JERRY
Francie
Baltazar Schartz’ın yazısı çok dikkatimi çekti, sizinle
paylaşmak istedim. Sizin bu durumda iki seçeneğiniz var: Ya
okumak, ya da umursamadan sayfayı çevirmek.
Jerry, çevresindekilerin
çok sevdiği insanlardan biriydi. Keyfi her zaman yerindeydi. Her
zaman söyleyecek olumlu bir şey bulurdu. Hatta bazen etrafındakileri
çıldırtırdı bile, “Bu adam, bu halde bile nasıl iyimser
olabiliyor?” diye.
Birisi nasıl
olduğunu sorsa, "bomba gibiyim" diye yanıt verirdi
hep. Jerry, doğal bir motivasyoncuydu. Yanındaki insanlardan
biri o gün, kötü bir gündeyse, Jerry yanına koşar, duruma
nasıl olumlu bakılacağını anlatırdı. Bu tarzı, fena halde
düşündürüyordu beni.
Bir gün
Jerry'ye gittim, "Anlayamıyorum." dedim. "Nasıl
oluyor da, her zaman, her koşulda bu kadar olumlu bir insan
olabiliyorsun? Nasıl başarıyorsun bunu?”
"Her
sabah kalktığımda kendi kendime, Jerry bugün iki seçimin var:
Havan ya iyi olacak, ya da kötü, derim. Her zaman havamın iyi
olmasını seçerim. Kötü bir şey oldugunda yine iki seçimim
var: Kurban olmak, ya da ders almak. Ben başıma gelen kötü şeylerden
ders almayı seçerim. Birisi bana bir şeyden şikayete geldiğinde,
yine iki seçimim var: Şikayetini kabul etmek, ya da ona hayatın
olumlu yanlarını göstermek. Ben, olumlu yanlarını göstermeyi
seçerim.”
"Yok
yahu" diye dalga geçtim.
"Bu kadar
kolay yani."
"Evet...
Kolay..." dedi Jerry.
"Hayat seçimlerden
ibarettir. Her durumda bir seçim vardır. Sen her durumda nasıl
davranacağını seçersin. Sen insanların senin tavrından nasıl
etkileneceklerini seçersin. Sen havanın, tavrının iyi ya da kötü
olmasını seçersin. Yani sen hayatını nasıl yaşayacağını
seçersin."
Jerry'nin sözleri
beni oldukça etkiledi. Onu uzun yıllar görmedim. Ama hayatımdaki
talihsiz olaylara dövünmek yerine olumlu seçimler yaptığımda
hep onu hatırladım.
Yillar sonra
Jerry'nin başına çok talihsiz bir olay geldi. Soygun için
gelen hırsızlar Jerry'yi delik deşik etmişler. Ameliyatı 18
saat sürmüş, haftalarca yoğun bakımda kalmış. Taburcu
edildiğinde kurşunların bazıları hâlâ vücudundaymış.
Ben, onu olaydan altı ay sonra gördüm.
"Nasılsın?"
diye sorduğumda "Bomba gibiyim." dedi. "Bomba
gibi"
"Olay sırasında
neler hissettin Jerry?" dedim.
"Yerde
yatarken iki seçimim var diye düşündüm. Ya yaşamayı seçecektim,
ya ölümü. Ben yasamayı seçtim."
"Korkmadın
mı, şuurunu kaybetmedin mi?"
"Ambulansla
gelen sağlık görevlileri harika insanlardı. Bana hep 'iyileşeceksin
merak etme' dediler. Ama acil servisin koridorlarında sedyemi hızla
sürerken doktorların ve hemşirelerin yüzündeki ifadeyi görünce
ilk defa korktum. Bu gözler bana "Bu adam ölmüş."
diyordu.
"Birşeyler
yapmazsam, biraz sonra ölü bir adam olacaktım."
"Ne yaptın?"
diye merakla sordum.
"Kocaman
bir hemşire yanıma yaklaştı ve bağırarak her hangi bir şeye
ihtiyacım olup olmadığını sordu. 'Evet' diye yanıt verdim.
Var.
Doktorlar ve
hemşireler merakla sustular. Derin bir nefes alarak kendimi
topladım ve bağırdım. "Benim kurşunlara alerjim
var!.."
Doktor ve hemşireler
gülmeye başladılar. Tekrar bağırdım.
"Ben yaşamayi
seçtim. Beni bir canlı gibi ameliyat edin. Otopsi yapar gibi değil."
Jerry, sadece
doktorların büyük ustalıkları sayesinde degil, kendi olumlu
tavrının da büyük katkısı ile yaşadı. Yaşaması bana yeni
bir ders oldu. Hergün hayatımızı dolu dolu yaşamayı seçme
şansımız ve hakkımız olduğunu ondan öğrendim ve herşeyin
kendi seçimlerimize bağlı olduğunu.
1. Unutup
gitmek,
2. Yazıyı
dikkate alıp kesip saklamak, arkadaşlarınıza göndermek.
Francie
Baltazar Schartz'ın yazısını okuduktan sonra düşündüm, iki
seçimim vardı:
1. Çöpe
atmak,
2. Birileriyle
paylaşmak.
Ben seçimimi
yaptım. Ya siz?..
Not: Yazının
tam tersi üst resimde.
