HAYDİ
ANADOLU, KALK!
Fıstık...
Bir kuruyemiş türü... Düğün, bayram ve özel günlerin vazgeçilemeyen
bir ikramı... Antep ve yer fıstığı olarak bilinen iki çeşit
besin deposu...
Antep fıstığı,
mesane yollarındaki kumları temizler. İdrarı söktürür.
Safra ve böbrek ağrılarına iyi gelir. Öksürük ve bronşiti
keser. Vücuda kuvvet verir. Balgamı söktürür. Nekahet döneminde
vücuda direnç verir ve bedenin cinsel gelişmesini sağlar.
Yaprakları kan temizleyici çay olarak içilir. Menengiç ağaçları
antep fıstığına aşılanabilir. Fıstıkçılar ve üreticileri
adına reklam gibi anlaşılmasın ama halk dilindeki öteki adı
namı diğer Şam fıstığıdır. “Ne Arab’ın yüzü, ne de
Şam’ın şekeri” anlayışıyla milletin sırtında boza pişirenlerin
temel gıda maddesidir; şam fıstığı...
Yer fıstığı
ise içerdiği zengin sodyum, kalsiyum, mağnezyum, demir, fosfor,
albumin, B-1, B-2, B-8 ve E vitaminleri ile mide yanması, ekşimesi
ve gastriti önler. El titremesi(!) ve kısmî felce devadır. Çocukların
gelişmesi için iyi bir besindir. Şeker hastaları için mükemmel
bir gıdadır. Vücudun posa ihtiyacını karşılayan iyi bir çerezdir.
Antep ve yer fıstığı
fazla yenilirse ekzama, kaşıntı ve sivilcelere sebep olabilir.
Zira bir zamanlar Urfa eski milletvekili İ. Halil Çelik bir
mesele için; “Fıstık gibi olacak.” demiş, sistemin bazı
uzuvlarında kaşıntılar belirmiş ve sivilceler kabarmıştı.
Fıstık yeşili
Antep fıstığı
da, yer fıstığı da iyi birer kuruyemiştir. Lakin, Şam fıstığı
dalda biter, yer fıstığı yerde biter. Aynı havayı teneffüs
eder, aynı suyla yetişir, aynı güneşle gıdalanır, ancak;
birisinin yumrusu toprağın bağrındadır, diğerinin yemişi ağaçta
sunulmuştur. Aslında müspet fikirler ve fikir adamları da böyledir.
Kiminin düşüncesinin değeri toprağa düşünce anlaşılır.
Kiminin fikirleri ayan-beyan açıktadır. Dallarına uzanır,
toplar, yersiniz. Zeytin de dalda biter ama erik gibi değildir.
Hele ham ceviz gibi hiç değildir. Fıstık yeşili, yeşilin
tonlarındadır. Konfeksiyon, triko, dikiş-nakış bir yana
siyasette yeşilin yeri başkadır. Siyasetin yeşil hocası
tabiat eczanesindeki şifalı bitkilerle hasta adama/sisteme
leblebici dükkanında meclise getirdiği açık filesindeki, içinden
yağ çıkmayan ıspanak ve altı kızarmış tel kadayıfla özel
diyet uygulamaya kalkmıştır. Lakin siyasetin kızıl locaları(!)
alışmışlar çiğden yemeye, devlet kesesinden ağalık yapmaya
hocanın elindeki özel rejime uymamışlardır. Tarifesindeki
milli görüşü, adil düzeni, taklitçi-işbirlikçi-rantiyeci
ve hortumcu(!) tabirleri (ki bu tabiri ilk duyduğumda marpuç
satan esnaf aklıma gelirdi), glu glu ve fasa-fiso deyimleri,
devekuşu, gömleksiz, kumarcı ve büyülenmiş haylaz çocuklar
gibi teşbihleri galiba yıldız ufku aşınca anlaşılacaktır.
Keven kökü
Sahibinin
evindeki yaş tulumu yiyen tantı/hırsız kedi bile çuval içinde
azdırılırken gece karanlığında yıldızları takip edermiş.
Başına çuval geçirildiği halde birkaç gün sonra yıldızların
izini sürer, evine dönermiş... Ön ayaklarını yalayarak özür
dilermiş. Eğer öyleyse sistem birinci cumhuriyet neslinden ve
onun öncülerinden özür dilemelidir. Zira icraatı kendisini
geride bırakan bir devlet ve ricalini millet ileri götüremez.
Onun içindir ki millet K. Irak’ta Mehmetçik’in başına çuval
geçirenlere kulak yatıranların görevden uzaklaştırmasını
ayakta alkışlamıştır. Buna rağmen;
Merhum Osman Bölükbaşı’nın
dediği gibi: “İçeride hain bir kedinin yaptığını dışarıda
vahşi bir arslan yapamaz.” durumuna gelinmiştir. Dünya
siyasetinde millet olarak münafıklığı bırakmalıyız.
