“Hamd/
övülmek; gökleri ve yeri yaratan, karanlıkları ve aydınlığı var
eden Allah’a mahsustur.” (En’am/1) ayetinde işaret edilen karanlıklardan
kasıt zahirde gece karanlığı, ay ve güneş tutulması, batında ise
her türlü zulüm, cehalet ve basiret körlüğüdür. Ayet-i kerimede
zulümât’ın çoğul kalıpta nur’un ise tekil siygada zikredilmesi
dikkat çekicidir. Zira; karanlıkların menşe-i, enva-i çeşit
olabileceği halde aydınlığın kaynağı tektir.
“Allah
göklerin ve yerin nurudur. O’nun nurunun temsili, içinde lamba
bulunan bir kandillik gibidir. O lamba, kristal bir fanus içindedir; o
fanus da sanki inciye benzer bir yıldız gibidir ki, doğuya da, batıya
da nispet edilemeyen mübarek bir ağaçtan, yani zeytinden (çıkan yağdan)
tutuşturulur. Onun yağı, neredeyse kendisine ateş değmese dahi
ışık verir. (Bu) nur üstüne nurdur.
Allah
dilediği kimseyi nuruna eriştirir. Allah (c.c.) insanlara (işte böyle)
temsiller getirir. Allah her şeyi bilir.
(Bu
kandil) bir takım evlerdedir ki Allah (o evlerin) yücelmesine ve içlerinde
isminin anılmasına izin vermiştir. Orada sabah-akşam O’nu (öyle
kimseler) tesbih eder ki; onlar, ne ticaret, ne de alışverişin
kendilerini Allah’ı anmaktan, namaz kılmaktan ve zekat vermekten alıkoyamadığı
insanlardır. Onlar, kalplerin ve gözlerin allak-bullak olduğu bir günden
korkarlar.
Çünkü
(o günde) Allah, onları yaptıklarının en güzel ile mükafatlandıracak
ve lütfundan onlara fazlasıyla verecektir. Allah, dilediğini hesapsız
rızıklandırır. (Nur/35-36-37-38)
En-Nur
Allah’ın güzel isimlerinden birisidir ki; gök cisimleri ile
alemleri; alimler, veliler, nebiler ve seçkin kullarla gönülleri aydınlatan
anlamındadır.
Bu
manada kullarının mana aleminde yolunu aydınlatan Kur’an’ı
Kerim’in bir ismi de Nur’dur. Ayrıca Kur’an’ın 24’ncü
suresinin adı da Nur’dur. (Medine’de inmiştir ve 64 ayettir.)
Hayat
bir tecrübedir
İnsanın
bedenen örtülmesi ve bilgi ile donatılması belirli bir talim ve
terbiye ile olur. Adına, “aile ocağı” denilen ana okulunun müdürü
baba, sınıf öğretmeni de annedir.
Temyiz
çağına kadar (4-6 yaş grubu) çocukların eğitimi duyu organları
(beş duyu) ile gelişir. Çocuğun fiziki yapısı ve kıkırdak dokusu
geliştikçe davranış kalıpları da değişecektir. Çünkü insan
evren ve iklimle değişen ve gelişen bir varlıktır. Bu değişimi sağlayan,
ilahi kudret sahibi Allah (c.c.)’tır. Temyiz çağındaki bir çocuğun
önündeki ilk model anne ve babadır. O yaşlardaki bir çocuk anne ve
babasının her şeyi bildiğini sanır. Toprağa cemre düşüp, ağaca
su yürüyünce, yani mükellef olup da akıl devreye girince (12-15 yaş
grubu) insan anne ve babasının bazı şeyleri bildiğini, rüşdüne
erdiğinde (18-20 yaş grubu) bazı şeyleri kendisinin de bildiğini
ifade eder. Olgunluk döneminde (33-40 yaş grubu) insan evlenip çoluk
çocuğa kavuşunca bazı şeyleri anne ve babasının bilmediğini söyler.
