GENÇLİK;

KÜÇÜK HESAPLAR BÜYÜK DÜŞÜNMEYE ENGELDİR

 “Bir toplumun iyi olması, fertlerin iyi olmalarına bağlıdır. Fert de cemiyete bağlıdır. Fert ve millet, birbirinin aynasıdır. Fert inci, cemiyet onun dizildiği ip; fert yıldız, cemiyet onun içine katıldığı samanyoludur.” (Muhammed İkbal)

Her toplum geleceğini garanti altına almak ister. Bu garanti çocuklar ve gençlerle olur. Toplumun değerlerini geliştirecek fertleri yetiştirdiğimiz gençlerin durumundan tesbit etmek mümkün olacaktır.

Toplumun da, milletin de güç ve kuvvet kazanması;

Gençlerin bedence sağlıklı,

Ruhen sağlam,

Güçlü ve dinamik bir kişilik geliştirdikleri ölçüde olacaktır.

Siyasi, ekonomik, kültürel unsurlar gençlerimizi etkiliyor. Onların, eğitimini, ahlakını, düşüncelerini etkiliyor.

Gençlik kendi benliğini ve kimliğini oluşturmak zorunda.

Kur’an, insanı düşünmeye, araştırmaya, aklı en iyi şekilde kullanmaya davet etmekte. Onun için Kur’an’ın istediği müslüman tipinin bir gereği olarak, gençlerimiz bir çok şeyi araştırmak, analiz etmek, sorgulamak ve hatta gerektiğinde eleştirmek, daha iyisini, daha güzelini bulmak çabasında olmalıdır.

Her varlığın bir yaratılış gayesi vardır. İnsanın yaratılış gayesi de Rabbi tanımaktır. Rabbe tabi olmak, Rabbe kulluk şuuruna ermektir. Bu şuur bizi insanlık onuruna ulaştıracaktır.

Her çocuğa damgasını vuracak çalışmalar gençlerden gelmiştir. Bu çağda da gençler tebliğ ve davet vazifesini üstlenerek ümmete öncülük yapacaklardır. Bu da gençlerimizin Kur’an’ın ilk inen ayetlerini tefekkür etmeleri gerekiyor.

 

“Yaratan Rabbin’in adıyla oku”

Genç davetçiler ümmete öncülük yapacak nesil, Rabbinin adıyla okuyarak insanlığa ve uygarlığa öncülük yapacaklardır.

Ümmetin bugün zillet ve sefaletinin çok önemli bir sebebi, okumayı, araştırmayı terk etmemiz, sosyal gelişmeler, ekonomik gelişmeler karşısındaki tembelliğimizdir. Müsbet ilimlerde geri bırakılmamızdır.

Gençler!.. Unutmamalıyız ki, "İnsanların en hayırlısı bütün insanlara hayırlı olandır." Bu hadisin hikmetini kavramalıyız.

İnsanın kıymeti gayreti nispetinde olacaktır. Gayretlerimizin ve hizmetlerimizin de niyetimizle bize fayda sağlayacağını unutmayalım.

Bir genç gayesizse ve gayretsiz ise nasipsiz demektir. Küçük hesaplar yüksek düşünmeye engeldir. Basit hevesler, sahibinin büyük işlere girmesini engeller. Amacın büyükse, atılımların da büyük olmalı. Büyük davalar, büyük fedakarlıklar ister. İslam gibi büyük bir inancın sahibi olan insanın davası için fedakarlıkları da büyük olmalı…

Çalışmadan dünya ticaretinde nasıl kazanamazsan, ahiret sermayesi de çalışmana bağlıdır. İnsanın kendi çalışıp çabalamasından başka hakkı ve hasılatı yoktur. Kabiliyetlerimizin olgunlaşması ve karakterlerimizin oluşmasında; yaptığımız iyi ve kötü davranışlarımız mühim rol oynar.

Basit arzular, insanı basitleştirir. Basit duygular insanı köleleştirir.

Cemiyet, genç neslin sağlam karakterli olmasına çok önem vermeli ki, yarınlar sağlam ellere teslim edilsin.

Hz. Muhammed (a.s.), asrı saadette İslam toplumunun şekillenmesinde ve İslam’ın yaşanmasında, yayılmasında gençlere büyük görevler vermiştir.

Asr-ı Saadet nesli ve gençliği, öyle bir seviyeye gelmiştir ki, ilim, bilgi, cesaret, güven, takva yönünden birbiriyle yarışmışlardır.

Rasulullah (a.s.) gençlere güvenirdi. Onlara inisiyatif tanırdı. Usame bin Zeyd (r.a.) yanında sahabenin büyüklerinin de var olduğu bir dönemde orduya baş komutan olarak tayin edilmişti… Sonra Muaz bin Cebel (r.a.) heniz 21 yaşında iken Yemen’e öğretmen olarak gönderilmişti. Yine Musa bin Umeyr’in Medine’ye eğitimci olarak gönderilmesi sonucu çalışmalar çağlara damgasını vurmuştu… Bu çağ da damgasını vuracak çalışmalar ümmete öncülük yapacak gençlerin gayretiyle olacaktır.

Gayesiz ve gayretsiz isek nasipsiziz demektir.

 

MESNEVİ’DEN DERS ALMAK

Kış geldi mi köpek bir yana büzülür, kışın soğuğu, onu öyle üzer, büzer ki.

Sığınabilecek bir taş ev kurmam gerek der:

Yaz gelsin de, dişimle, tırnağımla çalışayım, kış için bir taş ev kurayım.

Fakat yaz geldi mi gelişir, kemikleri canlanır, derisi tavlanır.

Kendisini iri yarı gördü mü,

A ula der, hangi eve sığabilirsin ki sen.

İrileşir, ayağını bir gölgeye çeker; kuyruğunu altına alır, tembelliğe dalar, karnı tok, sırtı pek, yatar uyur.

Gönlü, amca bir ev kur der, fakat o, iyi ama der, söyle bakalım ben eve nasıl sığarım?

Senin hırs kemiklerinde derde düştüğün zaman incelir bitişir, büzülür kalırsın, tevbeden bir ev kurayım da kışın orada barınayım dersin.

Fakat derdin geçti de hırsın arttı mı köpek gibi, senden de ev kurma sevdası geçer gider.

Nimete şükretmek,

Nimetten de hoştur,

Şükre düşen,

Nereden nimete yönelecek?

Şükretmek, nimetin canıdır.

Nimetse deridir, kabuktur.

Çünkü seni, dostun kapısına dek şükür götürür. Nimet gaflet verir, şükürse uyanıklık; sen padişahın şükür tuzağıyla nimet avlamaya bak.

Şükür nimeti, gözünü doyurur.

Seni bey yapar da yüzlerce nimeti,

Yoksullara saçar dökersin.