BU KADAR DA
OLMAZ Kİ!
Sami Hocaoğlu,
Yeni Şafak, 9 Haziran
İslam'ın öngördüğü
imanda, Allah'ın müdahil olmadığı bir alan düşüncesine yer
yoktur. Bu, Kur'an'ın ifadesiyle “şirk”tir. Allah hayata müdahildir.
Müdahalesini, elçileri ve onlar eliyle gönderdiği vahyi aracılığıyla,
tabiat ve hadisat için koyduğu yasalar ve görünmeyen güçleri
aracılığıyla yapar. Tabiî ki, dolaysız da yapar.
Aklını çatal-bıçağa,
domuz lokantasına, Ayasofya'da konsere takan bu ülkenin hormonlu
laik elitinin anlamadığı işte budur. Sadece anlamadığı değil,
inanmadığı, inanmaya yanaşmadığı budur. Onlar bu tavırlarıyla
cahiliyye paganizminin, çağımızdaki devamıdırlar. Onların
-varsa- Allah inancıyla müşriklerin Allah inancı, işte bu yönüyle
birbirine benzemektedir.
Baksanıza,
uyum yasaları içerisinde yer alan apartmanlara mabet yapma
iznine karşı çıkan seküler paganlar, “kilise” yapılacak
diye karşı çıkmıyorlar buna. Onların kiliseyle bir derdi
yok. Onların kinleri camiye.
Evet, bütün
bunların adını açık seçik koymanın zamanı hâlâ gelmedi
mi? Herkes neyse öyle görünsün.
Bu ülkede
zaten kimsenin bir diğerini zorla Müslüman etmesi düşünülemez.
Buna teşebbüs eden karşısında seküler paganizmin militanlarını
bulur. Bırakın gayr-ı müslimleri zorla Müslüman etmeyi, Müslümanlar
her tür resmi teşvikle gayr-ı müslim edilmeye çalışılıyor.
Gayr-ı müslim edilmekten “hristiyanlaştırmayı” anlamamak
lazım. Asıl, “seküler paganlaştırma” tehlikesidir Müslümanlar'ın
önündeki en büyük tehlike. Bu ülkenin körpe çocukları,
daha âkil-bâliğ olmadan, seküler paganlığın misyonerliğine
muhatap oluyor.
Müslümanlar
bütün bu yöntemleri daha “uyanıkça” bulmuşlardı zahir.
Kendilerini bu bir avuç paganın gözünde meşrulaştırmak için
atmadıkları takla, girmedikleri kılık, yapmadıkları fedakarlık,
öpmedikleri el, çekmedikleri hakaret, katlanmadıkları istiskal
kalmadı. İş en sonunda gelip dayanacağı yere geldi dayandı.
İşte şimdi de bu paganlar, o malum burunlarını yemeği hangi
elle yiyeceğinize kadar sokmaya yeltendiler.
Müslümanların
bu tavrı, onların da işine geldi. Doğrusu onlar da -bir ikisi
hariç- gerçek kimliklerini açıklayacak mertlikten yoksundular.
İnanmıyorlardı, fakat inanmış görünmenin ekmeğini
yiyorlardı. Buna da ses çıkarmıyorlardı. Ömürlerini müslümanlarla
ve İslam'la savaş uğrunda harcayıp, cenazelerini müslümanlara
kıldırmak gibi bir ikiyüzlülüğü tabiat haline getirmiştiler.
Fakat sırası geldiğinde müslümanların topuna birden düşman
olduklarını açık ediyorlardı.
Bu böyle
gitmez, gidemez, gitmemeli.
Seküler
paganlar madem kendilerini bu ülkenin “beyazları” olarak görüyorlar,
müslümanlara da yemeği hangi elle yiyeceklerine kadar karışılacak
“zenci” muamelesi yapıyorlar, o halde kendilerini baskı altında
hissetmeleri söz konusu olamaz.
Buyursunlar,
gerçek inançlarını-inançsızlıklarını mertçe, dürüstçe
açıklasınlar. Müslümanların yemeği hangi elle yiyeceğine
kadar karıştıklarına göre, gün onların günü, devir onların
devri demektir.
Bu körebe
oyunu bitsin. Baskı altında değiller, bu iddia gülünç olur.
Sadece onlar kendilerini baskı altında hissediyorlar. Bu yanlış
bir his. Eğer gerçek inançlarını-inançsızlıklarını açıklarlarsa,
belki bu milletin inancına bu kadar kaba ve destursuzca saldırma
ihtiyacı hissetmezler.
Müslümanlar'ın
diyeceği zaten belli: “Sizin dininiz size, benim dinim bana!”
(Kafirun 6).
TÜRKİYE-İSRAİL
VE AKP!
