“EVE DÖNÜŞ" TAMAM, YA "OKULA
DÖNÜŞ"?
Bir üniversite
hocasının feryadını dile getirmiştik. Başörtüsü mağduru
profesör haklı olarak soruyordu:
"Başörtülüler,
katillerden daha mı tehlikeli?"
Evet, yerden göğe
haklı ve yerinde bir soru. "Eve dönüş" yasasıyla içlerinde
adam öldürenler de dahil örgüt militanlarına af çıktı. Dağdakilerin
önü açıldı. Eli silahlı genç insanları kazanmak adına yapıldı
bu. Umarım bir yararı olur. Umarım bu ülkede 80 yıllık deli
gömleğinin bir ipliğinin daha çekilmesine vesile olur.
Fakat şu ülkenin
çarpıklığına bakın. Dağdaki silahlı militanı "eve dönüş"e
ikna etmek için af çıkaracaksın. Başındaki örtüsü yüzünden
okulundan ettiğin kıza, o kızların maruz kaldığı gaddar
muameleyi içine sindiremediği için görevden aldığın öğretim
üyelerine, namazı ya da eşinin örtüsü yüzünden YAŞ kararıyla
yargısız infaza tâbi tuttuğun subay-astsubaya hakkını iade
etmeyeceksin.
Bu nasıl mantık,
bu nasıl sistem, bu nasıl adalet Allah aşkına?
Mağdurlar,
adaleti bu zulmün faillerinden beklemiyorlar ki? Elbette bu zulümleri
önleyeceğine inandıkları, adında "adalet" bulunan
iktidar partisinden bekliyorlar. Onun neredeyse anayasal çoğunluğa
ulaşan sayıdaki Meclis grubundan bekliyorlar.
Sebepleri
belli. Baş sorumluları belli.
Belli olmayan
tek şey var: Bu zulme kimin dur diyeceği, bu mağduriyetleri
kimin önleyeceği.
AK Parti hükümeti
bunu becerebilecek mi?
Tüm soru ve
dahi sorun bu.
"Eve dönüş"
tamam. Peki, örtüsü yüzünden mağdur edilmiş kızlar ne
zaman okullarına dönecekler?
Örtüsü yüzünden
işinden atılmış bayanlar ne zaman işlerine dönecekler?
Gerek zulme
bulaşmak istemediği, gerekse eşi örtülü olduğu için başörtüsü
mağduru olmuş öğretim görevlileri ne zaman görevlerine iade
edilecekler?
Sami HOCAOĞLU,
Yeni Şafak, 4 Ağustos
‘KARZAİ
MODELİ’ İFLAS ETTİ: ABD- TALİBAN’LA PAZARLIK YAPIYOR!
Amerika'nın,
işgal sonrası Afganistan'da kurduğu Hamid Karzai liderliğindeki
"kukla yönetim" ile Taliban temsilcilerini Pakistan'ın
Quetta kentinde görüştürmesi, buna karşı İran'ın Gülbeddin
Hikmetyar ile "Kuzey İttifakı" temsilcileri arasında
işbirliğini tesis etmek için başlattığı süreç ve hemen
ardından Hikmetyar'ın daha önce sınırdışı edildiği İran'a
dönmesi "Afganistan'da denklemin hızla değiştiği"ni,
terörle mücadelenin bir palavra olduğunu, aslolanın hakimiyet
ve kaynak savaşı olduğunu, bu amaçla başlatılan küresel işgal
harekatını anlamak için gözlerimizi ve zihinlerimizi biraz
daha açmamız gerektiğini ortaya koydu.
Pakistan
Devlet Başkanı General Pervez Müşerref'in Amerika ziyareti ve
Camp David'de George Bush ile yaptığı görüşmelerden sonra,
"Amerika-Pakistan" ile "Rusya-İran-Hindistan"
arasında Afganistan üzerinde yürütülen güç mücadelesi yeni
bir döneme girdi.
Bazı
tespitler için vakit henüz erken. Ancak, Taliban'ın yeniden örgütlenmesi,
Pakistan sınırında hatta Quetta'da bile açıkça çalışmalarını
sürdürmesi, Afganistan-Pakistan askerlerinin sınırda çatışmalara
girmeleri, "ABD-Taliban pazarlığı" ve Hikmetyar-Kuzey
İttifakı görüşmeleri, Afganistan'daki "Büyük
Oyun"un öyle sanıldığı gibi Amerika'nın istediği şekilde
gitmediğini gösteriyor.
