KAPAK;

HANGİ TATİL?

Günümüz insanı gerek yetişme tarzından, gerek aldığı eğitim ve gerekse toplumu yönlendiren medyanın etkisiyle müslüman olma şuurundan yoksun, helâl haram sınırları tanımayan moda bir tatil anlayışının kurbanıdır.

Havaların ısınıp yaz aylarının gelmesi, okulların kapanmasıyla hepinizde bir telaş başladı sanırım. İmkânı olan, ya da olmayan herkes kendi çapında tatil plânları yapıyordur.

Kimileri yaz deyince, tatil deyince kendilerini deniz kenarlarına, sahile atıyor. Kadın erkek, çoluk çocuk demeden, çoğu zaman yarı çıplak Allah’ın emirlerine muhalif (haram helâl sınırlarını gözetmeden) düşüncesizce tatil yapıyor. Gözler, gönüller haramla iştigal ede ede nefislerinin esiri oluyor, yaratıcısından gün be gün uzaklaşıyor.

Kimileri ormanlık bölgelere giderek, yaylalara çıkarak, doğayla iç içe yaşamanın zevk ve tadını çıkararak stres ve sıkıntısını çektiği şehrin bunalımını atıyor.

Yıl boyu masabaşı işlerin yorgunluğu üzerine taşrasına, köyüne dönen insanlar, bağ bahçe işlerinde çalışarak tatillerini geçiriyor. Hem çalışıyor, hem de doğayla başbaşa kalmanın verdiği huzurla dinleniyor. Eş, dost ve akrabalarıyla ziyaretleşerek dostluklarını pekiştiriyor.

Kimileri turlar halinde çeşitli yörelere geziler düzenliyor. Doğal ve tarihi güzellikleri, gezilen yerlerin kültürel değerlerini tanımaya çalışıyor.

Bazı insanlarımız da, mevsimlik işçi olarak gittikleri yerlerde geçirdikleri zamanı tatile sayıyor.

Her ne şekilde olursa olsun, insanlar süregelen hayatlarında bir değişiklik yapıp yenilenme, zindeleşme ve dinlenme amacıyla bir şekilde tatil yapıyor.

Her insanın yenilenmeye, zindeleşmeye ve dinlenmeye ihtiyacı vardır. Bu amaçla insan, bir faaliyet gerçekleştirdiğinde meşru daireler içinde yaşamalı, eğlenmeli ve dinlenmelidir. İnsan fıtratına aykırı her davranış maddî ve manevî yönden insanın çöküşüne, insanlık değerlerinin yokoluşuna sebebiyet verecektir.

Tatil kısa pantolon giyip, güneş gözlüklerini takıp, alabildiğine açılıp-saçılıp, çılgıncasına eğlenmek, düşüncesizce tıka basa yemek değildir.

Biz, basit bir geziye gideceğimiz zaman ne giyeceğimiz, ne yiyeceğimiz noktasında sıkıntıya gireriz. Çocuklarımız, anlamsız müziklerin eşliğinde tepinirken etraftaki güzelliklerin dahi farkında olmaz.

Gezdiğimiz yerlerin tarihi ve doğal güzelliklerini hayranlıkla seyrederken, bu güzellikleri kayıt altına almaya kalktığımızda, fotoğraf makinesi veya kamera objektiflerinin önüne yine kendimiz geçeriz. O doyulmaz güzellikler, bizim arkamızda, ikinci plandadır. Acaba böyle davranmamızın mantığı nedir?

Ülkemize gelen yabancıları incelediğimizde ellerinde fotoğraf makinesi, kamera ve kitap görürüz. Onlar objektiflerine sokaktaki insanı, ağaçtaki kuşu, çiçeği, taşı, toprağı... velhasıl gezdiği yerlerin tüm doğal ve külterel yapısını kaydederler. Bunu yaperken yeni karşılaştığı güzelliklerin önüne kendileri geçmez. Gezi esnasında yemeye içmeye vakit harcamaz, sokaktaki simitçiden aldığı simitle ayaküstü açlığını yatıştırırlar.

İnsan ömrü kısadır. Şöyle bir geriye dönüp baktığımızda bunu daha iyi anlarız. Ömür, zamanla sınırlıdır. Bir ırmağı temaşa ederken, baktığımız noktada nasılki aynı suyu görmek mümkün değilse, geçen zamanı da geri döndürmek mümkün değildir. O zaman tatili boş geçirmemeliyiz. Bu zamanlarımızı, çocuklarımızın eğitiminde bir fırsat olarak değerlendirmeli, karşılaştığımız doğa güzelliklerinde yaratıcı kudreti görmeli, tarihi eserler karşısında geçmişi hatırlayıp ibretler almalıyız. Kitap okumayı, bilhassa Kur’an okumayı şiar edinmeliyiz. Hiçbir zaman boş durmamalı, bir işte yorulduğumuzda başka bir iş yaparak dinlenmeliyiz.