Hatta ihtiyarlayan anne ve babasının bunadıklarını, hiçbir şey
bilmediklerini iddia eder. Ancak kendisinin de anne ve babasının yaşlarına
geldiğinde meğer onların çok şeyler bildiklerini anlar. Eee... Ne
de olsa hayat bir tecrübeden ibarettir.
İnsanın
bir basarı/gözü, bir de basireti/idraki vardır. Göz ışığı ve
renkleri algılar, basiret ise idrak ve akıl yoluyla hadise ve düşünceleri
yorumlar. Gözün merceği ikidir. Birisi yedek olarak yaratılmıştır.
Fakat kalp gözünün merkezi ise bir gönüldür. İşte mü’min olay
ve hadiselere basiret gözü ile bakmalıdır. Zaten de öyle bakar.
Nor-Moon
tarikatının hormonlu müridleri vardır
Gönüller
Sultanı Yunus Emre bunun için:
“Gönül
çalabın tahtı/Çalap gönüle baktı/Kim gönül yıkar ise/İki
cihan bedbahtı.” demiştir.
İnsanı
diğer canlılardan ayıran en önemli özelliklerinden birisi temyiz ve
tefrik kabiliyetidir. Sevki ilahi/içgüdü ile kodlanmış hayvanat,
nebatat ve cemadat/cansız varlıklar teklif-i ilahiden sorumlu değildir.
İnsanın elde ettiği bütün bilgi ve tecrübeler akıl ve nakil ürünüdür.
Nakilden kasıt kitap ve sünnet, akıldan maksat ise kıyas ve icma-i
ümmettir. İnsan akıl ve şehvetten yaratılmıştır. Şehevi/nefsani
arzularını üzerine yağan yağmurla dirilen topraktan, aklın
isteklerini vahiy yoluyla Kur’an’dan alır. Akıl bir yol göstericiye,
bir mürşide muhtaçtır. En büyük mürşid Allah kelamıyla
peygamberlerin irşadıdır. Kur’an ayetleri gerçekte akıl ve
basiret için güneş ışığı gibidir. Öyle ki Teğabün
Suresi’nin 8. ayetinde: “Allah’a, Peygamberine ve o nura (Kur’an’a)
inanın.” buyurulmuştur.
Mevlana
(K.S.) İslam’a ve Kur’an’a sırtını dönen bir kişiyi evine
giren güneş ışığını perde çekerek engelleyen hasta bir kimseye
benzetmiştir. Hal böyle olunca güneş ışığından nasibini
alamayan hasta gönüller, hazik tabiplerin tedavisine muhtaçtırlar.
İnsanoğlu Kur’an gibi bir şifa kaynağı varken; Yogo’dan, mistik
Hint kültüründen ve eski Mısır’dan gelme sapık inanışlardan,
Nor-Moon tarikatının hor-moon’lu uygulamalarından medet ummaktadır.
Yazık ki ne yazık...
Eğitim,
öğretimden öncedir
Varlık
aleminde eğitimi en zor canlıdan birisi insandır. Bazen bir insanın
eğitimi bir ömür boyu sürebilir. Bana göre insanın eğitilmesi en
öncelikli organı dilidir. Koşu atlarının ağzına vurulan gemle
binicisinin eline verilen kayışa terbiye denir. Bu yüzden bazı
insanların nafile oruç yerine dillerini tutmaları daha güzeldir. Sükut;
onun için altındır. “Eğitim mi öncedir, öğretim mi öncedir?”
münazarasında taraf olsaydım “Eğitim önemlidir” derdim. Çünkü
eğitemediğimiz bir insana/varlığa fazla bir şey öğretemezsiniz.
Kur’an’da besmeleden hemen sonra okunan Fatiha suresinin birinci
ayetinde “Hamd/övülmek alemlerin rabbi olan Allah içindir.”
denilmektedir. Rabb, terbiye edip düzene sokan anlamında Cenab-ı
Hakk’ın güzel isimlerinden birisidir. Allah’a ibadette ilmi ile
amil olan kişiye de Rabbani denir.