Muhterem Zeki Soyak, İslam Ahkamı isimli eserinde münafığı
bazen iman, bazen de küfür tünelinden/kapısından girip-çıkan
bir fareye benzetmiştir. Belki millet olarak Allah’a ve ahirete
iman noktasında hem fikiriz. Öyleyse “Müslüman gibi görünür,
kendisi benzer Keşiş’e” diyen Yunus Emre’nin muhatabı
olmamalıyız. Amelî ve ahlakî münafıklığı terk etmeliyiz.
Kızlarımızın başlarını örtelim derken kesilmiş keven kökü
gibi göbeklerini ve bebeklerini açmaya asla müsaade
etmemeliyiz.
Döner bıçağı
Hayasızlığın
sebebi haram lokma ve haksız kazançtır. Zira; cennetteki yasak
ağacın meyvesinden yedikleri için Adem atamız ve Havva anamızın
üzerindeki takva elbisesi dökülmedi mi? Utançlarından elleri
ve kabak tefeği ile üzerlerini örtmediler mi? Kazancımızın
helal veya haram olduğu nereye harcadığımızdan belli olmuyor
mu? Cehenneme kütük olmaya ve yüzüne katran sürülmeye kim
razı olur? Yemekten sonra “Ya kırk adım gideceksin, ya da sırt
üstü yatacaksın.” diyenler biraz fazla UZAN’ıp devletin
hazinesine UZAN’an yolda hayli mesafe katetmişler. Millet, sırt
üstü yatarken adamlar gece görüş dürbünü, el feneri ve işaret
fişeği ile takmışlar devletin ana musluğuna hortumu... İçmişler
milletin alın terini kanara gibi. Hırsıza geçit vermeyeceksin
hemşerim... Hem döneri yiyeceksin, hem de İskender’in elini döner
bıçağı ile sandıkta keseceksin. Yoksa tarihe bir kara leke
gibi hırsız bir millet olarak adımız çıkacaktır.
Kulun
Leyla’yı eyleme mahşerde ehline rüsvay.
Bu dünyada günahından
utansın Ya Rasulullah... (Amin)
Sarık ve çarık
Tanzimat
neslinin vasfı gazetecilik, Serveti Fünun neslinin vasfı da
dergicilik olmuştur. Televziyon ve magazin olan Cumhuriyet
neslinin vasfı artık milenyumun başından itibaren öze dönüş
olmalıdır. Kendimizi millet olarak keşfetmek için Macellan değil
müslüman olmak zorundayız. Cumhuriyetimizin ve millet olarak
muhtariyetimizin 80’nci kuruluş yıldönümünde hâlâ ecdadımıza
hakaret yağdırıp geçmişimizle kavga edip küfredeceksek, başındaki
sarığı ve ayağındaki çarığı ile alay edeceksek yapılan
bunca kutlama masraflarına yazık. Dünya milletleri zaten
yeterince bizimle alay ediyor. 17 Ağustos depreminde Kızılhaç
teşkilatı yardım etmediği halde bir çok Avrupa ülkesi necip
milletimize dilenci yaftasında bulunmadı mı? “Bakanlar Kurulu
toplantısını hastanede mi, postanede mi yapacağız?” dediğimiz
günlerden, Erzurum ve Sivas illerinde yapılan Bakanlar Kurulu
toplantıları ile Milli Mücadele’nin yapıldığı günlere
gelinmiştir. Artık bu saatten sonra bu aziz milleti hiçbir güç
ve irade İstiklal Marşı’nın dışında ne 10. Yıl Marşı,
ne Mehter marşı, ne de İzmir Marşı için ayağa kalkmaya
zorlayamayacaktır. Hele tango-mango, koç katımı dansa asla...
Bu ülkede laiklik mihverinde dinini yaşamak isteyenlere İran ve
Irak adres olarak verildiyse, hayasızlık için devletten taviz
bekleyenler de Miami ve Havai adalarına gidecektir.
Palaska
Osmanlı
Devleti’nin son beş sadrazamına/başbakanına yaverlik yapmış
merhum A. Ragıp Akyavaş, iki ciltlik Tarih Meşheri isimli
eserinde kırk seneden beri nikah kaydını nüfusa geçirmeyen
ihtiyar delikanlı bir köylü vatandaşımıza neden böyle yaptığını
sorunca aldığı cevap düşündürücüdür:
“Kırk sene
evvel evlendim. Muvazzaf askerlik geldi. Trablusgarb’a gittim.
