GÜZEL
SÖZLER
Namazını, veda edenin
namazı gibi kıl. Sanki bir daha kılmayacak gibi.
Muaz b.Cebel (r.a)
Zenginliğin en iyisi akıl
zenginliğidir. En büyük fakirlik de ahmaklıktır. En büyük
yalnızlık kendini beğenmektir. En büyük şeref güzel ahlâktır.
Hz. Ali (r.a)
Nimeti küçümseyip,
kadrini bilmemek çabuk elden gitmesine sebep olur.
Hz. Ömer (r.a)
İbn-i Sirin’in şu açıklamasında
aşıkların gönül terazisinden muhteşem ölçüler vardır.
-Beni cennete girmekle iki
rekât namaz arasında serbest bıraksalar, ikisi arasında bir seçim
yaptırsalar; mutlaka iki rekât namazı alırım. Çünkü
namazda, Allah’ın rızası ve yakınlığı vardır. Cennette
ise, nefsin sevdiği ve insanların hoşlandığı şeyler vardır.
KUR’AN’IN HAYATIMIZDAKİ ÖNCELİĞİ NEDİR?
Kendisinde asla şüphe
olmayan, takva erlerinin hidayet rehberi, hak ile batılı ayırt
eden bir söz, Allah’ın sımsıkı sarılınması gereken sağlam
ipi Kur’an. Allah (cc) onu, dertler için devâ, kalplerin pasını
silmek için cilâ, ders almak isteyenler için öğüt, hak dava
için hidayet rehberi, abitler için feyz kaynağı kılmıştır.
Kalplerin hayırlısı onu
hıfzeden, dillerin hayırlısı onu okuyan, evlerin hayırlısı
ona mekan olandır. O, Allah’ın indirdiği, benzersiz bir nur,
nefislerin şifası, kalplerin inşirah olduğu bürhanıdır.
Onun belagâtından daha fasih, fesahatından daha üstün,
ifadesinden daha sade, tilavetinden daha tatlı bir kitap yoktur.
O en büyük edebî ve ebedi bir mucizedir.
‘Kur’an’ın diğer sözlere
olan üstünlüğü Allah’ın (azze ve celle) mahlukatına üstünlüğü
mesabesindedir’ (Tirmizi, Cami, XI, 47)
Yine Efendimiz buyurur:
"Sizden biriniz ailesinin yanına döndüğünde orada etine
dolgun iri üç deve bulmaktan hoşlanmaz mı? Evet hoşlanırız
dediler. Bunun üzerine efendimiz buyurdu: "İşte, sizin
namazda okuduğunuz üç ayet sizin için bu etine dolgun iri üç
deveden daha hayırlıdır."
Önemli bir şahsiyetin
bizimle doğrudan diyaloğunu düşünelim. Hele bizim için
hayati önem taşıyan kararlar alındığını farzedelim. Böyle
bir durumda ne kadar hassas ne kadar cankulağı ile hakkımızda
söylenenlere kulak kesiliriz. Olaya verdiğimiz öneme binaen
bizi doğrudan ilgilendirmeyen bir çok önemli hadiseyi ikinci
plana atar, yatıp kalkıp hakkımızdaki söylenenleri değerlendiririz.
Endişelerimiz, ümitlerimiz, düşünce ve duygularımız hep bu
merkezde yoğunlaşır. Kalp çarpıntılarımız, beyin
zonklamalarımız hep bu mihvere sinyaller gönderir. Günübirlik
hadiselerde, sözgelimi bir mahkemede veya mecliste veya okulda
yahud işyerinde bu psikososyal durumla her zaman ya karşılaşmış
veya karşılaşanları görmüşüzdür.
Alemlerin Rabbinin bizim
ebedi hayatımızı ilgilendiren kararları bu ilgi, tazim, haşyet,
önem ve hassasiyetten bu kadar olsun eğer bizi bağlamıyorsa,bizi
ilgilendirmiyorsa ne kadar yazık ne kadar acı bir şey olmaz mı?
İmam Gazzali der ki:
"Kur’an’daki tehditleri, şiddetli vaidleri, ahidleri düşünüp
kusurlarını görmekle hüzün meydana gelir. Şayet bir kimsenin
kalbine hüzün gelmiyorsa bunu kaybettiğine ağlasın. Çünkü
bu hal en büyük musibettir."
Kur’an kıraati, bir
taraftan hayatı vücuda getiren Cenab-ı Hakk’ı düşünme, diğer
taraftan hayata yön veren düsturları öğrenme ve yaşama
vesilesi olmuştur.
O ne bir felsefî ekol, ne
bir romantizm ne de emperyalist ve sosyalist yaklaşımdır.
