GETİRDİLER
SENİ GÜLLER İÇİNDE
Getirdiler
seni güller içinde. Pek sevimli durdun nurlar içinde. Seçtiğin
yol gerçekten yoldu yollar içinde.
Altın tasla döktüler
suyunu. Gün ışığına döndün billur sular içinde.
Pek ihtişamlı
göründün ipek şallar içinde.
Şal kuşaklar
gerildi dağlardan dağlara. Sen miydin gülümseyen mor ve allar
içinde?
Geldin meşrık
(doğu) ufuklarından, rahmet oldun dağa taşa, kurda kuşa.
Latif bir can taşıdın canlar içinde.
Bir yıldız,
bir ay, bir güneş miydin tül dumanlar içinde?
Getirdiler
seni hürmetler, nezaketler içinde. Ne kula kulluk bildin, ne alkışlara
itibar ettin. Belli ki sen Hak dostluğuna ulaştın. Işıktan
bir sütun gibi durdun izzet vakar içinde. Kibir değil, zillet
değil, bir “istiğna hali” idi duruşun o şuurlar içinde.
Getirdiler
seni yeller, yağmurlar içinde. Bir ufacık dağ, bir küçük çeşme,
bir mütevazı ev. Pek sıkıldın dev şehirler, beton ve
demirler içinde.
Toprak, otlak,
çayır, bayır... Pek mesut oldun tabiî şartlar içinde.
Getirdiler
seni, ipek çadıra koydular. Atların hep beyazdı, kanatlandın
“an”lar içinde.
Getirdiler
seni güller, nurlar içinde. İnsan mıydın, melek miydin seçemedim
getirenler içinde.
Ayarsız,
ahenksiz toplumların ahengi, kavrulmuş çöllerin serin
rahmetiydin. Pek güzel yürüyordun imdada koşan haller içinde.
Hep serin
serin esti sesin, kırmadın kalbini kimsenin. Kaynayan bir
buluttun bizim iller üstünde. Rahmetlerde geldin, gayretler içinde.
Bir teselli çeşmesi
gibi çağlayıp durdun, derinden derine ağlayıp durdun, sağı
solu kollayıp durdun, teselliden nasipsiz nesiller içinde.
Emanetçi gibi
durdun ölümlü dünyalarda. Feragat ve fedakarlık ruhuna işledi.
Mütevazı, mütebbessim ve mahcup yürüdün cümle mekanlarda.
Şan ve şöhrete
itibar etmedin dost meclislerinde. Bütün yüksek değerlerin
sessizlikte doğup, şan ve şöhretten uzakta barındığını
bildin. Melekler gibi hep vazife peşinde koştun. Mesuliyet
duygusuna meftun oldun mertebeler içinde.
Ölümlü dünyaların
mahzun misafiri, gurbet yollarının düşünceli yolcusu, kainat
kitabının dikkatli okuyucusu seçildin kaldın kullar içinde.
Toplumun ortasında
gürül gürül aktın, insanları arıtan, can yangınlarını söndüren
bir çeşme kesildin. Aktın durdun, şafaklardan akşamlara.
Kesilmedi sesin karanlıklar içinde.
Ne hile
bildin, ne haram yedin. Küçük kurnazlıkları, basit hesapları
teptin. Emekti, gayretti, samimiyetti bütün hünerin. Meydana
getirip sunmaydı saadetin akıp giden haller içinde.
Arş-ı âlâ
istikametinden geldi sinyallerin. Bir kez bile yan çizmedi, Hak
hatırını önce tutan vicdanın. Uzun ince yollarda yürüdün.
Pek sabırlı davrandın ölüm kokan anlar içinde.
Bir dünya
kuracaktın rahmetler, bereket, şefkatler saadetler içinde.
Derelerin akacaktı gürül gürül, beyaz taşlar içinde, suların
çağıldayacak, kuşların cıvıldayacaktı derin dereler, gür
ormanlar içinde. Ne güzel bir dünya olurdu bu taşocağı dünyalar
içinde.
Bir ışık
huzmesi ağsa bizim dünyamıza Arş-ı Âlâ’dan. Bu ışıkla
âlem yeniden bulsa can. Zehir dumanlarda pek acımasız
kavrulduk, ehram rüzgarlarıyla savrulduk, saman yollarına
ilgisiz insanlar içinde.
Dağ taş,
kuru yaş, çiçek çocuk, bulut umut hep kitaba, hep hitaba dönüşse
sıcak imanlar, derin bakışlar, “eserden müessire intikal”ler
içinde. Geçseydi günlerimiz emekler, dualar, lekesiz sevdalar içinde.
Pek bunaldık
ruhu ve gönlü dışlayan dünyalarda. Musa’mız, İsa’mız
gelse Tur’lar, nurlar içinde.
Getirdiler
seni hüzünler yaşlar içinde, pek hürmetli ağır başlar içinde.
Çocukların bir damlacık yüreği çırpındı durdu şebnem
gibi yaşlar içinde. Evler, köyler sallandı feryad u figan içinde.
Sendeledi sarsılmayan metanetler, bu ağır kaybın kaygıları içinde.
Cümle vicdanlarda derin bir sızı, ak gönüllerde soluk bir yüz...
Acılar bir ateş kesildi yarı kesilmiş kuş gibi çırpınan
canlar içinde.
Getirdiler
seni güller, nurlar içinde. Uyu artık mahşere dek nurlar içinde,
güller gülistanlar içinde...