Dr. Hüsnü
Mahalli / Yeni Şafak / 11 Haziran
İsrail Dışişleri
Bakanı Silvan Şalom Nisan'da, Savunma Bakanı Şaol Mofaz da (geçen
yıl Cenin katliamının sorumlusu) Mayıs'ta Ankara'ya geldiler.
Her iki bakan İsrail ile ilişkilerin her alanda geliştirilmesi
gerektiğini ve Ankara'nın İsrail ve Amerika ile birlikte Suriye
ve İran'a karşı hareket etmesi gerektiğini vurguladılar..
Aynı şeyleri
son bir ay içinde Amerikan Yahudi lobilerinin en önemli üç
ismi tekrarlayıp durdu..
Amerikan
Savunma Bakan Yardımcısı Wolfowitz, Dışişleri Bakan Yardımcısı
Grossman ve Savunma Bakanlığı Müsteşarı Perle..
Kaldı ki, İsrail
ile içli-dışlı olan bir Türkiye'nin demokrasi söylemlerine
acaba kim inanır..
Elbette Türkiye'nin
İsrail ile ilişkilerine kimsenin itiraz edeceği yok ve olamaz..
Ancak yalnızca İsrailliler'in beklentilerini karşılayacak bir
ilişki türü kaçınılmaz olarak Türkiye'nin çıkarları ile
er ya da geç çelişecektir..
İsrail'in
tarihine kısaca bakmak bence yeterlidir!!
Şimdi bazıları
çıkıp yine o klasik söylemi tekrarlayabilir..
E, ne yapalım,
Araplar da bizi arkadan vurdu!!
Olayı bu düzeyde
görenlerin ufkunun ne kadar sığ ve sınırlı olduğunu yakın
tarih göstermiştir!!
Ama yine de
ben onlara İttihat ve Terakki olayının dışında 5000 Yahudi gönüllünün
İngiliz birlikleri ile beraber Türkler'e ve onbinlerce Arap ve Müslüman
gönüllüye karşı Çanakkale'de, yani Şerif Hüseyin'in Osmanlı'ya
karşı ayaklanmasından 2 yıl önce savaştıklarını hatırlattıktan
sonra bir İsrail kaynağından kısa bir paragrafı aktarmak
istiyorum ..
Bu paragraf,
İsrail Enformasyon Merkezi'nin 1997'de Türkçe olarak bastırdığı
ve propaganda amacıyla ve çekinmeden Türkiye'de dağıttığı
'İsrail'in Gerçekleri' kitabından..
“19. yüzyılın
sonu ve 20. yüzyılın başında siyonist ideolojiden ilham alması
suretiyle, Doğu Avrupa'dan iki büyük Musevi akımı yaşanmıştır.
Anavatan toprakları (Filistin demek istiyor HM) üzerinde çalışarak
yeniden kurmaya kararlı olan öncüler kıraç tarlaları yeniden
yeşertmiş, yeni yerleşim mekanları kurmuş ve başarılı bir
tarıma dayalı ekonominin ilk temellerini atmışlardır.. Yeni
gelenler oldukça zor koşullarla karşılaşmıştır. Osmanlı yönetiminin
yaklaşımı düşmanca ve baskıcı, iletişim ve taşımacılık
güvensiz ve ilkel, bataklıklar ölümcül sıtma yuvası, toprak
ise yüzyıllardır süre gelen boşvermişliğin kurbanı olmuştur.
Arazi satın alma işlemleri kısıtlanmış ve inşaat İstanbul'dan
verilecek özel izin dışında yasaklanmıştır. Birinci Dünya
Savaşı patladığında (1914) ülkede (Filistin demek istiyor.
HM) 1500'li yıllarda 5000 olan Musevi nüfusu 85000'e çıkmıştır.
1917'nin Aralık ayında İngiliz kuvvetleri General Allnby'nin yönetiminde
Kudüs'e girmiş ve 400 yıllık Osmanlı egemenliğine son vermiştir.
Binlerce Musevi gönüllüden oluşan üç taburu içeren Musevi
alayı (İngiliz belgelerinde bu gönüllülerin Osmanlı ordusunu
sık sık pusuya düşürdüğü ve Hicaz Demiryolu'nu havaya uçurarak
askeri yardımların gelmesini önlediği detaylı olarak anlatılmaktadır
HM) İngiliz ordusunun bir parçası olarak görev almıştır.”
Şimdi
soruyorum: Acaba Türkler'i kim arkadan vurmuş!
