BEYAZ
ATLI’NIN KARDEŞİ
Beyaz Atlı’yı
daha önce tanıtmıştık. O, Hakk’ın emrinde, halkın
hizmetinde bir kılıç idi. Kardeşi, kalem.
Şimdi de onu,
hayatından kesitler sunarak tanıtıyoruz: Zulümleri gördü. O
zamanlar çocuk denecek yaştaydı. Zulmün elebaşısına çadırında;
“Ya zulmü bırakırsın, ya yaşamayı” dedi. Zalim, “Bu kör
kılıçla mı, bu işi başaracaksın?” dedi. Cevap verdi:
“Zulmü bırakmadığın takdirde kılıç mı keser, bilek mi,
yürek mi göreceksin.”
Gün görmüş,
yaş yaşamış, alimler meclisinde çok bulunmuş bir ihtiyar onu
uyardı:
“- Oğul,
bilek gücüyle bu işler nasıl halledilir? Şiddet şiddeti doğurur,
kan kanı getirir. Islaha silahla başlanmaz. Sözün gücüyle
halledilebilecek sorunları silaha havale etmek doğru olmaz. İşe
düşünceden, gönül dünyasından başlamak gerekmiyor mu? Görebildiğim
şudur oğul: Uzun soluklu ila nihaye sürüp gidecek, amansız
bir kültür mücadelesi başlatılmalıdır. Yatay ve dikey gelişmeler
önemsenmelidir. Kalemli ordu, işin, olmazsa olmazıdır. Hak ve
hakikatten mahrum bırakılarak, şehvet, şöhret ve işret batağına
itilerek toplumun bitirilmek istendiği tespitine katılıyorum.
Akıl ve gönül dünyasını canlandırma faaliyetleriyle işe başlanmalıdır.
Ötesi, Allah’ın izniyle hallolacaktır.”
İşe bu
noktadan başladı. Kitaplar kitapları, düşünceler düşünceleri,
dualar duaları, talebeler talebeleri takip etti.
“- Şu karıncaları
pek severim. Bunlarda başkalarına yük olmama, kendi ayakları
üzerinde durma gayreti var. Gayret şahsiyetten doğar.
Allah’tan başkası önünde eğilmeme, dik durma özlemleri
gayreti doğurur, gayret de bolluk ve bereketi, “veren el”
olma sevdasını.”
Yüksekte bir
ağaç, doğuya bakan tarafında bir ev konumu kadar düzlük. Altı-yedi
kişiydiler. Göz ufuklardan ufuklara dalıyordu. Uzunca süren
bir sessizlikten sonra, “bakın” dedi, Beyaz Atlı’nın
kardeşi. Şeytan, “Adem’i balçıktan yarattın, dolayısıyla
ben ona secde etmem.” diyor. Burada, Adem’in sadece maddî
boyutunu öne sürme yanlışı yok mu? Nerede ruhsal boyut,
nerede gönül boyutu ve ondan kaynaklanan duygusal boyut,
rengarenk zenginlik? Akıl boyutu nerede? İnsan sırf maddeye
indirgenebilir mi? Maddenin ötesini göz önünde
bulundurmayanlar insan ihtiyaçlarına bir bütün olarak cevap
vermiyorlar. Ruh ve gönlü yok sayıp insanı darmadağın
ediyorlar. Bu, şeytanca bir yaklaşımdır. Arz edeceğimiz ölçüler,
insanın her bir yönünü tek tek kapsayıcı ve tatmin edici
olmalıdır. Bu, ancak ilahi mesaja dikkat kesilirsek mümkün
olur.
“- Müdür
Beyefendi kardeşim şüphesiz bilir: “Her çiçek kendi rengi
ve kendi kokusuyla hoştur.” Her bir çocuk, kendi kabiliyet ve
temayülleri doğrultusunda yetiştirilirse severek çalışır ve
azami verime ulaşır.” En kolay iş severek yapılan iştir. Güzelliğe
ulaşmanın ve güzellik üretmenin yolu budur.
Tecessüs
uyandırılıp geliştirilmeli. Tuzu yiyen suyu bulur. Geriye ne
kaldı? Usül.
Üniversite,
test, puan derken, ilmin zevki kaynayıp gidiyor arada.
Müdür
Beyefendiye tekrar tekrar sarıldı. Duygusal yoğunluk çok
fazlaydı.
“- Dostlar
ne der bilemiyorum:
Risalet öncesi
şanlı Rasul, Hira’ya çıkarak, günlerce süren derin düşüncelere
dalardı. Onu dağa çeken cazibe neydi, halvetin tadı nereden
geliyordu?