Oradan döndük geldik. Bu sefer Gazi Edhem Paşa ile Yunan
gavuruna bulaştık. Ha bir nefes alalım derken, İmam başını
kaldırdı dediler. Bu defa Yemen’e dayadılar bizi. Yemen’den
döndük. Sultan Hamid Efendimiz tahttan indi Reşad Efendimiz
bindi dediler. Bu sefer de Arnavutlar onu beğenmediler. Devlete
karşı koydular. Bir eyyam da hudut boylarında Malisor eşkiyası
ile boğazlaştık. Vuruşma bitti. Selanik’e indik. Balkan
Muharebesi başladı dediler. Belimizden palaskaları çözmeden
İşkodra kalesine vardık. Döndük geldik memlekete. Şöyle bir
aklımız başımıza gelmeden, sırtımızı ocağa verip ısınmadan
Enver Paşa yedi düvele harp açmış dediler. Dayandık Çanakkale’ye.
Çanakkale’den gavuru kaçırdık. Ver elini Arabistan dediler.
İngiliz gavuruna esir düştük. Bir eyyam da Hindistan’da yandık
tutuştuk. Döndük geldik Kastamonu’ya. Bir nefes alalım
derken haydin yiğitler, Yunan gavuru İzmir’e çıkmış
dediler. Bu sefer de o yangını söndürmeye koştuk. Yunan’ın
hesabını gördükten sonra köye döndük. Ancak şimdi aklımız
başımıza geldi. Yani Bey, senin anlayacağın kaçmadan
kovalamaya vakit bulamadım. Nikah kaydımız açık kaldı. Burası
Hak divanı. Sen okumuş bir adamsın, ne bilirsen onu eyle!..”
Amerika mandası
80 yıldır
milleti, kendi hür iradesi ile kurduğu devletine düşman
edenler utanmalıdır. Necip milletin genç evlatlarını
Kore’ye Kosova’ya, Afganistan’a, Kuzey Irak’a ABD veya AB
çıkarları için savaşa zorlayanların artık maskesi düşmüştür.
Aziz milletimiz düşmanın dışarıda değil içeride olduğunu
anlamıştır. Bu önemli bir gelişmedir.
26 Ağustos
1922’de başlayan Büyük taarruz, 9 Eylül 1922’de İzmir’in
düşman istilasından kurtuluşu ile noktalanmıştır. O gün düşman
denize dökülmüş, yalnız bu güne kadar da yerli işbirlikçilerle
mücadele edilmiştir. Milli Mücadele günlerinde İngiliz ve
Amerikan mandasını savunan ve Yunan askerlerinin İzmir’e girişini
çiçeklerle karşılayan mamaların nemaları ile çarpışılmıştır.
Sevr’i kabul edip Lozan ile milleti hezimete uğratanlar,
Ata’nın bindiği atın kuyruğunun altına sığınarak necip
bir milletin neslini ecdadına düşman olarak yetiştirmişlerdir.
Açık olarak söylüyorum bu ülkenin tarihten gelen misyon ve
vizyonunu koruyabilmesi ve gelişmiş ülkeler seviyesine çıkması
için Kemalizmi savunanlar Cumhuriyet’i ve Atatürk’ü
istismar etmeyi bırakmalıdırlar. Çözüm ya göründüğümüz
gibi olacağız, ya da olduğumuz gibi görüneceğiz, dimdik
olacağız. Yoksa eğri cismin gölgesi doğru olmuyor.
Yürü.. Anca
gidersin
Çiçero, bir
milletin nasıl bir kültüre sahip olduğunu müzikte aramıştır.
Milletimiz 3 Kasım seçimlerine girerken siyasî partilerin
miting meydanlarında ve konvoylarda çaldıkları beste ve güftelere
özel önem vermiştir. Bu manada Uğur Işılak’ın Haydi
Anadolu Kalk parçası AK Parti’yi iktidara, CHP’sini de
muhalefete getirmiştir. Postal eşliğinde çalınan İzmir Marşı,
Ürdün ahalisine % 7.5 oy toplamıştır. Öyleyse Uğur Işılak’a,
59. T.C. Hükümeti, Devlet Sanatçılığı payesi ve ödülü
vermelidir. Farklı bir seçim sonucu almak isteyen siyasetçiler
de Sertab Erener’in İngilizce şarkısını seçebilirler. Yürü
anca gidersin parçası nasıl olur? Yükselmenin en alçakcası
zayıfların sırtına basarak yükselmektir. Bizden hatırlatması.
Hükümet 2-B
yasasını gerekirse referanduma götürür ve YÖK yasasını değiştirirse
işler fıstık gibi olacaktır. Rektörler de millî iradeye
selam durmayı öğrenecektir. Varsın işler inceldiği yerden
kopsun. Çankaya Partisi zorlasa da Hak Partisi öyle istiyor.
“Ensemin örsünde
bir demir balyoz,
Sığındım
yatağa son çare diye.
Bir kanlı şafakta
bana çil horoz,
Yepyeni bir dünya
etti hediye.”
diyen Necip
Fazıl merhumun diliyle Diyanet İşleri eski başkanı M. Said
Yazıcıoğlu’nun kardeşi ve Denizli Valisi Recep Yazıcıoğlu’na
Cenab-ı Hak’tan sonsuz rahmet dileriz. Allah (cc) cennete kavuştursun.
