REFERANS, İSTENMESE DE İSLAM
ATİLLA ÖZDÜR / VAKİT
Adnan Menderes, “Yeter, söz
milletindir” sloganını bayrak yaparak meydanlara yürüdü ve
dilsizleştirilmiş millete dil vaadiyle, kendini iktidara taşıttı.
Menderes ve arkadaşları,
daha önceleri milleti dilsizleştiren kadronun içerisinde
bulunmaktaydı. O kadronun hazırladığı “çiftçiyi
topraklandırma” kanun tasarısının toprak sahiplerinin
aleyhine doğuracağı sonuçlardan rahatsız olanlar bu girişime
karşı koyunca, söz konusu kanuna karşı hareketin bayraktarlığını
üstlendi. Milletin kilitli dilini serbest bırakacağı vaadi ile
bayrağı eline alarak meydanlara fırladı...
Bayar-Menderes hareketinin kökenindeki
varsıl kesimin çıkar endişesini kenara koyalım. “Yeter, söz
milletindir”le girişilen hareketin sonucuna bakalım...
Menderes, “devri sabık
yaratmayacağız” diyordu. Devr-i sabık, geçmişten hesap
sormak anlamıyla yüklüydü. Menderes, kan davasına kalkışmayacağının
teminatını veriyordu. Oysa kan davası bir hak idi. Adaletin,
adaletizliğe ve haksızlığa destek edildiği sosyal
formasyonlarda, kan davası kendiliğinden eşyanın tabiatı
haline geliyordu. Menderes; kan davasına yanaşmayınca, karşılığını
görmekte gecikmedi. Kasasındaki kadın donunun hesabını
sordular ve neticede ipe çekip götürdüler...
Tayyip Erdoğan, referansını
göklerden almadığını söylüyor. Atatürk de yöneticilerin,
devlet adamlarının ve hatta sıradan sivil vatandaşların
ilhamlarını göklerden almamalarını emir buyurmamış mıydı?
Referansı İslam olmayanlar,
haliyle Efendimiz’in Veda Hutbesi’nde ortaya koyduğu temel
ilkelere de arkasını dönecek ve önünü aydınlatıcı meşale
olarak daha başka kaynaklardan istifadeye yönelecekti. Amma o
ne?.. Devri sabıktan kaçındığı için yok olup giden bir tek
Menderes değildi. Bir önceki iktidarı oluşturanların da
topunu birden millet, devri sabıktan kaçındıkları gerekçesiyle
defterden silip atmamış mıydı? Ecevit, geçmiştekilerden
hesap sormadığından dipsiz kuyuya itildi. Bir daha da çıkması
ve çıkarılması “olanaksız...” Hani nerede kaldı,
yolsuzlukların üzerine giderek müsebbiplerini hesaba, kitaba çekme
vaadi, Devlet Bahçeli’nin!. Devri sabıktan yan çizdi...
Erdoğan ve arkadaşları,
geleceklerinin karanlık resimlerini 27 Mayıs’larda, 3 Kasım’larda
görmeye başladılar. İslam’ı kendilerine referans almayanların
akibetleri başladı kendilerini korkutmaya. Peygamber
Efndimiz’in yasakladığı, lanetlediği kan davasının nitelik
ve niceliğini düşünmek zorunda kaldılar. Ve şu hükme vardılar:
Adaletin, adaletsizliğe ve
haksızlıklara dayanak yapıldığı bir sosyal formasyondaki
aklanmışlıklar, pek de öyle uyutulmuş milletin andığı
kadar Şaibelerden arındırılmış olmayabilir. Hele hele,
ammenin menfaatlerini haleldar etmiş ise bu aklama paklama işleri!..
Veda Hutbesi’nde zikredilen
kan davasına; şahsi menfaat, kin ve intikam anlamını yükleyen
Erdoğan ve arkadaşları, amme menfaatinin söz konusu olduğu
durumlarda devri sabıkta karar kıldılar. Pek iyi de ettiler...
Şimdi, eski iktidar zamanında
aklanmış KİT hesaplarını yeniden incelemeye alacaklarmış...
İsterlerse almasınlar, devri sabıktan yan çizsinler...
Menderes haylice eski bir örnek...
