DİKKATİN YOĞUNLAŞTIĞI
NOKTA
Uzun yürüyüşler,
tefekkürü geliştirir. Kırda, bayırda,, derede, tepede
Yaratanla başbaşasınız demektir. Herbiri bir ayet (işaret,
ipucu) olan nice varlık düşünce ve hayranlık konusudur. İnsanlardan
uzak oluşunuz düşüncenin yoğunlaşmasına imkan sağlar. Tadına
doyum olmaz uzun yürüyüşlerin.
İnsanlar neyi
konuşuyorlar? Yüz bin kere konuşulmuş meseleyi. “Laf da lazım
ya” diye başlıyorlar, tekrar tekrar aynı şeyleri konuşuyorlar.
Sürüp giden bu durumlar O’nun gönlüne ferahlık vermiyordu.
Gerçi konuşulan mevzuda doğru bildiklerini söylüyordu ama, bu
O’nun gönlüne yüksek heyecanlar vermiyordu. O, Allah heyecanının
yoğunlaşmasına talipti. Toplum ise böyle bir talebe cevap
verecek durumda değildir.
Saadetin formülü,
zamanlamada başarı, sır ve sınıra riayetti. İnsan insanken,
ruhla beraber beden de varken, sırf manaya da, sırf maddeye de
indirgenemezdi. İşin gönül boyutu da var, akıl boyutu da; haz
boyutu da var, sükunet boyutu da; fizik boyutu da var, metafizik
boyutu da. İnsan, kendisini sadece hayatın zaruretleriyle sınırlandıramadığı
gibi, sadece gönül atmosferiyle de, sadece ahiret düşünceleriyle
de sınırlandıramaz. Vazifeden vazifeye, halden hale, duygudan
duyguya geçip durmak zorundadır insan. İşte burada zamanlama
ve dengelemenin önemi ortaya çıkıyor.
O, uzun yürüyüşlerde
zaman zaman durup, “hayatın temel meselesinin ne olduğunu
kendi kendine sorardı. “Yirmi dört saatte en çok hangi mesele
bizi meşgul etmeli?” diye düşünürdü. Mevlana’nın pergel
misalinde olduğu gibi, bizim sabit noktamız neydi? Peygamberlik
önce Rasulullah, Hira’da uzun uzun neleri düşünmüştü. Aklı
selim ve tahrip edilmemiş fıtrat, insanın dikkatini nerelere çekiyordu?
“Allah
(c.c.) heyecanı, her halde gönül ve ruh dünyamızın ana
meselesi, temel gıdasıdır.” diye düşünürdü. Hasretini çekmek,
harekete geçmek, bitmek bilmez bir sabırla aramak, bulmak,
hayretlere gark olmak ve tadına doyum olmayan heyacanlar...
İnsan bir
yolcu, lakin yolculuk nereye? “Fe eyne tezhebun - Hal böyle
iken nereye gidiyorsunuz?” (Tekvir, 26) Önemli olan bu sorunun
cevabı. Mevcut şartlarda insan mukaddes hasreti nasıl duyacak,
nasıl harekete geçecek, merhaleden merhaleye koşa koşa ilahi
heyecana nasıl ulaşacak? Bir sürü zaafı da bertaraf edememişken;
bin bir tuzakla, dikkati ısrarla başka noktalara çekilirken,
insan istikametini nasıl doğrultacak? Doğrultamazsa hali neye
varacak? Neler yaşanıyor, neler olup bitiyor insan eksenli dünyalarda.
“Yetki gasbı” nelere mal oluyor? “Dünya bizden sorulur.”
diyenlerin elinde insanlık neler çekiyor.
Durur düşünürdü
uzun yürüyüşlerde. “İşimiz çok zor” derdi. Bu zorluğu
yüreğinin ta derinliklerinde hissederdi. Vampir kana doymaz,
kurbanını bırakmak istemezdi. Yılan, sütün tadını aldıysa,
süt veren memeden vazgeçmezdi. Zorluk burada, mücadele de bu
noktadan başlıyordu. Zaaflar da bir başka problemdi. Ne varki
insanı yaratan da, olayların akışından haberdar olan da
Allah’tı. Ve Allah nihayetsiz bir güç, sonsuz bir imkandı.
İlahi inayet (Allah’ın yardımı) yağmur gibi hep samimiyete,
şuura, usule yağardı. Samimiyete, şuura, usule...
