KABRİ
ANAR MISIN ACEP?
İnsan
acelecidir. Arzu ettiği şeyi hemen elde etmek ister. Bu sebeple
de sık sık hata eder. Çoğu kez yaptığı hataların farkında
olmaz. Ya da hatalarını hata olarak kabul etmez. Yaptığı yanlışların
doğruluğuna inanır. Hatta vazgeçilmesi mümkün olmayan değerler
olarak kabul eder.
Bazı
insanlar en kısa zamanda elde edebileceği, en kısa zamanda
netice alabileceği işleri tercih ederler. Az bir uğraş, az bir
emek, az bir masraf karşılığında çok büyük imkanlara kavuşmayı
arzu ederler. Yaptıkları işin hemen getiriye dönüşmesini
isterler. Onun için bu gibi tipler çabuk yanılır, çabuk bıkıp
usanır, çabuk yoldan çıkar, durmadan yön ve yol değiştirirler.
Kalıcı
ve etkili neticelere ulaşmak için planlı, programlı,
disiplinli çalışmak, uzun vadeli hizmetlerde sabır ve tahammül
göstermek gerekir. Bu şahsiyette, bu yapıda öncü insanlara,
öncü toplumlara şiddetle ihtiyaç vardır. Böylesi kişi ve
toplumlar yetiştirildiği, etkin hale getirildiği vakit, işte o
zaman gerçek medeniyetler yeniden hayat bulacak, huzur ve saadet
toplumları yeniden boy gösterecektir.
Biz
müslümanlar, ölüme ve ölüm ötesi hayata inanıyoruz. Bu
sebeple ebedi alemde ebediyyen mes’ud olmak için dünya hayatımızı
Hâlık’a kulluk, mahlûka hizmet ile geçirmek, bir an olsun
gaflet etmemek için çaba göstermekle mükellefiz. Ne zaman kavuşacağımızı
bilemediğimiz ebedî hayatın nimetlerini haketmek için sabırla,
sebatla, heyecanla kulluğumuzu, kulluk vazifelerimizi yapmaya
mecburuz.
En
felâketli zamanlarda, belâ ve musibet dolu günlerde bile hangi
samimi müslüman namazını terkedebilir? İslamî hizmetlerden
vazgeçebilir?
İşte
bu inanç ve disiplinli hayat, biz müslümanların uzun vadeli çalışmalar
yapmamıza, aceleci olmamamıza yardımcı olmaktadır. Alınan
neticeler hoşumuza gitse de, gitmese de
hizmete devam etmek, yüzlerce gayret ve uğraştan sonra
hiçbir netice alamasak da daha önceki uğraş ve gayretimizden yüzlerce
defa daha fazla heyecan, daha fazla gayretle yeniden hizmete
koyulmak mecburiyetindeyiz. İnanan ve inandığını hayata hakim
kılmak isteyen bir müslümanın başka bir tercihi olamaz.
Bilmeliyiz
ki, çaba ve gayretlerimizin, bütün hizmetlerimizin karşılığını
alacak olan yine biziz. Mal ve mülkün, soy ve sopun asla fayda
vermeyeceği bir günde fayda verecek olan sadece salih
amellerimiz, hizmetlerimiz, ibadetlerimizdir.
Ölüm
gelmeden önce ölüme hazırlanmak, hesaba çekilmeden önce
nefsimizi hesaba çekmek basiretini göstermeliyiz. Ölüm gelip
çatmadan önce, her günümüzü dünyadaki son günümüz olarak
kabul edip ona göre hareket etmeliyiz. Hizmetsiz, ibadetsiz geçen
gün ve saatlerimizin ölü zamanlar olduğu idraki içinde
bulunmalıyız.
Bilmeliyiz
ki, dünya; Allah katında da, nebiler, sıddıyklar, salihler yanında
da değersizdir. Dünyayı değerli yapan, ebedî hayatın dünyada
kazanılmasıdır. İhlasla, sıdkla, rızayı bâri için yapılan
kulluktur. Dünya, bizi ahirete taşıyan bir binittir.