Ecevit ve arkadaşlarının ise, dumanları üzerinde tütüyor.
Referans değişimi için
tebrikler Erdoğan’a...
YENİ DÜNYA DÜZENİ
MEHMET BARLAS / AKŞAM
Hepimiz 'Bu yeni dünya düzeni
nasıl olacak' diye, merakla bekliyorduk Sovyetler Birliği çöktüğünden
beri..
İşte, yaşadığımız günlerde,
bu yeni dünya düzeninin ilk görüntülerini almaya başladık..
Birincisi, galiba Birleşmiş
Milletler demode oldu..
Demek ki bu yeni dünya düzeninde
Amerikan Kongresi, Birleşmiş Milletler Genel Kurulu'nun; Beyaz
Saray da, Güvenlik Konseyi'nin yerine geçiyor..
İkincisi, NATO demode oldu.
NATO, Sovyet tehdidine karşı,
yine Amerika'nın önderliğinde kurulmuştu.
Amerikan ordusu, tek başına,
NATO ordularının yerine geçebilir.
Buna karşı 'Avrupa Savunma
Kimliği' kapsamı içinde, Avrupalılar kendi askeri örgütlerini
oluşturabilirler..
Ama buna, siyasi iradeleri ve
ekonomik güçleri yeter mi?
Almanya kalkınması, askeri
harcama yapılmadığı için 'bir mucize'
kadar hızlı gerçekleşti..
Amerika’nın bir yılda
askeri araştırma-geliştirme için harcadığı para, Fransa ve
Almanya'nın tüm askeri harcamalarının toplamından fazla.
Avrupa'da çok kafadan çok
ses çıkıyor. Londra ile Paris veya Roma ile Berlin, hemen her
konuda farklı bakıyor dünyaya..
Amerika'da ise, son sözü Başkan
söylüyor..
Peki bu tablo, Avrupa Birliği'ne
nasıl yansır?
Yeni dünya düzeninde Avrupa
Birliği, Amerika'nın sade rakibi değil, düşmanı da mı
olacak?
İşte bizim Türkiye olarak
bu yeni dünya düzeninde kendimize de yeni bir konum seçmemiz
gerekecek günler gelmektedir.
NOT:
Yeni dünya düzeni
dedikleri, galiba yeraltı zenginliği olan az gelişmiş ve gelişmekte
olan ülkelerin kan ve gözyaşına gark olması olarak devam
edecek. Türkiyemde de bu zenginlikler var. Hazırol Türkiye! Bor
madenlerin göz kamaştırıyor. İştah kabartıyor.
Basiretli, ileriyi gören yöneticilerimize
güvenin, gerisini merak etmeyin siz... Dost ve müttefiklerimiz
var. ABD vb. gibi... (A. T.)
ABD BAŞKAN ADAYLARI BİRER
YAHUDİ
TAHA KIVANÇ / YENİ ŞAFAK
Amerika’da 2004 yılında
yapılacak seçimde aday olmayı düşünen siyasiler yavaş yavaş
ortaya çıkmaya başladılar. Biri, epeydir Massachusetts’i
Amerikan Senatosu’nda temsil eden Vietnam madalyalı gazi John
Kerry. Kerry, rakibi başkan Bush’un Irak politikasını
destekliyor. Bu arada, NATO başkomutanlığından emekli Gen.
Wesley Clark da başkanlık için göz kırpıyor... Bir diğer
aday ise Sen. Joseph Lieberman...
Joe Lieberman, geçen seçim
kampanyası sırasında cumartesi günleri çalışmamış, “Seçilirsem
Şabat günü tatil yaparım” demekte mahzur görmemiş dindar
bir musevi. Şimdi yürüttüğü kampanyada da ‘Musevi’ kimliğini
saklamıyor Lieberman; bir çok yerde seçmenin karşısına
‘kippa’ denilen takkesini takarak çıkmakta beis görmüyor...
Onun Musevi oluşu kampanyada konuşulmuyor bile...
Boston Globe gazetesi
Avusturyalı bir soybilim uzmanı ile anlaşıp Sen. Kerry’nin
geçmişini araştırmış. Katolik olduğunu söyleyen ABD başkan
adayı Sen. Kerry’nin ataları meğerse Yahudi imişler...
