KURAN
EĞİTİMİ
“Bu
öyle kitapdır ki, kendisinde (Allah katından gönderilmiş olduğunda)
hiç şüphe yoktur. O takva sahipleri için doğru yolun ta
kendisidir.” (Bakara/2) diyerek zatı uluhiyyetine isnat
edilmesinde şek ve şüphe bulunmayan bir kitap olarak takdim
buyuruyor.
O,
hak ile batılı ayırt eden bir söz, Allah’ın sımsıkı sarılması
lazım gelen sağlam ipidir. Allah Teâlâ, onu dertler için
deva, kalplerin pasını silmek için cila, ders almak isteyenler
için öğüt, hak dava için hidayet rehberi, abidler için feyz
kaynağı kılmıştır. Kalplerin hayırlısı, onu hıfzeden
dillerin hayırlısı onu okuyan evlerin hayırlısı ona mekan
olandır. O, Allah’ın inzal buyurduğu kitapların en büyüğü,
benzeri bulunmayan bir nur, nefslerin şifa, kalblerin inşirak
buyurduğu açık bir bürhandır.
İnsanlar
için Kur’an eğitimi, ne zamana
kadardır? Bizce bu eğitim, ölünceye kadar olmalıdır.
Kur’an eğitimi sadece okul tatilinde bir kaç çocuğun
camilere giderek, eğitim yapmaları iyi olmakla beraber yeterli
değildir.
Kur’an
eğitiminden kastımız sadece dil ile okumak değil, onun eşsiz
nizamını hayatımıza uygulamak, yaşantımızın tümü
Kur’anî bir hayatla devam etmelidir. Mü’minler yaşayan bir
Kur’an olmalı, bir mü’minin canlı bir Kur’an olabilmesi için
Kur’an eğitimini iyi alması gerekir. Sadece okuması da
yeterli değil, amel de gerekir.
Ebu
Hureyre’den rivayet edilen hadisi şerifte Peygamberimiz
(s.a.v.) şöyle buyuruyor:
“Bir
zaman gelecek ümmetimin içinde Kur’an okuyanlar çoğalacak,
ama onu anlayanlar azalacaktır. İlim yok olacak, her kafadan bir
ses çıkacaktır. Daha sonra bir zaman gelecek ki benim ümmetimden
bir takım adamlar Kur’an okuyacaklar, ama okudukları boğazlarından
aşağıya geçmeyecektir.”
İşte
öyle bir Kur’an eğitimi ile içiçe olamlıyız ki gözümüz,
kulağımız, dilimiz, kalbimiz onun ölçülerine göre hayatını
devam ettirebilsin. Kur’an’sız hayat ölüdür. Kur’an’ın
helalleri ve haramlarının hilafına göre amel eden topluluk
veya kişiler, Allah ve Rasûlü’ne karşı savaş ilan ederler
ki, sonları hüsrandır.
Günümüzde
Kur’an eğitimini, biz mü’min olduğumuz halde terkedersek, o
zaman misyoner teşkilatları bu boşluğu doldurmak üzere tahrif
olan İncil’i heyecanla dağıtırlar da bakar kalırız ki, bu
bir vakıadır.
Peki,
nedir bu misyonerlik teşkilatı? Bütün dünyayı hristiyanlaştırmak
için gösterilen çeşitli faaliyetlerin tamamına misyonerlik
faaliyetleri demek mümkün.
M.
Akif Ersoy merhum;
“Misyonerler
gece-gündüz çalışırken,
Acaba
oturup vahyi ilahi mi bekler ulema?” diye onları tarif ederken,
bizim ulemamımızn tembelliğine dikkat çekiyor.
Misyoner,
kendini kiliseye adayan adamdır. O, İncil’in bir neferidir.
Raymond
de Lulle: “Türkler’i kılıçla yenmek mümkün değil. O
halde İslam felsefesini, Arapça’yı öğrenerek, onların arasına
girerek bu İslamî gelişmeyi, Türklerle olan bu gelişmeyi
durdurmak zorundayız.” diyor.
Yine
Rahip Samuel Zwemer şöyle diyor:
“Müslümanları
vaftiz etmek için boş yere çabalayıp durmayalım. Başka
yollarla, başka çareler deneyelim. İslam memleketlerinde girişeceğimiz
faaliyetlerde, onlara önce hıristiyan adetlerini, hristiyan
bayramlarını, hristiyan kültürünü, hristiyan ahlakını aşılayalım.”
