AĞITLARDAN UMUTLARA
İnsanoğlu her hal-u karda,
ana beşiklerinden yer beşiklerine kadar gitmek zorundadır. Doğan
güneşler batmak üzere doğar, bahar, kuruyup savrulmak üzere
yeşerir, beşikten doğrulan her çocuk yolunun mezara açıldığını
görür.
Mademki yollar bir şekilde yürünecektir,
bilerek, şuurla yürünsün. Geride bırakılan mesafeler
birikime vesile olsun. Giden günün, geçen ömrün bir getirisi
olsun. Sermaye ziyana, ömür hüsrana dönüşmesin. Bir diken
bile, vakti geldiğinde gülünü açar, meyvesini verir, ömrünü
boşa harcamadığını gösterir.
“Önce niyet, sonra
faaliyet” diye bir söz vardır. Niyetimiz ömrümüzü değerli
kılmak, Allah (cc)’a beğendirmek ise, elbette bunun yolları
ve usulleri bulunacaktır. Bu yollardan birisi de, “perakende
tebliğ ve yaygın eğitim” faaliyetleridir diye düşünüyorum.
Karınca kararınca, herkesin iştirak edebileceği bir eğitim ve
öğretim. Bildiklerimizin öğretmeni, bilmediklerimizin öğrencisi
olarak katılabileceğimiz bir gelişme ve geliştirme üreci.
Allah ve Kur’an merkezli düşündüğümüzde
tebliğ, hayatı güzelleştirme gayretidir.
“Perakende tebliğ ve yaygın
eğitim” her münasip zamanda, imkanlar nispetinde, öğrenme ve
öğretme, hissetme ve hissettirme faaliyetlerini gerektirir. Bu
faaliyet yılın üçyüz altmış beş günü ve bir ömür devam
edecektir. Her nevi güzelliğe ve iyiliğe ilgisiz kalınmayacak,
cümle hayırlar benimsenecek, şahsımıza ve topluma maledilmeye
çalışılacaktır. Nasıl ki Hakk’ın rahmeti her çeşit
toprak üzerine yağar, yağmurdan bal arısı da, akrep de
istifade eder, ay ışığı kirli, temiz her pencereden içeriye
sızar... Merd-i mü’min de ışık saçan bir kandil, nur yayan bir kaynak, bir fazilet işçisi
olmanın yollarını arayacaktır. Aydınlığın kapsam alanını
genişletme gayreti içinde olacaktır.
İlk bakışta bu iş “önemsizmiş
gibi” görünebilir. “Ferdi ve perakende bir çalışmanın
getirisi ne olabilir?” diye düşünmek mümkündür. Lakin,
“bir adım, bir adam daha” derken, bin kilometre yol almak işten
bile olmadığı gibi, birer birer bin olması da aynen öyledir.
Hemen kaydedelim ki, bizim
manevi gelişim sahasında bir mesuliyetimiz olsa da, geliştirme
hususunda bir tesir ve sorumluluğumuz yoktur. Bizim işimiz, başarabildiğimiz
kadar tebliğ ve temsil gayretidir. Ötesi Yüce Yaratan’a kalmıştır.
Müslümanın başarıyla, başarısızlıkla; ümitle, ümitsizlikle
ne alakası var? O vazifesini yapar.
Merd-i mü’min, “homo
Koranikus” (Kur’an insanı), başta Kelam-ı Kadim ve sünnet-i
seniyye üzere her ışık kaynağından istifade edecektir. Din-i
mübini ölçü almak şartıyla dünyanın bütün kültürlerine,
bütün kitaplarına müracaat edecektir. Seçerek okuyacak, seçerek
alacaktır. Bir takvim yaprağında, bir güzel tespite, bir sıcak
cümleye rastlamak onun gözlerini parlatacak, yüzünü aydınlatacaktır.
Bu rastlantı, hayatı güzelleştirme işçisine saadetler
gerektirecektir. Bir zirveye doğru tırmanma heyacanı yani. Düşük
yoğunlukta da olsa, bir peygamber misyonunu, kısmen yaşama
sevinci.
Kur’an eksenli bir düşünce,
ömürler boyu sürecek bir tebliğ faaliyetini, fizikötesi
boyutlarıyla ele alacaktır. Allah (cc), Kur’an, ahiret,
kulluk, kardeşlik, hukuk, tabiat... Bir şekilde öğrenme, öğretme,
hissetme ve hissettirme faaliyetleriyle irtibatlıdır. Bu
irtibatları koparmak heyecan ve gayretlerimizi söndürecek, düşünce
ve hislerimizdeki derinliği sığlaştıracaktır. Nasıl ki şahane
bir göz, gerçek özelliğini, yüzbütünlüğü içinde gösterebilir.
Nasıl ki bir saat, en küçük bir parçasından bile ayrı
olarak ele alınamaz. Nasıl ki insan, sadece bedeniyle yaşayan
bir canlı değildir. Bunun gibi, kendimizi, yakın ve uzak çevremizi
mükemmele doğru taşıma gayreti de, elbette fizik ve metafizik
bütünlük içinde ele alınacaktır. Güneşinden kopan gezegen
donar ve kaskatı kesilir.
Öğrenme ve öğretme
faaliyetleri, kendi duygusal derinliği içinde ele alınıp icra
edildiğinde Kur’an ve sünnetle evrene hakim olan kanunlar ve sırlarla,
tarihin parlayan yıldızları, insanlığın samimi evlatlarıyla
tanışmayı da beraberinde getirecektir. Bu tanışma, bizim
ruhumuza gıda, gönlümüze kanat olacaktır. Bu, esrarlı bir dünyada
yaşamak demektir ki, küçümsenir bir saadet değildir.