Her ne kadar
Hikmetyar ile Kuzey İttifakı'nın İran'ın arabuluculuğu ile yürüttüğü
ittifak arayışlarının ve Pakistan aracılığı ile yürütülen
ABD-Taliban pazarlığının sonuç verip vermeyeceği belli
olmasa da, Kabil dışına çıkamayan Karzai yönetiminin zorda
olduğu, ABD ve Pakistan'ın bu yönetimi Taliban'la ayakta
tutmaya çalıştığı, böylece Rusya-İran-Hindistan etkisini kırmayı
planladığı açık.
Açık olan
bir şey daha var: ABD, Pakistan ve kukla yönetim Afganistan'da
inisiyatifi elinden kaçırmış durumda. Rusya, İran ve
Hindistan'ın giderek güçlenen etkisi, Amerika'yı Taliban'a
muhtaç hale getirdi. Bu amaçla ABD, hem Taliban'ı devreye
sokarak Peştun kartı ile ülkedeki varlığını sağlamlaştırmaya
çalışıyor, hem de Afganistan'ı yeniden Pakistan'ın kontrolü
altına sokmaya. Yani Taliban'ı iktidara getiren sürece benzer
yeni bir dönem başlıyor.
İbrahim KARAGÜL,
Yeni Şafak, 5 Ağustos
‘BENi
ANLAMADILAR’
“Beni
anlamak isteyen çaba sarfetmeli”
İsmet Özel
daima sözünü ince eleyip sık dokuyarak, sözün mâna ile buluşmasındaki
şiddeti en etkili haliyle ayarlayarak yazdı. Oldukça ağır bir
dille kaleme aldığı makalelerini anlamakta güçlük çekip,
'Ne var sanki daha açık yazsanız” diyenlere, “Ben anlatmak
için büyük çaba sarfediyorum. Anlamak isteyen de azıcık
kendini yorsun” diyerek cevap veren Özel, yaptığı işe verdiği
önemi, son yazısında “O kadar ki benden başka bir kalemle ikâme
edilebilecek tek bir satır yazmadım” diyerek ortaya koydu.
'Türklüğüme
müşteri bulamadım'
İsmet Özel
son yazısında, içinde yaşadığımız çağı; İslâm'ı
arayanların onu ancak kitaplarda, müslümanları arayanların
onları ancak mezarlarda bulabildiği bir çağ olarak niteliyor.
Neye emek verdiğimi anlamayan insanların benim adımı ağızlarına
almalarından oldum olası büyük bir rahatsızlık duyarım. İlk
yazımda dedim ki: Kitle iletişim araçları vesilesiyle yazı işine
giren bir müslümanın vazifesi dikkate değer şeyler yazmak değil,
yazdıklarıyla dikkatlerin Kur'an-ı Kerim'de yoğunlaşmasını
sağlamaktır. Dikkatler benim yazdıklarım vesilesiyle Kur'an-ı
Kerim'de yoğunlaştı mı? Hayır, hiç öyle olmadı..
Demek
ki girdiği yazı işinin altından kalkamamış bir müslüman
sayılırım. Neden? Şimdiye kadar elimden, dilimden ve sair
azalarımdan ne kadar gâvurluk (!) sadır oldu ise hepsinin bir
alıcısı çıktı. Gel gelelim, Türklük’üme müşteri
bulamadım. Bu başarısızlığı devam ettirerek daha çok rezil
olmaya katlanamam.
Yazdıklarım
hakkında her gün biraz daha battıkları cehaletten aldıkları
cesaretle mülahazalarını beyan etme hevesine kapılan kimselere
söyleyecek sözüm yok
Yeni Şafak, 8
Ağustos
DİN - AHLAK -
LAİKLİK
Denir ki: - İyi
müslüman, yüreğini avucunun içine alan ve insanlar arasında
utanmadan dolaşan insandır.
Bu tam şeffaflık
halidir. Bu, tam bir kişilik eğitiminin ürünüdür aynı
zamanda. İslam, böyle bir eğitim için tasavvuf adıyla bir
disiplin oluşturmuştur.
Ama, her şeye
rağmen, insanın ayağı kayabilir. Belki de şöyle bir soru
sormak mümkündür: “Türkiye, yüzde 99'u müslümanlardan oluşan
bir ülkedir. Ama acaba 'Ben müslümanım' diyen birim insanın
kişiliği gerçekte yüzde kaç müslümandır?”
Belki de dinî
alan, bir daireye giriş ve o daire içinde ilerleyiş olarak düşünülmeli.
