ADRESİMİZİ
NOT EDİN
Açık
Kapı köşesi için yazı, şiir ve diğer çalışmalarınızı
aşağıdaki adreslere gönderebilirsiniz.
-
ilkadim@ilkadimdergisi.com
-
PK. 75 Nevşehir
RAMAZAN
ÖZLEMİ
AHMET
DİRLİKYAPAN (AŞIK)-NEVŞEHİR
Yeter
gayri bunca firkat
Özledim,
göresim geldi
Sendedir
o büyük şefkat
Arayıp
bulasım geldi
Beklemekten
çok usandım
Çok
geçmeden gelir sandım
Aşkınının
adıyla yandım
Seninle
olasım geldi
Vaazların
okunduğun
Mü’minlere
dokunduğun
Gözümden
yaş döküldüğün
Göresim
silesim geldi
Ramazana
çabuk erip
Müslümanı
oruç görüp
Yemeden
içmeden durup
Açlıktan
ölesim geldi
Sahurda
davul sesini
Minarelerin
süsünü
Bu
özlemin çaresini
Oruçta
bulasım geldi
Ahmedim
der ki bismillah
Kavuştur
bizi ya Allah
Ramazanda
inşaallah
Oruçlar
tutasım geldi
ANLA
BENİ / ADEM KORKMAZ
Kalmak!
Yıldızların uzağında
Kaybolmak
yılların tutkusun da
Güle
inanır gibi küf tutmak!
Hasret
penceresinin uykusuz perdesin de
Gözlerinin
en kuytu karanlığın da
Ara
ara bulabilirsen bul beni
Bir
serçe kuşu mu gördün titreyen
İşte
orda ara
Orda
bul beni
Gül
bahçelerine bak
Kırmızıları
seyran eyle
Bahçenin
kuşunun ellerine bak!
Kanadını
kırmışlar bülbülün
Titriyor,
üşüyor
İşte
orda ara beni
Sorabilirsen
bülbüle sor beni!
Öyle
mi bülbül de kırgın,benim gibi
Eylüle,
ekime
Sonbahar
kırmış gülünün dallarını
Geceler
soldurmuş yapraklarını
Bülbül
söz verememiş,
Vefalı
gül söz vermiş, bir dahaki eylüle
Dualarını
dinleyen kuş gülmüş;
Dinle
bülbülü,
Onu
anla.
MAHZUN
GENÇLİK
SÜMEYYE
ÖNCEL / NEVŞEHİR
Toplum,
toplum, toplum... Mahvolmuş, geleceği karanlık kuyular içinde
olan bir toplum. Gençlerimiz İslam’ı tanımıyor, tanımak
istemiyor. Çünkü onlara İslam gericilik gibi anlatılmakta,
zavallı yavrular ise kanmakta, İslam’ın bizim faydamız için
söylediği sözleri veya koyduğu kuralları zararımızaymış
gibi anlatılmakta. Zavallı yavrular çevresinin annesinin, babasının
doğru söylediğine inandığı için başkaları gerçek doğruları
ne kadar anlatırsa anlatsın kabulleniyorlar, nefislerine zor
geliyor. Gerçek huzurun İslam’da olduğunu göremiyorlar. Çünkü
gözlerine yavruların at gözlüğü takılmış bile okullarında
ve evlerinde.
Hey
müslüman geçinen bizler, hala uyumaya, İslam’ın harcanmasına
göz mü yumacağız. Aslında İslam’ın bu denli harcanmasının
sebebi biziz. Biz birbirimizin hatalarını İslam’a bulmuşuz.
Başkalarının İslam’a yaptığı hareketlere kızmaya hakkımız
yok ki, bunu gayet iyi biliyoruz. Ama ahkam kesmeden de yapamıyoruz.
