SANA
AĞLADIM
ZEYCAN
ÇINAR / İSTANBUL
Seni
koydum yüreğime ,
Artık
ne sıradan bir aşk ,
Ne
de geçici sevgi alamaz yerini.
Veremem
sana olan sevgimi hiç kimseye
Ben
yıllardır yanarken hasretinle;
Olurda
bir gün, bir gün değer verdiklerimin
En
başında yer almanı hayal ederken
Şimdi;
değerlerin en değerlisi ve sevgilerin en yücesindesin, Sevgili.
Nasıl
sunabilirim sana açtığım bu aşk kapısını bir başkasına.
Sen
ki huzur veriyorsun her ağlayışımda bana,
Sen
ki rahatlatıyorsun benliğimi her anışımda seni.
Dertlerim
sevinç oldu bana, senin çektiğin çile yanında
Derdimi
unutuyorum ey Sevgili! Her anışımda seni.
Seni
sevmek bu kadar tatlı, bu kadar güzelken
Başka
aşklarda işim ne...
Dostum
sensin, yarim sensin şimdi bana.
Ne
sahte dostlar gibi sırtımdan vuruyorsun
Ne
sahte aşklar gibi vefasız çıkıyorsun
Sen
beni büyük bir rahmetle kucaklıyorsun.
Geceler
boyunca sana ağlıyorum;
Göz
yaşlarım aktıkça seviniyorum, çünkü ben başkasına değil
Sana
ağlıyorum!!!
Hiç
ağlarken bu kadar sevinmemiştim, ey Sevgili!
Sevinç
göz yaşları, hasret göz yaşları bunlar, hasretim sana şimdi,
Nasıl
toprak susarsa suya, bende toprak gibi susadım sana.
Sen
ki ümmetine feda ediyorsun sevdiklerini!
Fatıma,
Zehra, Hatice, Kübra, Hasan ve Hüseyin’im
Feda
olsun ümmetime diyorsun...
Ne
cenneti, ne Burak’ı ne de Mahmut makamını
İstemem
ümmetim olmayınca diyorsun...
Ey
Sevgili! Senin ümmetin bunlara layık değil ki,
Sevdiklerini
feda ettiğin bu ümmet; nasıl şefaatini bekleyebilir ki?
Bizler!
Acizane kullarız, şefkatine muhtacız.
Gün
değişti,mevsimler değişti,insanlar değişti
Artık
çağdaş yaşantı varmış bu zamanda
Ümmeti
için onca çile çeken, göz yaşı döken Habib’i
Örnek
almak yok şimdi,
Körpecik
yürekler perişan, gençler neyin mutsuzluğunu yaşıyor
Onu
bile bilmiyorlar; seni sevmek ayıp geliyor şimdi ki çağa
Senin
hayatını yaşamak, hem de hiç eksiksiz yaşamak var şimdi,
Bunu
yaşatmak; gelecek nesillerde bu yaşantıyı görmek var.
Seni
yürekten sevmek var şimdi.
Ben
sana aşığım ya Rasulallah!
Başka
aşk istemem gönlümde; göz yaşlarım sana aksın,
Sözlerim
seni söylesin, ahlakım senin ahlakın olsun!
Şimdi
güllerde solgun, senin hasretinden susamışlar suya!
Sana
kavuşmayı günbegün arzuluyorum ey Sevgili!
Bitsin
artık benim dünya sürgünüm...
Seni
sevmek var şimdi;
Körpecik
yüreklerde seni sevmek,
Gelecek
nesillerde seni sevmek,
Bu
zamanda seni sevmek, var şimdi...
NE
İÇİN YAŞIYORUZ?
M.
BERAT TURAL / NEVŞEHİR
Cihad
cihad cihad. Cihad ne, kimlere farz? Oruç tutuna, namaz kılana,
hacca gidene, bir de kelime-i şehadet getirene.
Küffara
karşı “Kahhar” için savaşalım. Ne savaşı, ne cihadı?
Siz kenidinizi ne zaman yendiniz ki, ne zaman kendinize karşı
geldiniz ki şimdi başkasına karşı geleceksiniz. Kaldı ki
kafa tutacağınız taraf sizin ikinci babanız olmuş bile. Aaa..
ne ayıp insan babasına karşı gelir mi hiç? Peki Allah’a karşı
gelinir mi?
Eğilmediğimiz
tek şey kaldı o da Allah. Eh ne yapalım Amerika’nın gücü
ortada. Korkutuyor insanı ama Allah’ın gücünü görmedik ki
neden ondan korkalım. Doğru... Karşında duran cismi; suya,
tuza, buza çevirecek ki ondan korkacaksın. Korkmak için bunları
mı gerekiyor?
Muhammediler!
kendinize gelin. Bizden almaya çalıştıkları şey iffet ve
namusumuz. Hal böyle iken siz daha ne geziyorsunuz podyumlarda?..
Podyum mu istiyorsunuz? mmslümanın podyumu camidir, mesciddir.
Seccadenin üstüdür.
Ben
her şeyi bilmiyorum ki size anlatayım. Gün gelir lazım olur
diye sakladığım bir aklım var. Kusura bakmayın onu sizin için
harcayamam. Cihad, müslüman içindir. Gerçek müslüman için..
kendini yenen Müslüman için...
Önce
bir adam gibi yaşamayı öğrendim de.
Kendimiz
için yaşamasak bile geçmişimiz ve geleceğimiz için yaşayalım.
O
kadar çok hatamız var ki,
Hangisinden
başlasak bilemiyoruz.
SULTANIM
AHMET ZEKİ CANDANSEVER’E
ATIF
BİLGİN / ÜRGÜP
1945
yılında bir güneş gibi doğdun yalan dünyaya,
2002
yılında koç gibi bir yıldız olarak kaydın ukbaya,
Rabb’imin
dostu oldun, meyletmedin hiç yalan dünyaya,
Bulursun
şükrüyün mükafatını Mahkemeyi Kübra’da.
Bütün
insanları sevdin; herkese hüsnüzan gösterdin,
Her
an yanarak gece ve gündüz Rabb’ini zikreyledin,
En
sonunda kavuştun Yüce Mevla’ma, “Yâ Rab” diyerek.
Ahirette
inşallah, cennetle payidar olursun şükreyleyerek.
Kabre
konduğun an, bütün karıncalar zikreyledi,
Melekler
zatını gülümseyerek karşılayıp yol gösterdi,
Yüzün
nurlandı, şeb-i aruzun sevinci ile, “Yâ Rab” diyerek,
Muhabbet
yeli esti cemaatına, zatını candan severek,
Ne
mutlu sana ki Mevla’mın izni ile, kazandın ukbayı,
Dünya
denilen oyun ve eğlenceye hiç meyletmeden yaşayarak.
Zatını
anlatmak mümkün değil, senin gibi hiç yanamadık,
Her
zaman zatını anarak, yaşayışına hayran kaldık.
Ayrıldık
yalan dünyada; buluşuruz inşaallah ukba da,
Rabbimin
izni ile, bizlere de şefaatçi ol Mahkemeyi Kübra’da,
Son
nefesime kadar unutamam zatını yalan dünyada,
Makamın
âlî olsun Şeyh’im, rahmetle kal ukbada.
