O’NUN
RAHMAN İSMİYLE
OMCA TAŞKIN
/ NEVŞEHİR
Baharda rüzgarla
dans eden laleler doğanın ne şirin süsleridir! İri kırmızı
yapraklı, güzel mi güzel bir laleydi bizimkisi. Kendisini öylesine
kaptırmıştı ki güzelliğine, farkında değildi kendi dışında
tezahür eden hayatın, hiçbir kimsenin ve hiçbir şeyin. Gün
boyunca güzelliğiyle övünmek, erişilmez almakla gururlanmaktı
tek işi. Çoğu kez üzerine konan arıları bile güzelliğine
zarar verecekleri düşüncesiyle kovardı tüm haşmetiyle
yapraklarını sallayarak... Ne bir gün yaşlanıp solmak, ne de
bir kaza sonucu ezilivermek aklına gelirdi doğrusu. Bizim lale,
lalelerin arasında gerçekten seçkin ve güzeldi şimdi Allah için.
Bir gün bir işçi
arı kondu lalenin iri kırmızı yapraklarına... Diğer laleler
şaşkındı bu durum karşısında. İtiraz etmemişti güzel
lale ilk kez bu arıya. Diğer arılardan kibar gelmişti bu arının
ona dokunuşu. Üstelik kucağını bile açmıştı bu kez. Bölgede
yeni olduğu belliydi bu işçi arının. Zira kimse cesaret
edemezdi bizim laleye konmaya, alınca atardı lale onları yere.
Çok sevmişti bu arıyı bizim lale. Her gün görüşmek koklaşmak
ister olmuştu arıyla. Hatta onun diğer çiçeklerden polen
toplamasına bile tahammülü yoktu bizim lalenin. Gel gör ki bir
türlü sevgisini ona söyleyemiyordu. Her gün “bugün söyleyeceğim”
diyor sözler veriyor, ama bir türlü olmuyordu, gururuna yenikti
bir kere... Hiç olacak şey miydi onun gibi bir güzelin çirkin
bir arıya aşkı.
Hava kararmış
ve uykuya dalmıştı bizim lale. Rüyasında arısını görmüş,
dile gelip onunla sohbet etmiş, hatta ona olan sevgisini bile söylemişti.
Arı da sevilmenin verdiği mutlulukla kaç kez tur atmıştı
yuvasıyla lale arasında o gün... Lale büyüdükçe arı büyümüş,
bir balon şeklini alan aşkları daha da büyümüştü. Mutluluk
gazı ile dolan balon uçmaktaydı şimdi. O da ne! Kısa sürmüştü
bu iğreti sevda. Yaramaz bir çocuğun attığı ok balonu
patlatmış, yere düşmesine sebebiyet vermişti. Bu kaza sonucu
arı uçup kurtulmayı başarmış, ama lalenin yaprakları lime
lime olup epey yara almıştı. “Neden ben?” diye düşündü
lale. Gördüğü en güzel laleye sahip olmak için koşmuştu çocuk.
“Yaşasın” çığlıkları atmaktaydı; bir yarışın
galibiydi sanki. En güzeldi ya! “Demek güzellik düşmanımmış,
geç anladım” diyordu şimdi lale. Kapı çalıyordu ve o sabahın
ilk ışıklarıydı. Birden irkildi ve uyandı derin uykusundan.
Geç uyanmıştı bugün lale, ama gördüğü rüyadan çok
etkilenmişti.
Bir başka gözle
bakıyordu şimdi arkadaşlarına, doğaya, yaşama ve aşkına.
Hata yapmak herkese ve her şeye mahsustu; önemli olan geri adımı
atabilmekti. Güzelliğine fazlaca değer verdiğinin farkına
varmıştı lale. Bir yanlıştan geri dönmenin sevinci vardı içinde
şimdi. Hayatta en çok değer verdiği güzelliği, demek bir
oyundu; perde kapanmaktaydı ve sonu hüsrandı. Düşünmek bile
istemiyordu o rüyayı şimdi. Elinde değildi, ölüm korkusu
kaplamıştı içini bir kez. Derken çok sürmedi; şiddetli bir
dolu yağdı bir gün ve lalenin güzel yapraklarını tüm
hızıyla parça parça etti. İşte korktuğu başına gelmişti.
Yapraklarının zedelenmesiyle nefes alıp vermesi de zorlaşmış,
bir halsizlik çökmüştü üzerine… Bitkinlik içinde arısını
düşünüyordu. “Nerdedir şimdi, bu halimle yine beni sever mi
polen almak için yine bana gelir mi?” soruları bürümüştü
zihnini…
Evet, karşıdan
her zamanki gibi hoş şarkılarla vızıldayarak gelen onun arısıydı.
Birden duraksadı arı “Yanlış yere mi geldim” diye düşünüyordu.
Hayır, doğruydu geldiği yer ama ne olmuştu biricik lalesine? Kısacık
ömrümdü onu besleyen, büyüten nimetine nasıl sırt çevirirdi
çirkinleşti diye, arılığa sığar mıydı onu yok saymak ve
çekip gitmek. Hastalık, yaşlılık, ölüm herkes ve her şey içindi.
İşte tüm bu duygularla yine lalesine konmuş, adeta son kez ona
dokunmuş, polen almıştı yine. Lale çok şaşkındı bu
duruma, oysa o sadece güzelliği için arının ona konduğunu
zannettiğinden kendinden utanmıştı şimdi. Kendi gibi solgun,
çirkin, ölmekte olan bir laleyle hiçbir arı zaman kaybetmek
istemezdi ona göre… Birden ağlamaklı oldu arı, solan
lalesini minicik gözyaşlarıyla hayata döndürmekti amacı. “İşte
gerçek aşk” dedi lale, güzellikte ve çirkinlikle birlikte
olmak…
Lale ve arı kısacık
ömürlerini büyük bir aşka sığdırdıkları için mutlu bir
şekilde göç ettiler bu diyardan... Aşkları ise söylenegeldi,
dış güzelliğe fazlaca önem vermeyenler tarafından bu güne
dek...