İnsanoğlu
okumaya Allah’ın adıyla başlamalı, kesin bilgi ifade etmeyen
zandan kaçınmalıdır. insanların çoğu çıplak aklı heva ve
hevesi ile ortaya koydukları, ilim ve bilgi diye sundukları şeyin aslı
nefsin kuruntularıdır. Şeytani vesvese ve ilhamlardır. Zaten maksadı
önceden belli olmayan öğrenilen bilgiler sahibi için bir yumurta küfesidir.
İnsanoğlu bilmediği şeyleri Kur’an ve hadisten öğrenmelidir.
Mesnetsiz konuşmamalıdır. “Bilmediklerimi ayağımın altına
koysaydım başım göğe değerdi” diyen Hz. Ali (r.a) gibi olmalıdır.
Gözlerin hain bakışını ve kalplerin gizlediğini
bilen Cenab-ı Hakk’ın ilminin ezeli ve ebedi olduğunu
unutmadan taşıyabileceği kadar ilme talip olmalıdır. Filhakika ilim
de rızık gibidir.
Devlet
olmayan derdest olur
İnsanoğlu
bilmediklerini zikir ehline sormalı, bildiklerini bilmeyenlere öğretmelidir.
Başkaları ile paylaşılamayan faydalı bir ilim, zekatı verilmeyen
bir mal gibi bu dünyada ve ahirette sahibine bela olabilir. İnsanoğlu
bilmediği şeyler üzerinde ısrar etmemeli, bilmeden hüküm vermemeli
ve cahillerden uzak durmalıdır.
İlim ehline saygı ve sevgi göstermeli, insan idrakini aşan bilgi
alanlarına dalarken dikkat etmelidir. Zira insan aklının da diğer
duyu organları gibi kapsam alanı sınırlıdır. Haddi zatında insanoğlu
taşıyamayacağı bir yükle
mükellef kılınmamıştır. Karıncanın yükü ayrı, devenin yükü
ayrıdır. Göklerde uçanla karada gezen bir değildir. Deryada yüzenin
durumu da daha başkadır.
Allah,
iman edenlerin dostudur, kendilerini karanlıklardan aydınlığa çıkarır.
İnkar edenlere gelince, onların dostları tağutlardır, onları aydınlıktan
karanlığa çıkarırlar. İşte onlar ateşin halkalarıdır. Onlar
orada temelli kalacaklardır.(Bakara/257)
Dinde
hiç baskı ve zorlama yoktur. Gerçekten doğruluk sapıklıktan ayrılmıştır.
Artık tağuta sırt çevirip Allah’a inanan hakikaten kopmayacak sağlam
bir kulpa yapışmıştır. Allah, pek iyi duyan ve bilendir. (Bakara/256)
Tağut;
isyankar, azgın, din tanımayan, Allah’a kafa tutup arşa hırlayan
manalarına gelir. Buna göre şeytanlar, insanları hak yoldan saptıranlar,
küfrün bayraktarlığını yapanlar birer tağuttur. Artık bu işin
lam’ı cim’i yoktur. Fert ve cemaat olarak iradesi net olmayan bir
toplumun devlet idaresinde yeri yoktur. Zaten devlet olmayanlar dernek
oluyorlar. Daha sonra devlete hakim bir şahsın iki dudağı arasında
derdest edilip fesh oluyorlar.
İnsan
mekanik bir aygıt değildir
Peygamberimizin
“Benim ümmetimin ihtilafı rahmettir” hadisinde ifade edilen
ihtilaf, itikadi ve siyasi anlamda değildir. Bu ihtilaf, İslam’ın
aslına uygun fıkıhtaki fer’i hususların yorum ve anlayış farklılığıdır.
Cehennemdeki zalimlere “Allah’ın laneti üzerine olsun” diye bağıran
müezzin melek-zebani ile günde beş defa inkarcıları imana, müminleri
de namaza ve kurtuluşa davet müezzin bir olur mu?