National Review dergisinde Bn.
Anni, NATO’nun eki komutanı Gen. Wesley Clark’ın da yahudi
asılı olduğunu 20 yıl önce öğrendiğini, ancak şu yakınlarda,
“Benim ailem Musevi din adamları çıkartan bir aile” demeye
başladığını yazıyor...
Gen. Clark’ın “Hahamla
dolu aile geçmişi” böbürlenmesine kızmış National Review
yazarı...
Yazının şu bölümü o kızgınlığı
yansıtıyor: “Muhtemelen bunlar, hayatı boyu methodist (hristiyan)
bilinen Hilary Clinton’ı izliyorlar; Bn. Clinton, New
York’tan adaylığını koyduğunda, üveybabasının Yahudi
olduğunu, annesinin üvey kardeşinin de museviliğe geçtiğini
ağzından kaçırıvermişti... Yine hatırlayacaksınız,
Madeleine Albright da, dişişleri bakanı olduktan birkaç ay
sonra, meraklı bir gazetecinin yardımını da alarak, kendi
Yahudiliğini keşfedivermişti.”
Konuya değindiği yazısında,
Prof. Henry Makow, “Ben, asimile olmuş Kanadalı bir museviyim;
1927-73 yıllarında İsrail’de yaşadım ve eskiden siyonisttim
de” diyor... Şimdi ise ‘anti-siyonist’ biri ve bazılarının
“ Anti-Siyonizm=Anti-Semitizm” denklemini kurmalarına şiddetle
itiraz ediyor...
“Zaten herkes biliyor”
dedikten sonra, herkesin bildiklerini dört başlık altında
topluyor:
1- Irak’ın elindeki kitle
imha silahlarından korkan tek ülke İsrail’dir.
2- Bu savaşı 1998’de
planlayan ve Bush yönetiminin politikası haline getirenler,
Savunma Politikası Heyeti Üyesi Musevi asıllı (Richard Perle,
Paul Wolfowitz gibi) Amerikalılardır.
3- Savaşın amacı, Ortadoğudaki
güç dengesini değiştirip İsrail’in Filistin sorununu kendi
istediği biçimde çözmesine imkan sağlamaktır.
4- Amerikan kongresi, İsrail
Lobisi (AIPAC) önünde korkudan titrer.”
NOT:
İsrail’in devlet olarak
Irak’a saldırmasına ne gerek var? Amerika’nın önemli
birimleri zaten İsrail’in emellerine hizmet etmekte. İşte
2004 yılında ABD’de başkan adayları birer YAHUDİ...
Siyonizm, yeni dünya düzeninde
nasıl dünyayı kana bulayacak siz ileride görün. (A. T.)
MİLLETİN ORTAK RUHU ŞİMDİ
LAZIM
RAUF TAMER / STAR
Bir şey söyleyeyim:
Saddam’mış, savaşmış, barışmış, şuymuş, buymuş, ben
vallahi bıktım bu laflardan.
Kişilikli bir Türkiye
istiyorum.
Kararlı ve tutarlı bir Türkiye.
Eyyamcı değil, eylemci bir
Türkiye.
Ne kaybederiz?
Denedik mi hiç? Hayır.
Bir kere denesek ne olur?
Kaldı ki tam zamanıdır.
‘Dünya Türkiye’yi konuşuyor.’
Bütün gözler bize çevrilmiş.
Yldızlar böyle doğar.
Lider ülkeler böyle
devrelerde çıkar.
Bölgenin kaptanlığı böyle
günlerde sahibini bulur.
Takımlar böyle günlerde yücelip
küme atlar.
Bu dediğim, macera arayışı
değil.
Tamamen akıl ve mantık.
Basiret ve dirayet.
Sadece devletle de olmaz...
Milletin ortak ruhu işte şimdi
lazım.
NOT:
Evet Rauf Tamer, ne güzel söylüyorsunuz.
Basiret ve dirayet. Aradığımız bu. Hem de en üst düzey
yetkililerimizden...
Millet bu ortak ruhu taşıyor
ama milletten uzak üst düzeylerden çektiklerimiz ne bizim?...
(A. T.)
