KENDİMİZİ
TASHİH ETMEK / 10
Fazilet
toplumu-1
“Nefsini
tanıyan Rabbini tanır” Böylece kul Rabbin yüce kudreti, ulûhiyyet
ve rubûbiyyeti karşısında fakrini, aczini ve hiçliğini idrak
edip ubûdiyet şuuruna erer.
Bilinmelidir
ki:
Allah indinde
en büyük rütbe rütbesizlik, yani hiçliktir.
İfna olmayan,
ibka olunmaz.
Çekirdeği görmez
misin! Toprağın bağrında ifna olur da bir iken binler olur.
Toprağın
yumuşak rahminde hayat suyu ile sulanmayan hangi çekirdek neşvünema
bulur, çiçek açıp meyveye durur?
Hesaba çekilmeden
önce nefsimizi hesaba çekmek,
Ölmeden önce
ölmek şuuruna ermek,
Fakrimizi,
aczimizi, hiçliğimizi idrak etmek,
Yaradana boyun
eğip teslim olmak,
Kalp toprağında
yeşerip hayat bulmaktır.
Vasıl ilallah
olup, fenâfillaha ermektir.
Onun için,
“Teslim ol, selâmet bul.” denilmiştir.
Teslimiyet;
Rahmanın rahmet tecellileri, rahmet sağanakları altında hayat-ı
câvidana ermek, imanın halâvetini tatmak, vuslat şerbetini
yudumlamaktır.
Nefsi tanımadan,
nefse basılıp öteye geçilemez, dolayısıyla vuslata yol
bulunamaz.
Nefsin zifiri
karanlığı “Arefnâke-seni tanıdık” kandiliyle aydınlatılmadan,
Ehâdiyyet nûrunda müstağrak olunamaz.
Dikkat
buyurulsun! Bilmek ayrı, tanımak ayrıdır.
Bildiklerimizden
kaçını tanımaktayız?
Aklı, nefsi
biliriz fakat onların hakikatını tanıyor muyuz? Müşrikler de
Allah’ı bildiklerini söylerlerdi. Putları Allah ile aramızda
şefaatçı kılıyoruz derlerdi. Fakat Allah Teâlâ’yı tanımadıkları
için iman edip, teslim olmadılar. Hakkı bulamadılar. Her
devirde bir çok insan, aklını, nefsini, dünyayı tanıyamadı
da onları putlaştırdı, akıl ve nefsin kör karanlığında boğulup
kaldı. İmanın aydınlığına kavuşamadı.
Kâinattaki,
şu muhteşem âhenkler cümbüşünü tefekkür eden, teemmül
eden bir mü’minin yüce kudret karşısında hiçliğini idrak
edip hayran kalmaması, mümkün mü? Elbette hayır.
İşte o zaman
yani Rabbin yüce kudreti karşısında hayran kalıp teslim olan,
nefsini Rabbini tanıyıp kendini düzelten, hiçlik şuuruna
eren, kişilerin oluşturduğu toplumlar vücut bulacak, böylece
iyilerin ve iyiliklerin hakim olduğu bir düzen kurulacaktır.
Aslında bugüne kadar, hep hak üzerinde kaim olmuş bir cemaat
hep olagelmiştir, bundan sonra da var olacaktır. Her müslüman
baştan sona kendini tashih ederek bu fazilet toplumundan olmak için
gayret kuşağını kuşanmalıdır.
Bu toplumdan,
ilâhî yardıma mazhar olmu, bu cemaatten, efendimiz, canımız
Hz. Muhammed sallallahu aleyhi ve sellem şöyle haber
vermektedir:
“Allah’ın
emri gelinceye (kıyamet kopuncaya) kadar ümmetimden bir cemaat
hak üzerinde kâim olup Allah’ın yardımına mazhar olacaktır.
Muhalifleri onlara asla zarar veremeyecektir.” (Müslim, İbn-i
Mace)
Hadis-i şerifte
bu fazilet toplumunun şu üç özelliğine işaret edilmektedir:
1- Hak üzerinde
kâim olmak,
2- Allah’ın
yardımına mazhar olmak,
3-
Muhaliflerin zarar verememesi,
Samimi bir müslüman,
şartlar nasıl olursa olsun inancından taviz vermeden, inancının
gereklerini yerine getirmekle mükelleftir. Çünkü, iman, amel
ve hizmette devamlılık esastır. Şartlar ne kadar kötü olursa
olsun, müslümanın her zaman yapacağı ve yapması gereken işleri
vardır.