“İnancın kalplere nüfuz etmesi” olayından bahsediliyor
Kur'an'da... Yani bir yol alış süreci... Daireye giriverince
“müslüman bir kişilik”le donanmış olmuyor insan. Bir
boyacı küpü değil İslam kişiliğini kuşanmak...
O yüzden, müslümanın
arınma problemi var, tevbe müessesesi var, korkuları var,
umutları var...
Söz laikliğe
gelince, Batı dünyası da bugün “laikliğin bir ahlak üretip
üretemediği” sorununu tartışıyor. “Laikliğin ahlakı”
dendiğinde de, Tanrı'dan kaynaklanmayan, vahye dayanmayan bir
ahlak kastediliyor. Acaba “laik ahlak” bu mudur, laik “Tanrı'dan
kopmuş insan” demek midir soruları da sorulabilir. Ama bugün
Batı'da “değerler bunalımı” diye bir olgu var. Yani insan
nasıl değer üretecek? Ya da her insanın ürettiği değerin diğeri
için de bağlayıcı olmasının gerekçesi ne olacak? “Ortak
değer” diye bir kavramdan söz edilecebilecek mi? Bütün
insanların “Tanrı” ile bağlarını kopardıkları bir dünya
nasıl olurdu? Batı'da hayatın her alanında aranmakta olan
“etik sorumluluk” neyin nesidir ve Tanrı'dan bağımsız düşünülebilecek
bir şey midir?
Türkiye'de
bir yolsuzluk raporu etrafında olağanüstü sığlıkta ve olağanüstü
provokatif üslupta cereyan eden tartışmanın boyutları, gerçekte
derin. Türkiye'deki laik muhitlerin feveranını, aslında bir süredir
içlerinde hissettikleri bir ukdenin teşhis edilmesinden doğan
öfke olarak anlamak lazım. Bir ara laik köşelerde sorulmuştu:
-Neden hep
televoleler, vur patlasın çal oyansınlar, toplum dışı görüntüler
laik muhitlerle örtüşüyor?
Ve bu imajdan
kurtulma çağrısı seslendirilmişti.
İsterseniz bu
tartışmayı, Türkiye'nin “değerler bunalımı”na girmemesi
temennisi ile bitirelim. Referansımız İslam'sa, “Müslümanlık
yüzdemiz”i yükseltmeye ve İslam'ın temel rükünlerinden
olan “ahlak”ı özümsemeye, itina edelim. Referansı laiklik
olanlar da şayet laiklik “vicdan”dan yola çıkıyorsa,
vicdanı kurtarsınlar... Ama her halükarda içimizde “doğruyu
işaret eden” bir ses bulunsun. Çünkü birilerinin hep şeytanın
adımlarını izlediği bir toplumda, yüreklerin savrulması,
vicdanların alabora olması ve bir süre sonra fesadın başlamaması
mümkün değildir.
Ahmet TAŞGETİREN,
Yeni Şafak, 9 Ağustos
BU SEFERKİ YAŞ,
CUMHURİYETÇİLERE DOKUNDU
Neden bu
kararlılık, neden bu zıtlaşma? Bir iktidar, muhalefet şerhi
koyar mı? Bir iktidar liderini, muhalefet temsilcisiymiş gibi
inat ve ısrarla “muhalefet şerhi” koymaya iten dürtü
nedir? Bir başbakan anayasayı bile değiştirecek sayıya sahip
bir grubun başında olduğu halde, neden “şerh” düşer?
Neden, işini gücünü bırakır da, yemeyip içmeyip üç gün süren
YAŞ toplantılarının her oturumuna katılır ve askerin iç işlerine
bu kadar dahil olur?
Hikmet BİLA,
Cumhuriyet, 6 Ağustos
Denebilir ki:
AKP iktidarı asker kesimindeki irticayı tutmuyor, mürteci diye
ordudan atılan subay ve astsubaylara hukuk yolunun açılmasını
istiyor. Hayır… Ali Sirmen’in dünkü yazısında ayrıntılarıyla
sergilediği gibi, Başbakan ve Savunma Bakanı kararlara
koydukları muhalefet şerhleriyle hem Anayasa’nın 125.
maddesine, hem de Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin kararlarına
da karşı çıkmış oluyorlar. Başbakan ile Savunma Bakanı’nın
imzaladıkları şerhler irticaya göbeklerinden bağlı olduklarının
devlet belgelerinde tescilinden başka bir şey değil.
İlhan SELÇUK,
Cumhuriyet, 6 Ağustos
