YAZIŞMA ADRESİMİZ:
İlkadım Dergisi, Adım Çocuk Sayfası, PK: 75 NEVŞEHİR
PAYLAŞMAK
HAYATTIR
Merhaba
sevgili can dostlarım
Acımızı,
sevincimizi, ekmeğimizi, yemeğimizi paylaşmak... Şu fani dünyada
hayatımızı anlamlı ve değerli kılan paylaşmaktan daha güzel
bir mutluluk var mı?
Zorlukları aşmak,
acılara dayanabilmek paylaşmakla mümkündür. Sevinçler ve güzellikler
paylaştıkça büyür. Başarılarımıza, mutlu günlerimize yakınlarımızın,
akraba ve arkadaşlarımızın katılmadığını, o güzel ve
mutlu günümüzü bizimle paylaşmadığını, o gün tek başımıza
olduğumuzu düşünelim. İnsan düşünmek bile istemiyor, değil
mi can dostlarım?
Paylaşmayan
insan açgözlü ve cimridir. Dostu yoktur ya da yok denecek kadar
azdır. Dostu, arkadaşı parası, malı ve mülküdür.
Sevinci,
kederi, acıları paylaştığımız gibi, ekmeğimizi ve aşımızı
da paylaşabilmeliyiz. İşte bunları da paylaşabiliyorsak,
bizler gerçek dost olabilmişizdir.
Can dostlarım!
İşte bizler şimdiden bunları paylaşalım. Küçükken paylaşmayanlar,
büyüyünce hiç paylaşamazlar. İşte en yakınımızdaki kardeşimizden
başlayarak; oyuncağımızı, çikolatamızı, şekerimizi ve
dondurmamızı paylaşalım. İşte o an hayatımıza mutluluklar
girecek, bizi huzur kaplayacaktır.
Yeni öğretim
yılında hepinize birlikte paylaşacağınız başarılar ve
mutluluklar dilerim.
HİKAYE /
DUYARSIZLIK
Bir zamanlar,
halkın çok sevdiği bir padişah varmış. Bu padişah herkese
iyi davranır, zayıf ve yoksulları kimseye ezdirmez, halkının
üzerine ağır vergiler yüklemezmiş. Başka ülkelerden borç
almadığı gibi, onlara bir çok ürün satarmış. Halkı arasındaki
birlik ve beraberlik o kadar güçlüymüş ki, hiçbir düşman
ülke bu padişahın ülkesine yan gözle bakamazmış. Fakat
zenginleştikçe, ülkesindeki insanlara bir şeyler olmaya başlamış.
Kendisinden başka kimseyi düşünmeyenlerin sayısı gittikçe
artıyormuş. Kimse kimsenin hastasıyla ilgilenmiyor, komşular
birbirleriyle konuşmuyormuş. Birisi yolda düşüp ölse, değil
doktor çağırmak, dönüp de yüzünüze bakan olmuyormuş.
Vurdumduymazlık ve neme lazımcılık almış yürümüş. Ülkenin
geleceği büyük bir tehlike altındaymış. Aslında bu bir
zenginlik hastalığıymış.
Padişah, halkının
düştüğü duruma çok üzülüyormuş. Dostluğun, dayanışmanın,
sevginin ve kardeşliğin yok olduğu ülkelerde, çöküşün de
hızlı olduğunu biliyormuş çünkü. Ama çok düşünmesine rağmen
bir çare bulamıyormuş. Padişah bir gün halkını sınamak
istemiş. İdaresindeki insanların, zannettiği kadar duyarsız
olup olmadığını anlamak istiyormuş. Bir ferman çıkarıp:
“Ey halkım”
demiş. “Sarayımın bahçesindeki büyük havuzun sütle
doldurulmasını istiyorum. Bu gece herkes, bir kova süt getirip
büyük havuza dökecek. Biriken sütlerle peynir yapılıp,
yoksullara dağıtılacaktır.”
O gece herkes
şöyle düşünmüş:
“Bir kova sütün
eksikliği, kocaman havuzda fark edilmez bile. En iyisi yatıp
uyumak. Nasıl olsa başkalarının götürdüğü sütle havuz
dolar.”
Sabahın ilk
ışıklarıyla birlikte havuza giden padişah, gördüklerine
inanamamış. Çünkü havuza bir kova bile süt döken olmamış.
Padişah anlamış
ki, ülkesindeki insanlar gerçekten duyarsız.
Söyler
misiniz, padişah bu durumda ne yapmalı?
SiZDEN
GELENLER
ENES KAHRAMAN
NEVŞEHİR
BİLMECELER
Hangi aylarda
28 gün bulunur? (Bütün aylarda)
Kuzey
Koreliler ile Güney Koreliler’i birbirinden nasıl ayırt
ederiz? (Pusula ile)
Hangi balık,
köpekbalığından korkar? (Pisi balığı)
Takvimler niçin
hüzünlüdür?
(Günleri sayılı
olduğu için)
İskoçlar niçin
etek giyerler?
(Pantolondan
ucuz olduğu için)
En çok neşten
kullanan paşa hangisidir? (Cerrahpaşa)
Adamın biri
pazara gitmiş,
eli sargılı
dönmüş. Niçin?
(Fiyatlar el
yakıyormuş)