GEÇMİŞ HÜKÜMETLERİN
YAPAMADIĞINI YAPTILAR
Zülfikar Doğan,
Akşam, 13 Haziran
Yıllarca SPK
ile davaları bitmeyen Çukurova ve Kepez Elektrik’te dün
Enerji Bakanlığı ‘imtiyaz ve işletme sözleşmelerine aykırı
davranıldığı’ gerekçesiyle fesih yoluna gitti. Uzan -Rumeli
Holding grubunun sözleşmeleri feshedilirken, bunda ilk anda akla
siyasî amaç gelecektir, ama bence biraz beklemek gerek. Gerçekten
ta 1990’ların ikinci yarısından bu yana geçmiş hükümetlerin
(DYP, ANAP, DSP) hepsinin ‘rahatsız’ olduğu, özellikle de
Uzan grubunun ‘agresif medya uygulamalarıyla’ gereken adımları
atmakta ‘çekingen-ürkek’ davrandığı bu konuda AKP hükümetinin
adım atması önemli. Yıllardır SPK ve Maliye denetim elemanlarını
kapıdan sokmayan, ‘halka açık’ şirketle ilgili bilgi ve diğer
yükümlülükleri yerine getirmemekte beis görmeyen bu iki şirketteki
uygulama muhtemelen hükümete yönelik sert bir ‘medya saldırısını’
başlatacaktır. AKP Hükümeti’nin buna ve önümüzdeki dönemde
ortaya çıkartılacak başka olaylarda da benzer durumlara hazırlıklı
olması, özelikle medya -siyaset- ticaret üçgeni içerisinde
yapılmış pek çok uygulamanın üzerine gidilmesi durumunda, ağır
saldırılar maruz kalacağını bilmesi gerek.
UZAN İŞADAMI
MI, PARTİ LİDERİ Mİ?
Mehmet Tezkan,
Sabah, 15 Haziran
Cem Uzan’ın
Bursa mitingi siyaset için de, Genç Parti için de dönüm
noktasıdır… Siyasî mücadelenin kişiselleştirilmesi açısından
önemlidir… Siyasî rakibini eleştirirken seçtiği kelimeler
son derece ağır, hitap etme şekli çatışmaya zemin yaratacak
niteliktedir… Sonunda kendisi muhalefet partisi lideridi…
‘Kalleş’ ‘Allahsız herif’ diye hitap ettiği kişi de Başbakandır…
Bu ülke Ecevit-Demirel… Demirel-Özal… Yılmaz-Çiller… İnönü-Baykal…
Baykal-Ecevit çekişmesini yaşadı… Ama böyle bir üslüba
ilk kez tanık oluyor.(…) Kahvelerin, sokak aralarının bile
terk ettiği ifade biçiminin siyaset kurumana taşınması düşündürücüdür?(…)
Uzan, Erdoğan’a niye öfkeli? ÇEAŞ ile Kepez Elektrik’e el
koydu diye… bu iki kuruluşun Genç Parti ile organik bir bağlantısı
var mı? Genç Parti’nin harcamaları el konulan bu iki
kuruluş tarafından mı sağlanıyordu? Maddî yardım mı yapıyorlardı?
Bir siyasî parti lideri, bir grubun mallarına el kondu diye Başbakan’a
‘Bunları sana yedirirsem bana da adam demesinler’ diyebilir
mi? Eğer Cem Uzan halkın karşısına işadamı olarak çıktıysa,
o zaman Genç Parti, Uzan Grubu’nun ekonomik çıkarlarını
korumayı amaçlayan bir siyasî örgütlenme midir? Sonuçta
hukukî bir süreç başlamıştır… Uzan’ın da belirttiği
gibi Türkiye hukuk devletidir.. Benim karşı çıktığım üslubu
ve seçtiği zemindir…
ÖNCE
İŞİM, SONRA HALKIM!
Fatih Altaylı,
Hürriyet, 13 Haziran
Türkiye’de
her hükümet bunların üzerine gitti. 1995 yılında, Tansu Çiller
Başbakan’ken bugün yapılanın aynısı yapılıyordu. Bununla
ilgili hükümet kararı bile alındı ama dönemin Cumhurbaşkanı
Demirel engelledi. Çünkü Demirel Kemal Uzan’ın kadim
dostuydu ve bu grup zaten hep Demirel, iktidardayken büyümüştü.
Ardından Ecevit hükümeti döneminde SPK bir şeyler yapmaya çalıştı
ama engellendi.(...)
“Hani Uzan
şirketleri devletle iş yapmayacaktı?” Uzan Gurubu’nun
devletten aldıkları Kepez ve Çukurova Elektrik şirketlerine el
konulunca, “şirketleriyle ilgisi olmayan”, “Bu kuruluşlarla
bütün bağlarını kesen” Cem Uzan, birdenbire bütün programını
kesip İstanbul’a, “holding merkezine” döndü. Allah Allah!
Oysa Cem Uzan beyefendinin artık bu şirketlerle bir bağı yok.
O kendini halkına adamış bir siyasetçi. Dün Eskişehir’de
yurttaşlarıyla buluşacaktı sözde. Ama buluşamadı. “Hiçbir
ilgisinin bulunmadığı” şirketleriyle ilgili işlemler yapılınca
birdenbire halkını unuttu ve şirketlerine döndü. Demek ki
neymiş: “Önce işim, sonra, sıra gelirse halkım.”
