İNSAN; BUGÜN
SEVER, YARIN SÖVER
Sevgi, en güzel
bir duygu. Onunla insan daha bir değer kazanıyor. Onunla çeşitli
özelliklere ulaşıyor. Sevgisiz bir hayat, tatsız tuzsuz bir
hayattır. Onsuz bir hayatın hiçbir manası yoktur. Sevgi, hayatımıza
bir renk katar. Sevgi ile beraber başka bir güzellik de eşdeğer
hareket eder. O da; merhamettir. Seven kişinin yüreği
merhametle doludur. Çok yufka yürekli olur. Merhamet, bir gönül
gıdasıdır. Ama kalbinde sevgi olmayanın merhamet duyguları da
körelmiştir.
Efendimiz
(s.a.v.), bir gün torunları Hasan ile Hüseyin (r.a.)’i
severken, bir bedevî geldi, “Ya Rasulallah! Torunlarınızı
çok mu seviyorsunuz?” diye sorunca, Efendimiz (s.a.v.),
“Evet! Çok severim” buyurunca, bedevi, “Benim bir çok
çocuğum var, ama bir gün de alıp sevmedim.” dedi.Efendimiz
ise ona şöyle dedi: “Allah, senin kalbinden merhameti aldıysa,
ben ne yapabilirim ki!”
Kısaca,
sevgisiz bir hayat kabus dolu bir hayat gibidir, zindandaki bir
hayat gibidir. Elbette ki, her şeyde olduğu gibi sevgide de ölçü,
itidal şarttır. Eğer ölçü kaçarsa, efendimizin (s.a.v.)
ikazıyla karşılaşırız:
“Sevdiğini
orta halli sev. Belki bir gün buğzettiğin biri olabilir. Buğzettiğin
kişiye de orta halli buğzet. Belki bir gün olur dostun olur.”
İşte ölçümüz
bu olmalıdır. Bir büyüğümüzün de buyurduğu gibi: “İnsan;
bugün sever, yarın söver.” İşte bu yüzden ilişkilerimize
çok dikkat etmeliyiz. Bir zamanlar bizi çok seven, muhabbetle
kucaklayan, gözlerinden muhabbet parıltıları zuhur eden
birinin, gün olur kin ve nefret dolu bakışlarıyla, bizi
zehirleyen sözlerine, hançer misali kelimeleri ile muhatap
olabiliriz. Ataların söylediği gibi; insanız, çiğ süt emmişiz,
nankörüz. Bu yüzden adımlarımızı, ilişkilerimizi belli bir
ölçü dahilinde gerçekleştirmeliyiz.Yani, her şeyde olduğu
gibi, sevgi de de itidal üzere olmamız gerekmektedir.
İslam
tarihine baktığımızda bu hususta bir çok misallerle karşılaşabiliriz.
Efendimiz (s.a.v.), bir gün torunları Hz. Hasan ve Hz. Hüseyin
(r.a.)’i severken Cebrail (a.s.) geldi; “Ya Rasulallah!
Torunlarınızı çok mu seviyorsunuz?” diye buyurunca,
Efendimiz (s.a.v.): “Evet! Hem de çok” buyurdu. Cebrail
(a.s.): “Ümmetin, birini zehirleyecek, birini şehid
edecekler” deyince, efendimiz (s.a.v.), kalbindeki sevginin
biraz aşırı olduğunu ve bunun Allahu Zülcelâl’in hoşuna
gitmediğini anladı ve kalbini ona göre ayarladı.
Hz. Yakup
(a.s.), oğlu Yusuf (a.s.)’u öyle severdi ki, bakmalara kıyamazdı.
Sonuçta ise ayrılık, hasret zuhur etti.
Mevlana
(k.s.), Şems’i öyle severdi ki, O’na adeta aşık idi. Şems
hazretlerinin öldürülmesiyle bir ayrılık zuhur eyledi.
Bir büyüğümüzün
ifadesiyle: “Allah Gayyûr’dur. Eğer bir kulunu severse, o
kul da kalbine Allah’dan gayri birini alırsa, Allahu Zülcelâl,
o kulunu kıskanır ve onları ayırır. Hatta çeşitli
imtihanlara tabi tutar.” İşte bu yüzden, sevgide de çok ama
çok dikkat etmemiz gerekir. Çünkü kişi sevdiğiyle imtihana
tabi tutuluyor.
İnsanlara
olan sevgimiz belirli bir süre ile kaim olmamalı, geçici bir dünyalıktan
dolayı, ya da geçici bir heves olmamalıdır. Kişinin hormonlarına
bağlı sevgisi de kısa sürer. Yani onu elde edince ya da
hormonal ilişki bitince sevgi de biter. Ama Allah için sevgi hiçbir
zaman bitmez. Yürekte her zaman kor halinde bulunur. Zira Allah için
sevgi üç gün olmaz, dört yıl olmaz, bir ömür boyu, hatta
hem dünya, hem ukbada devam eder.
Allah için
sevgi, karşımızdakinin güzel ahlakından, samimiyetinden dolayı
zuhur etmelidir. Başka gayeler için bu sevgi gerçekleşemez. Eğer
ki, sevdiğimiz kişi bu halleri terk ederse, güzelliklerden çirkinliklere
dönerse, ona olan sevgimiz azalır ve yok olur. Onun hatalarını
görmezlikten gelmek, onu sevmek değildir, ona dostluk değildir,
ona vefa değildir. Bilakis, ona yapılmış en büyük kötülüktür.
Gerçek seven, onun hatalarını söyler, onu salih amellere teşvik
etmek için gayret sarfeder, iyi bir kul olmasını ister. İşte
gerçek sevgi, dostluk, vefa budur. Böyle olunca da Allahu Zülcelâl,
onların hallerinden hoşnut olur ve onları âlî derecelere yükseltir.
Bizler,
kalplerimizi Allah’ın ve Rasulullah’ın sevgisiyle doldurmalıyız.
Birbirimizi severken de başka şeyler için değil, sadece Allah
için sevmeliyiz. Sevgimize nefsimizi karıştırmamalıyız. Gönlümüzü
Allah’a açarsak, insanlara değil de, Allah’a sarılırsak,
yolumuzu buluruz. İnsanlardan bir şeyler beklersek yolda bırakılırız.
Hem de acımazsızca, merhametsizce, nankörce…
Milli şairimiz
Mehmet Akif Ersoy’un buyurduğu gibi:
“Allah’a
dayan, sa’ye sarıl, hikmete râm ol,
Yol varsa
budur, bilmiyorum başka çıkar yol.”
Allahu Zülcelâl,
bizlerin kalbinde kendisini tanıyarak sevgiyi yerleştirsin.
Rasulullah (s.a.v.) efendimizin sevgisini yerleştirsin. Hakiki
sevgilere eriştirsin. Bizlerin de, birbirimizi kendi rızası için
sevmeyi lutfeylesin. Ölçüyü kaçırmadan sevmeyi nasip
eylesin.
Şairin dediği
gibi:
“Dost bildiğin
insanlar unutmuşlar adını,
Kapını mühürlemiş
gençliğinde açanlar,
Silmişler
utanmadan gönüllerden yadını,
İyi gün
dostlarıymış sıkıntılıyken senden kaçanlar…
Vefasızlık
diz boyu, haya perdesi yırtık;
Bir ağlayanın
olmaz ardından, sen gidince...”