Arzetmeye çalıştığımız
faaliyet, bilgi ve kültür aracılığıyla, dünya görüşünü
ve hayat anlayışını, olumlu yönde etkileme gayretidir.
Şeytanîlerin bitmez tükenmez
çürütme faaliyetlerinin karşısında, eli-kolu bağlı veya
gaflet içinde, hiçbir şeyden haberi yokmuş gibi duracak değiliz.
Müslüman, Allah’ın akeridir. O ne derse, ifaya hazırdır.
Kalbimize doğan ilhamlar, vicdanımızın seslenişi hep Yüce
Yaratan’ımızla bağlantılıdır ki, bunlar bizi vazife insanı
haline getirir. Vazife, küçük de olsa gerekeni yapmaktır.
Vazife harekettir. Hareket, canlılık ve saadet demektir.
Hangi güzel sözün, hangi
olumlu tavrın kime, ne tesir yapacağı belli olmaz. Bu, bizi aşan
bir olaydır. Atılan tohum toprağını bulabilir. Bir derde
derman, bir yaraya merhem olabilir. Başlamak üzere olan bir
kavgayı durdurabilir. Bir yuvayı yıkılmaktan kurtarabilir.
Çölleşmeye yüz tutmuş kalbi yeşertebilir. Gülmeyi unutmuş
nice yüzlere tebessüm getirebilir. Mahzun bir çocuğa umut aşılayabilir.
Günah batağında iradesi çözülen bir zavallıya direnme şuuru
aşılayabilir. Mezarlar arasında uzayıp giden ağıtları sıcak
dualara çevirebilir. Bedensel hazları sınırında durdurup,
manevi hazları sonsuza dek geliştirebilir. Antenlerin, Arş-ı
Ala istikametine çevrilmesine vesile olabilir. Unutmamalıdır
ki, tesirleri yaratan Rabbü’l âlemindir ve O’nun kudretine sınır
yoktur.
Akıntıya kapılıp, uydum
kalabalığa mı dediniz? İşte bu “bela-yı azim”dir.
“Herkes gibi olmak, hiç olmamak gibi bir şeydir.” Ot gibi
olmaktır, yok gibi olmaktır. Yolların önünü, sonunu unutmaktır.
Ekmediğiniz tarladan ne
bekleyeceksiniz? Diken mi?
Bir de nezaket dediğimiz
davranış kibarlığı, insani ve İslami tavır vardır ki, başlı
başına bir meziyettir. Nice mesajlar taşır. İnsani ve İslami
gelişimi hızlandırır. Bu bir ilan-ı haldir ki, sözden daha müessirdir.
Şu veya bu ölçüde,
toplumun bedenine verenleri, üretim meydana getirenleri takdir
etmemek mümkün mü? Lakin, beden gıdası üretenlerden daha çok,
beyin ve yürek gıdası üretenleri de takdir ve tebrik etmek
gerekiyor.
Şanlı Rasul: “İnsanların
en hayırlısı insanlara en faydalı olandır.” buyurdu.
“Benden duyduğunuz velevki
bir ayet-i kerime olsun başkalarına iletiniz.”
“Burada bulunup da sözlerimi
duyanlar, duymayanlara duyursun” buyurdu.
Ne güzel bir çağrı, ne güzel
bir çare. Âlim öldü mü, âlem ölmüş demektir. Artık
“her insanın içinde bir dünya ağlayacaktır.”
Kur’an-ı Kerim, “Güzel
söz, Allah’a yükselir.” buyurur. (Fatır, 10)
Güzel söz, güzel amellere
vesile olsun diye söylenir. Güzel söz ve güzel ameller hayatı
güzelleştirir.
Ey güzelleştirme işçileri,
buyurun!
Öğrene, öğrete, peygamber
dualarının mazharı haline geliriz. Akıp giden ömür ırmağını
verimli topraklara çevirmiş oluruz. Bu, unutulmama yollarından
bir yoldur, bir ölümüzlük şarkısıdır.
İnsanlık hayrına doğup,
insanlık hayrına yaşayanlar devreye girmezse eğer, güzellikler
gün ışığına çıkacakları günü daha çoook
bekleyeceklerdir.
Biz sizi hep bekledik “yiğit
bilgelerim”, hep bekledik. Damarımıza kan, toprağımıza can
yürüyecekti gelişinizle. Bir şafak vakti zarif ve mahzun gülümsemelerle
çıkar gelirsiniz diye çok bekledik.
Çocukların bir damlacık yüreğine
ne kaygılar birikti. Nice feryatlar, şartlandırma duvarlarında
yankılandı durdu. Olup-bitenler karşısında, dişe dokunur bir
şey yapamadık. Gelirsiniz de bir metanet aşılarsınız, bir
bakış keskinliği kazandırırsınız diye gözümüz yollarda
kaldı. Dünya sahnesinin aktörlerini, senaristlerini doğru bir
şekilde değerlendirmeye ne kadar ihtiyacımız vardı.
“Yer demir, gök bakır.”
Taş kesilen dünyamıza bir çiçek gülümseyişiyle gelişiniz
düğün bayram olacaktı. Güneşin doğduğu yerden göründüğünüzde,
kalbimiz ne sevinçlerle dolacaktı. “Rahmet sağanakları gibi
gelecekler” diye çocuklarımıza anlatıp durduk sizi. Onların
yaşama sevinci, sizi karşılayıp boynunuza sarılma
hayallerinden doğuyordu.
Dağ uçlarında, kayalara
dirseklerimizi dayamış, başımız iki elimizin arasında, hep
meşrik ufuklarını gözledik.
Ya siz gelseydiniz, ya da
biz, siz olsaydık.
Biz o gün,
hepimiz mahzunduk.