Engellere takılıp
kalan,
Baskılara
boyun eğen,
Zoru görünce
sinip bir köşeye çekilen,
Allah yolunda
belâ ve musibetlere katlanamayan,
Dünyalık çıkarlar
karşısında yamulan,
Dünyayı
ahirete tercih eden kişi ve toplumlar hak üzerinde kaim
olamazlar.
Dolayısıyla
Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellemin müjdelediği cemaatten
de olamazlar.
Tevhid mücadelesinin
sancaktarı bütün peygamberleri ve onların etrafında bir iman
âbidesi olarak kenetlenen havârileri, sahabileri bir düşünelim...
Onların uğradıkları baskıları, zulümleri, işkenceleri bir
teemmül edelim. Ayrıca bu zulüm ve baskılar karşısında gösterdikleri
o destâni tahammül ve sabırlarını, mücadelelerini, en kötü
şartlarda tahammülü çok zor işkenceleri karşısında bile
asla şikayet etmeden hallerine şükretmelerini bir tefekkür
edelim..
Tefekkür
edelim de, fert, aile ve toplum olarak nasıl mânevî bir perişanlık
içinde olduğumuzu idrak edip, gözyaşlarımızla secdelerimizi,
ıslatarak tevbe ve istiğfar edip Rabbimize dönelim; Rabbimize dönelim
de, vuslat şerbetini içip, fena fillah olalım. Efendimiz, canımız
Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellemin haber verdiği o saâdet
toplumundan olalım.
Hak üzerinde
kâim olmak;
Emrolunduklarımızı,
emrolunduğumuz şekilde yapmaktır.
Nehyolunduklarımızdan
nehyolunduğumuz şekilde sakınmaktır.
Kulluk
vazifelerimizi yerine getirirken, uğradığımız belâ ve
musibetlere nasıl sabretmemiz gerekiyorsa o şekilde
sabretmektir.
Kulluğumuzun
gereklerini taviz vermeden, devamlı olarak yapmaktır.
Sadece Allah
Teâlâ’ya dayanıp güvenmektir.
Kulluk heyecanımızı
hizmet heyecanımızı her an ve her şartta canlı tutmaktır.
Yapmış olduğumuz
bütün iyilikleri Rabbimizden bilmek, hata ve kusurlarımızı
nefsimizden bilmektir.
İradeyi cüziyyemizi,
iradeyi külliyede ifna edip ihya olmaktır.
Hülasa nasıl
bir kul olmamız isteniyorsa öylece bir kul olmaktır.
Gerçek mü’minlerin,
hak üzerinde kâim olan müslümanların vasıflarını bildiren
ayetlerin bir kısmı şöyledir:
“Mü’minler,
ancak Allah anıldığı zaman kalpleri titreyen, kendilerine
Allah’ın ayetleri okunduğunda imanlarını artıran ve yalnız
Rablerine dayanıp güvenen kimselerdir.
“Onlar
namazlarını dosdoğru kılan ve kendilerine rızık olarak verdiğimizden
(Allah yolunda) harcayan kimselerdir.” (Enfal, 2-3)
“Rabbinden
sana indirilenin hak olduğunu bilen kimse (inkar eden) kör kimse
gibi olur mu? (Bunu) ancak akıl sahipleri bilir. Onlar (mü’minler)
Allah’ın ahdini yerine getirenler ve verdikleri sözü
bozmayanlardır. Ve onlar Allah’ın gözetilmesini emrettiği şeyleri
gözeten, Rablerinden sakınan ve kötü hesaptan korkan
kimselerdir. Ve Onlar, Rablerinin rızasını isteyerek sabreden,
namazını dosdoğru kılan, kendilerine verdiğimiz rızıklardan
gizli ve açık olarak (Allah yolunda) harcayan ve kötülüğü
iyilikle savan kimselerdir. İşte onlar var ya dünya yurdunun (güzel)
sonu onlarındır.” (Ra’d, 19-22)
Allah Teâlâ’nın
yardımına mazhar olmak ne büyük bir mazhariyet, ne büyük bir
bahtiyarlıktır.
