YAPMACIK
HAYATLAR, GENÇLERİN HAYALİNİ YIKIYOR
Gençlerin
iç alemlerinde fırtınalar kopmakta. Bu fırtınaları fark edip
gençlere yaklaşabiliyor muyuz?
Gençlerin
hayata ve insanlara karşı menfi bakışındaki esas sebebi
tespit etmek düşüncesiyle onlarla ne kadar ortak zaman geçirebiliyoruz?
Son yılların
ve son asrın menfi propagandalarına karşı, olumsuzlukları
olumluya dönüştürebilmek için neler yapabiliyoruz?
Gençlerin iç
sıkıntılarından uzaklaşıp sığınabileceği güvenilir bir
toplum olduğumuzu, yani emin’ül-ümmeh olduğumuzu
anlatabildik mi? Veya tavrımızla gösterebildik mi?
Bu gibi
problemleri, birkaç sebebi içerisine almak suretiyle değerlendirelim.
Gencin kendi
kendini eğitecek bilgi ve tecrübesi yok. Kendini eğitmeyi hedef
alan eğitim programlarıyla karşı karşıya bulunmakta.
Gençler büyüklerin
yani rehberlerin çizeceği yoldan yürüyecek ve onların öğrettiklerini
belleyecek.
Eğitimin önemli
yanı, onun insan ruhuna uygun olmasıdır.
Gerek eğitimin
şekli, gerekse verilen bilginin kendisi, bünyeyi daha iyi bir
hale getirebilme özelliğinde olmalıdır.
Eğitimin
farklı bilgi ve metodlar üzerinde sürdürülmesi, genç insanın
onu rahat ve istifadeli bir biçimde idrak etmesine engel teşkil
etmektedir.
Genç insan,
aile, okul ve çevrenin eğitimine muhatap. Hepsinde de gençler,
kendilerine farklı değerlerin ve dünyaların empoze edildiğini
görüyor.
Özellikle,
geleneksel İslam düşüncesine sahip ailelerin çocuklarında
daha çok problem yaşanmakta.
Bunun en önemli
sebebi, gencin, gerek aile çevresinden, gerekse İslam düşüncesine
sahip olduğu halde aynı ömrü paylaştığı insanların örnek
ve güvenilir insan olamayışlarından kaynaklanmaktadır.
Eylüller ve
şubatlar öyle eledi ki insanımızı, gencin örnek alabileceği
ve hayatta olan sözü, davranışı, birbirine uyumlu çok az
insanın bulunuşu ve o insanlara da gençlerin ulaşamayışı,
gençlerin kişilere ve toplumumuz insanına karşı itimadını
sarstı.
Dikkat
ederseniz, davranış bozukluğu gösteren insanların büyük çoğunluğu
da, “iyi konuşan”, çevrede “iyi görünmeye çalışan”
kimselerdir.
Belki ehli dünyadan
insanlarda bu sayı bizdekinden daha kabarıktır ama onlar bizi
ilgilendirmiyor.
Yine eylüller
ve şubatların getirdiği insan tipinde:
Görünen şahsiyetlerin
altında, ikinci bir kimlik taşıma ve sahte davranışlı insan
özelliği var.
Bu sahte
davranışlar genç insanımızı üzmekte ve onun idealler dünyasına
gölge düşürmektedir.
Gençlerin güvenini
kazanmak lazım.
Genç insanımız,
sahte toplum ve yapmacık münasebetler dünyasında, sağlam
karakterli, İslamî şahsiyetler aramaktadır.
İşte gençliği
eğitmeden önce kendi öz eleştirimizi yapmalıyız. Gençlerin
güvenini kazanabiliyor muyuz? Bunu sorgulamamız lazım.
İslam’ı
gerçekten yaşamayanlar, onu gereği gibi temsil edemezler.
Yabancı kültürün
ve sistemin tutumu ve davranışları gençlerimizi yoğun bir
baskı ve etki ile kendi inanç ve kültürüne sırt çevirmesi yönünde
sürekli yönlendirmekte, gerekli psikolojik şartları hazırlamaktadır.
Bu baskıları,
siyasal, sosyal, psikolojik etkinlikler olarak sıralayabiliriz.
Gençliğin çok
az bir bölümü, (bunlar iradeli ve güçlü genç kesim oluyor)
böyle baskılardan ve propagandalardan kendilerini
kurtarabiliyorlar.
İşte bu görünmeyen
fakat hissedilen kültürel baskı, hadiselere karşı dayanma gücü
az gençler üzerinde garip tesirler bırakıyor.
Genç insan
iki farklı dünyada yaşamakta olmanın getirdiği sıkıntılar
içinde kalıyor.
Bu durum da
gençlerin; şahsiyetsiz veya yarı şahsiyetli olmalarına sebep
oluyor.
Bu tür gençler
son derece ukala, vurdum duymaz, davranışlarının sınırlarını
iyi tespit edemeyen, münasebetlerinde gayrı ciddi, konuşma, şaka
yapma ve eğlenme konusunda önceki nesillerden farklı bir görünüm
arz etmektedirler.
Bu tip
insanların meydana getirdikleri topluluklar, şahsiyetli ve ciddi
insanların kesinlikle barınamayacağı topluluklardır.
