GÖNÜL DAĞLARINDA
RAHMET SAĞANAKLARI
Gönül dağlarına
rahmetler yağdı. “Cümle alem yeniden buldu can.” Çiçekler
çocuklar pek memnun o ân.
Göklerden
nurlar, hayırlar indi bizim dağlarımıza. Yüzümüz, özümüz
güldü. Toprağımız oylum oylum güldü. Dallar şen şakrak bülbüldü
o ân.
Hürmetler, şefkatler
sardı sarmaladı her yanı. Bayram yerine döndü meydanlar. Gençler
edeple yürüdü meydanlarda. Yunmuş arınmıştı sanki, güzelleştikçe
güzelleşen zaman.
Rüya
alemindemiydik, bu güzellikler gerçek miydi? Yıldızlar yağmış
gibiydi dağ meydanlarına. Salkım salkım bulutlar sarkmıştı
tepelerden eteklere. Sükunet Kur’an kaynaklıydı. Kanlar
kaynasa da, canlar kıpır kıpırsa da, Zü’lcelal müşahedesi
hakimdi insanlara.
Şimşekler çakar
sanki, Yaratan ufuklara imzasını atar. Gökler gürler, arz ve
sema inler, dev kaya kütleleri, birbiri üzerinde kayar sanki.
Sevgi ve saygılarımız korkulara karışır, sınırsız kudret
bizi, hem içimizden, hem dışımızdan sarmıştır o ân.
Dağlardan dağlara
“şalkuşaklar” gerilir. Rahman’ın sanatı renkler halinde
belirir. Sevinçli yüzlerde, dualara karışan hayretler belirir
o ân.
Kendi atlasımız,
kendi ipeğimiz, kendi ipliğimizle kurduğumuz çadırlar. İpek
çadırlarda çiçekler, çocuklar ve mütebessim anneler. Kadın
kayalıklardan kundaklara dökülen bir şelale olmuş, ölümsüzlük
arzuları, billur sularda arına arına, aynalı beşiklerde gülümseyen
güllere dönmüş. Eşikteki, beşikteki sevinçliydi o ân.
Gecelerimiz
olurdu sır ve sükunet yüklü. Dağ ufuklarından doğar, orta
yerde dolanırdı. Ay, bulutlara, umutlara sarılırdı. Bir yanlışlık
görse, kederlenip saklanırdı. Suçlu suçunu anlar, secdelere
kapanıp aklanırdı. Büyüklerimizden “aferin”ler gelirdi o
ân.
Yeller yağmurlar
savrulurdu zirvelerden eteklere. Dağı taşı doldurur, kurdu kuşu
güldürürdü rahmet. Hissettirmeden affederdi. Kardeş kardeşi,
yoksullar yolcular doyrulurdu. Sevgiler şefkatler yukarıdan aşağıya
iner, hürmetler dualar aşağıdan yukarıya yükselirdi.
Kurtlar ulurdu
uzun uzun, dereler inlerdi derinden derine. Kartallar süzülür yükseklerden,
tavşanlar fırladı birden bire. Yılanlar sürünür, gündüzler
görünür, geceler bürünürdü. Yıldızlar göz kırpardı
uzaktan. Beş vaktine beş daha katan, ihtişamlı huzurdaydı o
ân.
Yıllar yılı
bizim dağlarımızdan hikmet ve ibret, emek ve gayret fışkırdı,
bolluk ve bereket doldu taştı. Yiğitler harman, hakimler
hayrandı. Kanlı canlıydık o zaman.
Ezanlarımız
yankılandı kayalıklarda. Şehadet ifadeleri kuş seslerine karışarak
yükseldi samanyollarına. Bir, şehadet parmağı gibi, arş-ı
âlâ’ya doğrulmuştu dağ uçları.
Meydanlar
mescidimiz oldu, kumlar seccade. Ağaçlar kıyam, koyunlar
kuzular rükumuz. Biz kudret-i ilahiyi ayan-beyan görerek
kulluktaydık. Seherlerden akşamlara, akşamlardan şafaklara
kesilmezdi zikir, “huuu” sesleri yükselir dururdu çamlı
yamaçlardan, canlı yamaçlardan.
Memnunduk “gün
ışığından, çocuk sesinden, gül ve sarmaşıktan.”
Heyecanlanırdık gün doğuşundan, kar yağışından kuş uçuşundan.
Meclisler
kurulurdu bizim dağlarımızda. Ulular konuşur, ötekiler
dinlerdi. Bir sözü olan, müsaade alır, kalkar söylerdi.
Edeple, nezaketle, sükunetle söylerdi. Buralarda usûl erkan böyleydi.
Her kafadan bir ses çıkmaz, kimse kimseyle laf yarıştırmaz,
kardeş kardeşle uğraşmazdı. Bal şerbetleri sunulur, meclis
dağılırdı.
Çocuklar çiçekler
misali bir bir geldiler. Edeple oturdular. Tekbir getirdiler,
“Rabbim Allah, dinim İslam...” okudular. Uzayıp giden ağaçlıklarda
atladılar, zıpladılar, koştular, “hep kendilerine doğru”
koştular.
Çocuklar çiçekler
misali bir bir geldiler. Edeple oturdular. Tekbir getirdiler, “Sübhanekallahümme”
okudular. Koştular, oynadılar, atladılar, zıpladılar. Çeşmelerde
ellerini yüzlerini yıkadılar. Gelip “Mirac”ı okudular,
“Bedr”i okudular anladılar, Cemel ve Sıffin’i okudular, ağladılar.
Gönül dağlarında
çocuklar uyudular, büyüdüler, yürüdüler. Kendi sancaklarına
tutuna tutuna dik durmayı öğrendiler, Çocuklar büyüdüler,
serpildiler, batmayan bir güneş kesildiler.
Gönül dağlarında
karlar yağdı, nurlar yağdı. Ne yağmurumuz dindi, ne ekmeğimiz
tükendi. Sofralarımıza melekler indi. Gönül dağlarında gönlümüz
hep şendi.
Hira dağdır,
Uhut dağdır, Arafat dağdır. Dağlardan yücelere bir yol vardır.
Dağsız, ufuksuz, şehirler bize dardır. Riya bele bağlanmış
bir taş, hırs bileklere vurulmuş bir bağdır. Dağların Zü’l
Cemâl ve’l kemali! Üzerimize nurlar ve şuurlar yağdır.
Ey taş
ocaklarında, modern taiflerde, sürüler halinde yaşanan
yerlerde ruhu hırpalanan, saçı başı yolunan, gönlü darma
dağın edilen tedirgin yolcu, bizim dağlarımızda izzetler, sükünetler,
yüksek heyecanlar arıyorsan, kervanın ziline kulak kesil.
Kervanımız sonsuza gider, zilin sesi sonsuzdan gelir.
Evet, dağ dağdır,
dere deredir. Dağsız deresiz gönlümüz baştan başa yara
beredir. Dağın da, derenin de manası basiret bakışından, gönül
köşesinden gelir.