Müezzin
deyince aklıma geldi. Mekanik bir aygıt haline gelen günümüz insanı
bilgi akışını internetten, mesaj ve haberleşmeyi cepten, gıda
ihtiyacını marketten, vaaz ve nasihati paketten, ezan ve salayı
kasetten, cenaze örtüsünü gazete veya naylon poşetten edinmeye başlamıştır.
Muhtemelen
Y. Nuri’nin Diyanet’ten Sorumlu Devlet Bakanı olmasıyla “hazır
kart” misali “hazır hatim” ve “hazır namaz” ve hatta uydu
anteniyle mihraptaki dev bir TV ekranına görüntüsü gelen sanal imam
eşliğinde abdestsiz “buyurun cenaze namazına” denilecektir. Ahmak
ve angıt bir cemiyet tesis etmeye çalışan toplum mühendisleri, çağdışı
diye nitelendirdikleri milli ve manevi değerlerimize millet olarak
muhtaç olacağımız günler gelmeden acilen tedbir almalıdırlar.
Merkezî
vaaz ve merkezî ezan sistemi ile başlayan uygulama diğer kurum ve
kuruluşlara da sıçrayabilir. Mesela temel örgün eğitimin yapıldığı
bir okulun müdür odasına yerleştirilecek bir cihazla amfideki tüm
öğrenciler tek elden fevkalade yetiştirilebilir. Böylelikle her yıl
bütçe açıklarıyla kara delikler oluşturan öğretmen alımlarının
önüne geçilmiş olacaktır. Aynı saçma mantıkla “Her kavşakta
madem trafik işaretleri merkezi sistemle çalışıyor... Bunca trafik
polisine ne ihtiyaç var” denilebilir. “Türk insanı, doğuştan
zaten askerdir.” düşüncesinden hareketle muvazzaf askerlik görevi
yaygın bir eğitim verebilecek Kışla TV gibi resmi bir kanalla her
evde yerinden ve yaygın bir askeri eğitim yapılabilir. Neden olmasın?
İmamlık
müezzinlikle başlar
Sağ
olsun Prof. Dr. Yılmaz Büyükerşen sayesinde her yıl milyonlarca
gencimiz açık öğretimle bir güzel yetişmektedir. Diyanet, merkezî
vaaz ve ezan sisteminden derhal vazgeçmeli ve müslüman Türk
toplumuna din hizmeti vermek için eleman yetiştiren hafızlık müesseselerinden
mezun olan hafızların geleceği karartılmamalıdır. Madem bu ülkenin
ve bu necip milletin ekmeği herkese yeter, o halde bu dayatmanın
sebebi nedir?
İmamlık,
müezzinlikle başlar. Bütün camilerimizde din görevlisi teke bindi.
Böyle giderse araba janta oturacağa benziyor. Merhum Özal dönemindeki
teşkilat yapısına tekrar kavuşması gereken Diyanet ile il ve ilçe
müftülükleri imza memurluğu veya yoğun bürokrasiden kurtarılmalıdır.
Diyanet
İşleri personelinin rantbl çalıştırılması için, ücrette adalet
prensibine dikkat edilmelidir. Öğretmenlerimize her yılın başında
eğitim tazminatı veriliyor da her yıl ağaca bağlı gibi görev
yapan imam-hatiplerimize, müezzin kayyım ve Kuran Kursu öğreticilerine
ramazan ayına girerken eğitim tazminatı verilemez mi? Devletin esas
problemi, sistemi kurtarmak değil, vatandaş arasında ekmeği eşit
paylaştırmaktır.
Böyle
giderse 82’nci Netekim Paşa vesayeti ve Kanuni Orhan Aldıkaçtı yönetimindeki
Şef Ahmet, Ûdî Devlet, Neyzen Mes’ut ve Kemankeş Bülent eşliğindeki
57’nci koronun solo türkü faslı 03 Kasım 2002’de sona erecektir.
Millet
bir elinde mendil, bir diğerinde zil, Ali Ercan’ın eski kasetlerini
koymuş teybe, resmî seçim
sonuçlarının açıklanacağı anı bekliyor.
Seçim
kıran kırana, horon tepen tepene gidiyor. Haydi Hayırlısı...