Çünkü: Gevşeklik,
hafif meşreplik ve yapmacık davranışlarla, sağlam yapılı işler
başarılamaz.
Gençlerimiz
kalabalıklar arasında yalnız, teknolojinin getirdiği lüks ve
kolaylıklar içinde rahatsız. Sosyal münasebetler nezaketten ve
insanî özelliklerden uzak. Kendini tatmin edecek faydalı meşgaleleri
kolaylıkla seçemediğinden, ruhi tatminini giderebilmesi için
her cazip şeyi tatmak istiyor. Ama çoğu kere ümit ettiğini
bulamıyor. Bu problemler, tehlikeli noktaya gelmeden ve gençte
şahsiyet halini almadan önce ona ciddi bir İslamî eğitim
verilmesi gerekmektedir. Ruhî ve fikrî gelişimini hazırlayacak
bilgilerle techiz edilecek genç kalp ve dimağlar, dıştan
gelecek tesirlere daha iyi dayanma imkanına sahip olacaklardır.
AŞKA DAİR
Zaman; çok çok
önce…
Mekan; iyi
huylarla kötü huyların, ne yapacaklarını bilmeden dolaştıkları
yerler…
Yine bir gün
bütün huylar her zamankinden daha da sıkkın halde otururken,
Saflık birdenbire ortaya bir fikir atmış:
“Heey, neden
saklambaç oynamıyoruz ki?..”
“Neden olmasın
ki?..” demişler hep birden, bu teklifi beğenerek…
Tam bu sırada
Çılgınlık, çığlık çığılığa:
“Ben ebe
olup saymak istiyorum!” diye bağırmış.
Hiç kimse Çılgınlık’ı
saklanabileceği yerlerde arayacak kadar çıldırmadığı için,
bu teklifi de herkes tarafından kabul görmüş. Ve Çılgınlık
kollarını bir ağaca yaslayıp, yüzünü de kollarına dayamış,
saymaya başlamış:
“Biiir, ikii,
üüç, dört…”
O saydıkça
iyi huylarla kötü huylar, kendileri için saklanacak yer aramaya
başlamışlar.
Şefkat, Ay’ın
boynuzuna asılmış…
İhanet, çöp
yığınının içine dalmış…
Sevgi,
bulutların arasına kıvrılmış…
Yalan, bir taşın
altına saklanacağını söyleyip, gölün dibine girmiş…
Tutku, dünyanın
merkezine inmiş…
Para Hırsı,
bir çuvalın içine girerken onu da yırtmış…
Ve Çılgınlık
saymaya devam etmiş:
“Sekseeen,
sekseeen biir, sekseeen ikii..”
Aşk dışında
bütün iyi huylar o zamana kadar zaten saklanmış.
Aşk, kararsız
olduğu gibi nereye saklanacağını da bilemiyormuş. Buna
kimseler şaşırmamış, çünkü “aşkı gizlemenin” ne
kadar zor olduğunu herkes bilmekteymiş!...
Ve Çılgınlık
doksan dokuzu da sayıp “Yüüz!” diyeceği anda, Aşk sıçramış,
güllerin arasına girip saklanmış. O esnada Çılgınlık:
“Sağım
solum sobe, saklanmayan ebe!” deyip, arkasını dönmüş ve döner
dönmez de Tembellik’i ayakta görmüş. Çünkü onun
saklanacak kadar enerjisi yokmuş…
Sonra Şefkat’i,
Ay’ın boynuzunda görüp sobelemiş. Ardından İhanet’i çöplerin,
Sevgi’yi bulutların arasında, Yalan’ı gölün dibinde,
Tutku’yu dünyanın merkezinde bulmuş birer birer, saklandıkları
yerlerinden çıkarmış…
Sadece biri
kalmış bulunamayan, o da Aşk’mış…
Çılgınlık,
tam umutsuzluğa kapıldığı sırada, Haset onun yanına yaklaşmış
ve kulağına eğilerek;
“Aşk’ı
başka yerlerde niye arıyorsun ki!” demiş. “O, güllerin
arasında saklanıyor…”
Bunun üzerine
Çılgınlık, sinsi sinsi gülerek eline ucu çatal şeklinde bir
değnek almış ve güllerin arasına çılgınca saplamaya başlamış.
Saplamış, saplamış… Ta ki yürek burkan bir haykırış onu
durduruncaya kadar! Ardından da Aşk, elleriyle yüzünü kapatmış
olarak ortaya çıkmış. Acı içinde kıvranıyor, gözlerini sımsıkı
bastırıyormuş avuçlarıyla. Ama akan kanı durduramıyormuş.
Çılgınlık bir anlık heyecanla, istemeden kör ettiği Aşk’ın
karşısında dövünüyormuş şimdi:
“Ah ne yaptım
ben, neden yaptım?..” diyormuş. “Seni kör ettim! Şimdi gözlerini
nasıl iyileştirebilir, bu hatamı nasıl telafi edebilirim?”
“Gözlerimi
geri veremezsin ki artık!” demiş acı içindeki Aşk. “Ama
benim için bir şey yapmak istersen eğer, şunu yapabilirsin:
Benim kılavuzum olabilirsin…”
İşte, o günden
beri aşkın gözü kördür ve yanı başında da hep çılgınlık
vardır.