İslam’ı biz tanımıyoruz, araştırmıyoruz. Bir de biliyormuş
gibi ahkam kesip karşımızdakilere anlatıp onları dinden iyice
uzaklaştırıyoruz. Kendimize çekidüzen vermenin zamanı
gelmedi mi sizce? Bakın küçük bir yavrucağın dillerinden şu
sözler çıkıyor:
“Yazık
etmeyin bizlere. Geleceğimize siz anneler-babalar kulaktan duyma
bilgilerle anlatmayın İslam’ı bize. Bize İslam’ı yaşayarak,
idrak ederek anlatın.”
Ama
yapamayız. Çünkü nefsimize zor gelir, yapamaz kaçarız.
Katlanamayız biz kurallara. Bizlere göre çocuklarımız bizim
koyduğumuz kuralları çiğnemesinler de gerisi önemli değil.
Rahman kural mı koymuş nelermiş önemli mi? Anneler! Siz bir gün
giyindiğinizi yarın giyinmeyin. Çocuklarınıza namaz nasıl kılınırmış
anlatmayın da, makyaj nasıl yapılır onu öğretin. Bir genç kızın
başını örtmesi gerektiğini Rahman’ın bizim iyiliğimiz için
koyduğu bu kuralı anlatıp öğretmeyin de, fön nasıl çekilir,
perma nasıl yapılır onları öğretin.
Ya
babalar, ah babalar! Ticaretin ne kadar önemli olduğunu anlatın,
ama haktan, hukuktan hiç bahsetmeyin. Aldığınız paranın
hepsini cebe indirme sanatını anlatın. Fakirlerin, yoksulların
da o parada hakları olduğunu anlatmayın. Zekat da neymiş değil
mi sizin için. Çocuğunuz para kazansın, eve para getirsin de
cuma namazına gitmese de olur. Şimdi müşteri var, dükkan
kapatılıp da camiye gidilir mi? Onbin lira eksik demektir. Hatta
sizin oğlunuz erkek adamdır. İçki içer. “Bir bardaktan birşey
olmaz. Sarhoş etmez canım. Sigara haram değil, mekruh. İçse
de olur.” Çünkü siz oğlunuzu hayata hazırlıyorsunuz.
Umrunuz duyar mı? Ya mahvolan ahireti, ona kim hazırlayacak? Böyle
saçma şeylerle çocuklarımızı güya dünyada ayakta kalmayı
öğretiyoruz. Yazık bizlere.
İslam’dan,
dinden, dinin kurallarından kaçan bir toplumda
huzur, refah olmaz. Sonra da çocuğumuz karşımıza geçip
lafımıza laf verdiği, alıp kafasını gittiği, vurdum duymaz
olduğu, hatta zaman gelip bizlere küfrettiği zaman bir de deriz
ki: “Benim kızım yapmazdı, oğlum yapmazdı.” Neyi yapmazdı?
Bizlere karşı gelmemeliydiler deği mi? Ya onları hayata hazırlayıp
dünyada makamları, işleri, mevkileri olsun diye Rahman’a karşı
gelen bizler, çocuğumuzun bizleri takmamasını, hatta adam
hesabına koymamasını hak etmedik mi? Dönüp aynaya bakalım.
Karşımızda bize küfreden çocuğu biz yetiştirdik. Küsmeye,
üzülmeye, çözüm-çare aramaya gerek yok. Zaten çok da geç
kaldık...
IŞIĞIN
YÜREĞİ / MEHMET BAYLAN – GESİ / KAYSERİ
Gece
rengini verirken,
Yüzüne
mehtap konmuştu.
Gönlünde
onun aşkı
Bedeni
sabır taşıydı.
Yürekleri
kadardı taşları.
Göğsünde
yanan ateş
Söndürürdü
Kumların
sıcağını.
Kara
yüreklerinde kirlendi elleri.
Onlar
ki Kureyş’in efendileri!
Boynunda
bir iple gezen köle;
Habeşli.
O
yandıkça Kureyş yandı.
İşkence
çaresizdi.
Öfkeden
kabaran yeleleri,
Acizlikleri.
Taşa
gelince seker kurşun;
Şaşırır
hedefini.
Kızgın
kumlar anlatır
İmanın
misalini.
