlar. Ne karşılığında biliyor musunuz? İmanları karşılığında.
Ama oraya da bir şefkat eli değdi; asırlardan, diyarlardan günümüze
dek gelen „altın silsile“nin son halkasından. İslimye
mescidi ve medresesi hocaları ve talebeleriyle iman nurunu saçtıkça
misyonerlerin hesapları bozuluyor, iman nurunun huzur ve neşvesini
bulanlar tevbe-i istiğfara koşuyor yaşlı gözlerle
nedametlerindeki samimiyeti gösterircesine...
Dağ denince
koca Balkan’ın nehir denince Tuna’nın akla geldiği zamanları
hatırlayanınız var mı bilmiyorum. Konstantinopol henüz İstanbul
olmadan bu topraklar Osmanlı olmuştu. Evlad-ı Fatihan denildi
çocuklarına... Zamanında bir avuç akıncının ilayı
kelimetullah sevdasıyla fethettiği bu yerlerin torunları
misyonerlerin pençesine düşmüş, kurtuluş çaresi aramaktadır.
Rahman’ın
şefkat eli olmak isteyenler! Bir tas çorba, bir tas yemek uğruna
kardeşlerinizin imansızlığa düşmesine gönlünüz razı mı?
(*) Sofya,
Ahmed Davudoğlu Dostluk ve Kardeşlik Vakfı Başkanı