Cibril-i Emin
Namus-u Ekber, “Oku!” emriyle, kendi asli suretinde yine
Hira’da gelir.
Sevr bir dağdır.
Sevr mağarasında Peygamber kaygılardan azadedir. Üçüncüleri
Allah’tır.
“Uhud bir dağdır.
O bizi sever, biz de onu.”
İnsanın dağı
sevmesini anladık da, dağ insanı nasıl sever, onu anlayamadık.
Yoksa dağın da kendine göre bir bilme gücü ve şuuru mu var?
En güzel
hutbesini şanlı Rasul, Arafat Dağı’nda arzeder.
İsa
Aleyhisselam, meşhur vaazını Zeytin Dağı’nda verir.
Musa
aleyhisselam, Tevrat’ı Sina Dağı’nda alır.
Dağ, İsrailoğullarının
tepesine kaldırılarak onlardan söz alınır.
Davut,
mizmarlarını (ilahilerini) dağlarda okur, kuşlar bu okuyuşa iştirak
eder, dağlar yankılanır.
Nuh
aleyhisselamın gemisi Cudi Dağı’nın tepesine konar ve tufan
sonrası hayat oradan başlar.
Kur’an’da
emanetin semalara, Arz’a, dağlara teklif edildiği bildirilir.
Arz deyince dağlar da kapsam içine alındığı halde, ayrıca
neden zikredilirler?
Mülk
suresinde “Yerin sırtlarında yürüyün...” emri verilir.
Dağ bir
heybettir. Dağın heybeti karşısında insanın bedeni bir hiç
mesabesindedir. Bu noktadan hem bir değer, hem de sığınak arayışına
gidilir. İnsanın değeri nereden geliyor?
Dağa tırmandıkça
ciğerleriniz de ufkunuz da genişler. Ufku geniş olanın düşüncesi
de geniş olur. Düşüncesi geniş olan, derin meselelerle,
insanlığın ezeli sorunlarıyla meşguldür. Dar mekan dar düşünceyi,
dar düşünce de teferruatta boğulmayı getirir. Binaenaleyh taş
ocağını andıran büyük şehir, büyük mahrumiyet demektir.
Ne var ki taş ocaklarına da taş işçileri lazımdır. Yüksek
heyecanlar bizi cezbediyorsa, yüce dağlar bizi bekliyor.
“Kanaatimi
arzetmiş bulunuyorum.” dedi ve sözünü bitirdi.
“Kardeşlerime
arz ederim ki, şanlı Rasul, “Allah, insanlardan ne kadar üstünse,
kelamı da insanların kelamından o kadar üstündür.”
buyurdu. Bu üstünlüğün ortaya konması, çok yoğun bir kültürel
çalışmayı gerektiriyor. Aksi takdirde Kelam-ı Kadim’i gereği
gibi açıklayamayacağımızı düşünüyorum. Bize lazım olan,
gayret ve sabırdır. Bugünden yarına hiçbir meselemizi
halletme imkanına sahip değiliz.
Beyaz Atlı’nın
kardeşi her münasip zaman ve mekanda bildiği doğruları söylerdi.
Uzun uzun konuşma adeti değildi. Az ve öz konuşur, israf-ı
kelamdan sakınırdı. Pek çok meseleyi “bilmiyorum” der geçerdi.
“Bazen bir söz, Allah’ın izniyle, bir ömre şamil tesir
icra edebilir.” Tohum toprağını, yağmurunu bulabilir.”
diye düşünürdü. Ona göre yerler gökler Allah’ın yazdığı,
okunması gereken emanet birer kitaptır. Nice hikmet ve derslerle
doludur. Ne ki, okuyabilmek için gözle beraber öz de
gerekliydi. Bu başarılabilirse, okuma faaliyetleri ve güzel
tesirler sürüp gidecektir.
İlim güzeldi.
Bilgi, ruh zenginliği ve kuvvet demekti. İnsan fıtratında öğrenme,
bilme merakı olmalıydı. İlk emri “oku” olan bir dinin
mensubu olan insan okumayı, öğrenmeyi sevmeliydi. İnsanı
yaratan da, okumayı emreden de aynı Alimün Habir idi. Ne ki,
ekserun nas/halk yığınları okumuyordu, okumayı sevmiyordu.
Bir yerlerde bir yanlışlık var, mutlaka var. Boş durmakta
zorlanan, sıkıntıdan patlayacak duruma gelen, boşa harcanan boş
insan niye okumaz?
Kalktı, ağır
ağır kürsüye yürüdü. “Bir ân-ı vahidde” mahzun mütebessim
dinleyicilere baktı. Sonra tane tane konuşmaya başladı:
“-
Efendiler, hanım kardeşler! İnsan bir şaheser, insan Allah’ın
en büyük sırrı. Bedeni, aklı, ruhu, gönlü ve binbir renkli
duyguları. Her insan başlı başına bir âlem, ayrı bir dünya.