O’nun yardımına
mazhar olmak demek;
O’nun
sevgisine mazhar olmak demektir.
Yapılan
hizmet, amel, O‘nun razı olduğu bir hizmet bir amel demektir.
Yapılan
hizmet de, amel de muvaffak olunacak demektir.
Allah Teâlâ’nın
yardımına mazhar olmak için, öncelikle onun dinine yardımcı
olmak, yani onun istediği bir şekilde kul olmak gerekir.
İşte o zaman
Allah Teâlâ, zahirî ve bâtinî bütün düşmanlarımıza karşı
bize yardım edecek ve kulluk vazifelerimizi layıkı vechile
yapmamız kolaylaştırılacaktır.
Bu hususta
Allah Teâlâ şöyle buyurmaktadır:
“Ey iman
edenler! Eğer siz Allah’a (Allah’ın dinine) yardım
ederseniz O da size yardım eder. Ayaklarınızı sabit kılar.”
(Muhammed, 7)
Allah Teâlâ’nın
dinine yardım etmek demek; O’nun dinini, yani İslâm’ı doğru
olarak öğrenmek, doğru olarak amel etmek, doğru olarak tebliğ
etmek, din düşmanları ile cihad etmek, bütün bunları yalnız
O’nun rızası için yapmaktır. Allah Teâlâ’nın yardım
ettiğini kim mağlup edebilir. Elbette hiçbir kimse, hiçbir
güç mağlup edemez.
Nitekim Allah
Teâlâ şöyle buyuruyor:
“Allah size
yardım ederse, artık size üstün gelecek hiç kimse yoktur. Eğer
sizi bırakıverirse, ondan sonra size kim yardım eder? Mü’minler
ancak Allah’a güvenip dayanmalıdırlar.” (Al-i İmran, 160)
Demek oluyor
ki, bütün mesele, Allah’a güvenip dayanmak, yalnız O’na
kulluk edip, O’ndan yardım dilemek ve O’nun yardımını sağlayacak
hizmet ve ameller yapmak, teslim olup itaat etmektir.
İşte o vakit
hiçbir fani, hiçbir tağut ve hiçbir güç, dini mübini İslâm’a
hizmete, Allah yolunda cihada, müslüman olmanın gereklerini
yerine getirmeye asla mani olamayacak, zarar veremeyecektir.
Çünkü onlar
yukarıda zikredilen güzel vasıfları, teslimiyet ve itaatları
sebebiyle ilâhi yardıma mazhar olmuş ve Allah Teâlâ’nın
sevdiği güzel kullarla beraber olma, onlara dost ve arkadaş
olma şerefine nail olmuşlardır.
Allah Teâlâ
şöyle buyurmaktadır:
“Kim
Allah’a ve Rasûle itaat ederse işte onlar, Allah’ın
kendilerine lütûfta bulunduğu peygamberler, sıddîklar, şehitler
ve salih kişilerle beraberdir. Bunlar ne güzel arkadaştır.”
“Bu lütûf
Allah’tandır. Âlim olarak Allah kâfîdir.” (Nisa, 69-70)
Hadis-i Şerifte
zikri geçen hak üzere kâim cemaate muhaliflerinin gereği
verememesi zahiri manasından anlaşılmamalıdır.
Muhaliflerinin
zarar verememesi demek;
Onların imanına
zarar veremeyecek, dinlerinden taviz alamayacak,
Kulluk
vazifelerinden alıkoyamayacak,
Mal, mülk,
makam, mevki gibi dünyalık vaatlerle onları aldatamayacaklar,
demektir. Yoksa İslâm düşmanları başta peygamberler olmak üzere
zahiren inananlara çeşit çeşit eziyetler işkenceler yapmışlar,
görünüşte çeşit çeşit zararlar vermişlerdir.
Ancak
peygamberler ve muttaki mü’minler, Allah yolunda uğradıkları
belâ ve musibetlere sabretmek, hallerine şükretmek suretiyle
zahiri zararları gerçek kâra dönüştürmüş, yani Allah’ın
rızasına ve ebedî saâdete nail olmuşlardır. (Devam
edecek)