Bunlar
işte her yerde bir takım metotlarla hristiyan oluşturmaya
gayret sarfederler. O ülkenin insanları arasında hristiyan kültürüne
hizmet edecek insanlar bulmaya çalışırlar. Çağdaşlaşma adına
özendiğimiz batı bir yerde çıkarlar topluluğudur. Dışa
yansıyan allı pullu, renkli görüntülü, sesli, sözlü
perdesinin gerisi budur.(1)
İsa
(a.s) göğe ref edilmesinden sonra hemen irtidat eden Pavlos, ilk
iş olarak, asıl İncil’i yok etmişti. Bunun üzerine, bir çok
bozuk İncil kitapları ortaya çıkmıştı. Daha sonraları bu
şekilde ortaya çıkan İnciller’in sayısı sekiz yüzü geçti.
313
tarihinde Konstantin tarafından toplanan konsülden müteşekkil
papazlar heyeti, Barnabüs İncil’ini geçersiz saydılar ve
sekizyüzün üzerindeki İnciller’den birbirine yakın dört İncil’i
geçerli kabul ettiler. Bunlar Luka, Yuhanna, Markos ve Matta’dır.
Bu dört İncil’in dışında
kalan İnciller imha edildi. Artık sadece dört bozuk İncil
resmen yazılıp okunmaya başlandı.(2)
Ey
müslümanlar! Size ne oluyor ki elinizde Allah’ın kelamı olan
Kur’an-ı Kerim ki indiğinden günümüze, hatta kıyametten
sonra bile değişmeyecek olan kitap ki senin elindedir. Muhatabı
sensin. Hükümleri de senin hayatında güller açmalı. Dünya
ve ahiret alemini mükemmelleştirmeli değil miydi? Neden, bir
harfi bile değişikliğe uğramayan bu güzide kitabı evinde, işyerinde,
her yerde, okullarında okumadın, okutmadın? Ders kitabı olarak
programına bile almadın? Kur’an’sız bir hayatın sonu, mahşerde
hesabın zorluğunu kaçınılmaz kılar. Belki de cehennemde tanışmamıza
geçici de olsa orası mekanımız olabilir. Ama şunu unutmamamız
gerekir ki, cehennem azabı pek şiddetlidir.
Bütün
insanlık, muhterem olan Kur’an-ı Kerim’e muhtaçtır. Dünyanın
dört bir yanına götürülmesi elzem olan insanlığın İslam’la
dirilmesine vesile olacak Kitap dağıtılmalı değil miydi?
Hristiyan
alemi, Hz. İsa hakkında da yanlış bilgiye sahipler. Halbuki İsa
(a.s.), kıyamete yakın zamanda gökten yere inecektir. Bu
hususta bir çok hadisi şerif bulunmaktadır. Kur’an-ı
Kerim’de şöyle buyuruluyor:
“Şüphesiz
o (İsa), kıyametin ( ne zaman kopacağının) bilgisidir. Ondan
şüphe etmeyin ve bana tabi olun. Çünkü bu, dosdoğru bir
yoldur.” (Zuhruf/6)
Bu
ayette Hz. İsa’nın kıyamet için bir bilgi olduğu beyan
edilerek, ahir zamanda onun tekrar dünyaya döneceğine işaret
edilmektedir.
İsa
(a.s.), yeryüzüne indiğinde Muhammed (s.a.v.) Efendimizin şeriatı
Kur’an’la hükmedecek. “Ey Hristiyan alemi! Siz İncil dağıtmakla
İsa (a.s.)’ı men edecek değilsiniz. Bu yönü ile de yanlış
yapıyorsunuz.”
Misyonerlere
bir çağrım olacak: İsa (a.s.)’ın bile hükmedeceği
Kur’an’a inanın. İncil yerine Kur’an-ı dağıtın ki, dünya
ve ahiretin saadetine ulaşasınız. Kur’an’a inanan mü’minlere
de derim ki, gelin Kur’an’ı önce okuyun, tanıyın. Onunla
salih ameller işleyin. Ulaşabildiğiniz her yere götürün.
Sadece Kur’an kursları veya imam hatip okulları değil, her
okulda okunmasını sağlayın.
Çocuklarınızın
eline siz Kur’an’ı veremezseniz, o zaman misyonerler İncil
verirler. Bununla da kalmaz hristiyanlaştırırlar.
Bu
çocuklar, Allah’ın bize birer emanetidir. Gelin, sahip çıkalım.
Aksi halde dünyadaki ızdırabımızdan sonra, mahşerdeki
halimizi Allah (c.c.) şöyle beyan ediyor: “Kişi o gün kardeşinden,
annesinden, babasından, eşinden ve çocuklarından kaçtığı gündür.”
(Abese/34-36)
Babaları
Kur’an, evlatları İncil okuyan ailelerin mahşerdeki hali böyle
olacak.
Allah’ım!
Ümmeti Muhammed’i Kur’an’a mahkum et. Amin...
Kaynaklar:
(1)
Faydalandığım eser, Türkiye’de Misyonerlik Faaliyetleri Türkiye
Diyanet Vakfı Yayınları.
(2)
O. N. Topbaş, Nebiler Silsilesi, 3/220.