İnsan geçmiş ve gelecek şuuruna sahip tek varlık. Meleklerden
daha yüksek bir donanıma sahip. Bedenin izahının bile yapılamadığı
bir dünyada, ruhu ve gönlü kim izah edecek? Bilerek, bilgiyle,
belgeyle... “İnsan bu, meçhul” demişiz, aczimizi itiraf
etmişiz. Tanımadığımız, bilmediğimiz bir varlık için,
hangi cesaretle, Allah’a rağmen eğitim ve öğretim programları
yapıyoruz? İnsanın hangi yönünü diğer yönlerine nispetle
hangi oranda geliştirelim ki dengeleri bozulmasın? Dünya-ahiret
dengeleri, beden-ruh dengeleri, akıl-gönül dengeleri,
realite-hayal dengeleri, sevgi-nefret dengeleri… Denge bir altın
kuraldır, sırat-ı müstakimdir.
Hangi yaşa,
hangi cinsiyete, hangi kabiliyete, hangi duyarlılığa, hangi
hakikat, hangi oranda, hangi zamanda, hangi öncelikle, hangi
usulle verilecektir? Bu şaheser, bu en büyük sır bir
emanetse, emanet bırakanın iradesi kâle alınacaksa, bu emanete
ihanet edilmeyecekse, mesuliyetimizi müdriksek (kavramışsak)
vicdanımızın sesini dinliyorsak...” dedi, bir müddet sustu.
Dinleyenlere dalgın dalgın, mahzun ve mütebessim baktı. Sonra
yine sakin ve ağır ağır konuşmasını sürdürdü:
“- Bu şaheser
varlığın ve cümle mevcudatın geleceği eğitim ve öğretimin
keyfiyetiyle ilgiliyse, sonsuzdan gelip, sonsuza giden yolcunun
istikameti bizi ilgilendiriyorsa, yatay ve dikey irtibatları
umurumuzdaysa… Varlıklar bize Yaratan’ın emanetiyse,
hak-hukuk ciddi bir konuysa, hesaba, kitaba, mizana inanıyorsak…
Bu vazifenin ağırlığına nasıl katlanmalı? “Mesele beni aşıyor”
düşüncesi, afyon etkisi yapıp bizi rahatlatabilir mi? Vicdan
mahkemesinin hükmünü kulak ardı edebilir miyiz?
Efendiler,
kafalara ve gönüllere verdiğimiz ölçülerle insanlık,
hikmete erebilmiş, bütünü görebilmiş midir? Dünyasını ve
ahiretini cennete çevirebilmiş midir? Mesela yaratılış
gayesini anlayabilmiş midir? Anlamışsa, bu gayeyi gerçekleştirecek
bir azim ve irade sergileyebilmiş midir? Zamana, mekana, imkana hürmet
sırrına erebilmiş midir? Allah, insan, kendisi ve tabiat karşısında
müsbet bir tavır alabilmiştir? “İnsanlık hayrına doğup yaşamak”
diye bir güzel idealin varlığından haberdar mıdır? Yani bu
çocuklara verdiğimiz ölçülerle bu neticelere mi gidilir? Çocuklara
sunduğumuz ölçülerin doğruluğunu hangi kriterler ile tespit
ettik?
Efendiler, uyuşturucu
müptelası, şehvet-şöhret düşkünü, midesi için yaşayan
insanlar, kanlı kinli bir dünya hangi eğitim sefaletinin
neticesidir? Allah’ı “göklere sürgün edişimizin”
neticesinden memnun muyuz? Adalet ve merhametin samimi evlatlarına
ne olmuş? Hangi hataları onları “yeryüzünün lanetlileri”
durumuna düşürmüş? Çağdaş Amr’lar misyonlarını çok güzel
icra ediyorlar, anladık da Ömerlere ne olmuş?
Efendiler,
kendi kendimizi aldatmayalım. Gönlümüzü güneşe, beynimizi
ve bileğimizi işe çevirmek, rolümüzü güzel oynamak zorundayız.
Ötesi vesairedir.
Yardım edin,
azıcık şöyle doğrulayım, birkaç sözüm daha var:
“- Azami
ihlas, dostlar, azami ihlas! Kur’an hakikatlerine dalmış gönül,
Allah’a dikilmiş gözler... Yüksek heyecanlar ve ruhsal gıdalar.
Ruh baygınlıklarına ve gönül perişanlıklarına meydan
verilmemeli.” dedi. Yorgun başını tekrar yastığa koydu.”