Uzun yürüyüşlerde
durur düşünürdü: Evvela hak ve hakikate dost olmak gerekiyor,
sonra dostu tanımak ve hizmetine girmek. Daha sonra da kalbi
gayeye, gözü hedefe kilitlemek. Güç merkeziyle irtibatı
kesmemek. Bunlar, işin olmazsa olmazıdır.
Durup düşünürdü:
Yüce Allah (c.c.), sürüp giden işleriyle (yaratmasıyla) bize
kendini tanıtmak istiyor. Hesaba kitaba sığmayan yaratma
olayları hadsiz bir mevcudat ve dinmeyen ihtişam. İnsan idrak
edebildiğince yüksek heyecanlara ulaşıyor. Allah’a hiçbir
hususta sınır çizilemeyeceğine, esma-i hüsnanın yansımalarının
da bir tıkanma, bir tükenme olmayacağına göre cennette de yüce
kudretin sınırlarına varılmış olmayacaktır. Evet gözlerin
görmediği, kulakların duymadığı ama yaratma gücü
sonsuzdur. Yaratma gücü bir başka dünyaya, ahiret ötesi bir
ahirete bırakılmayacak –ki böyle bir haber yoktur– cennette
sonsuz olmalı. Esma-i hüsna bütün şiddetiyle yansıyıp
durmalı.
Durur düşünürdü?
Yaratılan varlıklar ki, her biri bir mucizedir. Akılları
zorluyor, yüksek heyecanlar veriyor. Bu, kalbin etkilenmesi olayıdır.
Her kalp aynı evsafta olmadığına göre, etkilenme de aynı
olmayacaktır. Ressamda, şairde, müzisyende, evliyaullahta,
Peygamberlerde teessür (etkilenme) farklı farklı olacaktır. Bu
teessürle bu insanlar, ortalama insanlar dünyasının neresinde
düşüyorlar? Heyecandan heyecana, hüzünden hüzne, sürüklenen
bu insanlar yine de toplum içinde kalmak durumundalar. Görevleri
var çünkü. Bu da onların her şeyi etkilenmeyi zabt-u rabt altına
almalarını gerektirir. Kolay olmasa gerek. içten kaynayan bu
insanlar düşünceleri ve duygularıyla arş-ı ala meydanlarında
savrulurken, bedenleriyle bizim aramızda sakin bir şekilde
vazife icra etmektedirler? Yüksek evsaflı bu insanlar, bizim dünyamızın
şartlarına nasıl katlanırlar? Şöyle de düşünülebilir:
Dikkatleri yüceliklerde olduğundan basitlikleri teğet geçiyorlar.
“Soğuk
demirle sıcak demir bir araya geldiğinde, soğuk demir soğukluğundan,
sıcak demir de sıcaklığından çok şey kaybederlermiş.” Bu
demektir ki, yüksek insanların bulunduğu toplum yükselir, sıcak
demir benzeri yüksek insanlar ise sıcaklıklarından bir şey
kaybetmezler. çünkü hararetin merkeziyle irtibat halindedirler.
Allah rızasının
en yoğun olduğu nokta, icra-yı faaliyet eylemek, azami verime
ulaşmak demektir. Lakin bu nokta neresidir?
“İnsan
ciddi ciddi düşünür, temel meselesini bulur” diyen çağdaş
Amr İbn-i Hişam’ların ödü kopuyor. Hele bir de Kur’an
eksenli düşünmeye başlarlarsa...
Modern
zamanların Amr’larından ziyade Ömer’leri tarafına bakardı
O. Ya Ömer’lerin dikkati dağılırsa, kalpleri gayeden, gözleri
hedeften kayarsa... İşte o zaman aziz şehitlerin oğulları, şeytanın
değirmeninin gönüllü su taşıyıcıları haline gelebilirler.
Allah muhafaza buyursun. İşte o zaman şaşırır kalırız;
aziz şehitlerimiz için mi yas tutalım, yoksa modern
Taif’lerde eriyip giden oğulları, kızları için mi?
“Kıyamete
kadar Kur’an ve sünnet eksenini takip eden bir grup
bulunacak” diye hadiste var. Kur’an da kıyamete kadar
korunacak.
Ne güzel
haber, ne güzel müjde...