Mevlâna
şöyle demektedir:
“Dünya,
Allah’tan gâfil olmaktır.
Yoksa
kumaş, gümüş, oğul ve kadın değildir.
Eğer
mala Hak rızası için sahip olursan
Ona
Rasul: ‘İyi kişi için, iyi mal ne iyidir.’ dedi.
Geminin
içindeki su, geminin helakına sebeptir.
Geminin
altındaki su, geminin hareketine yardımcıdır.” (Mesnevi)
Eğer
dünya sevgisi kalbimize girer de, bizi Allah yolundan, Allah’a
kulluk, halka hizmetten alıkorsa ne büyük bir musibettir. Şayet
meşru yollarla dünya malı elde eder de, onun sevgisini içimize
sokmazsak, hak yolunda sarfedersek geminin altındaki su misali
bizi Hakk’a doğru yürütür, günah bataklığına batmaktan
korur. Şayet dünya sevgisini, mal-makam sevgisini kalbimize
sokarsak, su almış ve içine su sızmış gemi gibi kötülükler,
karanlıklar, isyan ve tuğyan denizlerinde yok olup gideriz.
Kûfeli
bir kişi, yeni satın aldığı ev için senet yazdırmak üzere
Hz. Ali Radıyallahu anhe geldi.
Hz.
Ali Radıyallahu anh de besmele ve hamdeleden sonra şöyle yazdı:
“Bu
senet, bir ölünün diğer bir ölüden günahkârlar
memleketinde, gafiller sokağındaki evi satın almasıdır.
Birinci sınırı ölüme, ikinci sınırı mezara, üçüncü sınırı
hesaba, dördüncü sınırı ya cennete, ya da cehenneme ulaşır.”
Sonra
şu beyitleri ilave etti:
“Nefis,
dünya üzerine ağlıyor. Bilmiyor ki:
Dünyada
selâmet, dünyadakileri terkdedir.
İnsan
için öldükten sonra eğleşecek ev yoktur.
Ancak
ölmeden evvel yaptığı ev vardır.
Eğer
o evi hayırla yaparsa, meskeni güzel olur.
Eğer
şer ile yaparsa, yapan hüsranda kalır.
Saltanat
sahibi melikler nerede?
Onları
sâkîler ölüm bardağı ile suladı.
Biz
mallarımızı mirasçılar için topluyoruz.
Evlerimizi
zamanın harap etmesi için yapıyoruz.”
Nice
padişahların önünde edeple durduğu, kendisine sadık bir mürid
olduğu gönüller sultanı Aziz Mahmud Hüdayi hazretleri dünyacıları,
dünyevileşenleri şöyle uyarmaktadır:
“Ey
tâlibi dünya olan,
Tahsil
edip netsen gerek!
Olsan
eğer şâhı cihan,
Bir
gün koyup gitsen gerek.
Çeksen
nice yıllar taab,
Dünya
senin farzeyle hep,
Kabri
anar mısın acep,
Toprak
olup yatsan gerek.”
Evet.
Bütün dünya bizim olsa, bütün cihanın hakimi olsak, bir gün
bu fâni dünyadan göçüp gideceğiz. Öbür alemde, yaptıklarımızla
baş başa kalacak, ne yapmışsak onun karşılığını göreceğiz.
Öyleyse
imanımızda, amellerimizde, ibadetlerimizde, hizmetlerimizde,
sabit kadem olalım. Dünyanın geçici alâyişine aldanmayalım.
Basit, değersiz dünyevi çıkarlar için ebedi hayatımızı
harap etmeyelim. Kulluğumuzu, hizmetlerimizi büyük bir kararlılıkla,
kesintisiz devam ettirelim.
Bilelim
ki, her türlü hayır, her türlü fazilet, dünya, ukba huzur ve
saadeti İslam’dadır. Onsuz hayat, behimi bir hayattır. İlkelliktir.
Gerçek medenilik, gerçek aydınlık, gerçek insanlık İslam’ı
yaşamakla mümkündür.