Kur’an okuyanın kasdı, belâ ve musibetlere tahammül, kullar
arasındaki hukuka riayet ve hizmet adabına sahip olmak olmalıdır.
"Kur’an’a uyunuz. Onu kendinize uydurmayınız"
buyurmuştur.
TENHA BİR YER ARIYORUM
Bir kimse mescidin çevresinde
geziniyordu. Onu bir irfan sahibi gördü.
-Ne arıyorsun? diye sordu.
O da:
-Tenha bir yer arıyorum;
namaz kılacağım. deyince, irfan sahibi onu şöyle bir süzdü,
sonra şöyle dedi:
-Kalbinde, Allahu Teâlâ’nın
zâtından başka ne varsa at ve istediğin yerde namazını kıl!...
Nice büyükler, yaptıkları
nefse karşı çetin mücadelelerden sonra şu kanaate varmışlardır:
-Bir kimse kendisini
Allah’a ne kadar yakın hissediyorsa O’na o kadar yakındır.
-Allahu Teâlâ, bir kulun
kalbine baktığı zaman, yabancısını görürse ona azab eder.
Her şeyi o insanın başına belâ kılar.
(Onların Alemi - Ahmet
er-Rifâî)
KURBAĞANIN AZMİ
Bir gün iki kurbağa süt
dolu bir küpün içine düşmüş. Kurbağalar atlamış, zıplamış,
çırpınıp durmuşlar. Ama nafile... Küpün içi sırlı,
kaygan olduğu için bir türlü dışına atlayamamışlar...
Kurbağalardan biri
dayanamayarak "buradan kurtuluş yok" diye düşünmüş
ve kendini salıvermiş sütün içinde boğulmuş.
Öbür kurbağa ise azmini
yitirmeyerek "Direnmeye devam etmeliyim, zıplayım belki
gelip kurtaran olur" diye düşünmüş ve başlamış sıçrayıp
debelenmeye ve bağırmaya...
Uzun süre uğraşıp
didinip durmuş, bakmış ki kimse gelmiyor; tam azmini, umudunu
yitiriyormuş ki içinde zıpladığı süt, çalkalanmadan dolayı
kaymak bağlamaya başlamış. Direnen kurbağa da kaymağın üzerinde
kalıp batmaktan kurtulmuş ve sıçrayıp dışarı atlayıvermiş.
ÖRNEK BİR ŞAHSİYET
Hz.
Ömer (ra) diyor ki:
Hz. Ömer’in nesebi, Kâab’de
Peygamber (S.A.V.) efendimizle birleşir. Emirü’l-Mü’minin
olma şerefi ilk defa Hz. Ömer’e verildi.
Derin bir bilgiye sahipti.
Aklı, zekası üstündü. Zühdü çoktu. Müslümanlara karşı
şefkatliydi. Her halinde tevazu müşahede edilirdi. İnsaflı ve
gerçeğe vakıftı. Bütün gücünü Efendimiz (S.A.V)’e uymağa
harcardı.
Sofrasında iki çeşit
yemek bulundurmazdı. Gömleğinin roba kısmında, dört yama
vardı. İzarı, bir deri parçası ile yamanmıştı. Bir defa gömleğindeki
yamalar sayıldığında 14’e çıkmıştı.
Şöyle dua ederdi:
-"Allah’ım bana yolunda şehid olmayı nasib eyle. Rasûlünün
beldesinde ölmeyi kısmet et..."
Bir defa Rasulullah’tan
umre için izin istedi. Rasulullah izin verdi ve "Ey kardeşim,
bizi duadan unutma" veya "bizi de duana kat"
buyurdu.
Müslümanlara ait bir işi
yerine getirmek için, kendisini helâk edercesine çalışırdı.
Et kesimi sırasında
mezbahaya gitmiş bir günde iki defa et almaya gelenleri, sopayla
döver ve "Komşun ve amcaoğlu için mideni biraz tutsan,
olmaz mı?... demişti
Bir defa Cuma namazına geç
kaldı, sonra geldi. Cemaatten özür diledi ve şöyle buyurdu:
"Beni şu elbisem geciktirdi. Yıkandı, kurumasını
bekledim, başka yoktu"
Çok ağlardı. Gözlerinden
akan yaşlar yanaklarında iki siyah çizgi meydana getirmişti.
Yolda ibret verici bir olaya rastlasa ağlar düşerdi. Sonra bir
müddet evine kapanır, halini bilmeyenler de hasta sanır,
ziyaretine gelirlerdi.
Öyle içli iniltisi vardı
ki, üç saf geriden namazdaki iniltisi duyulurdu.
Diyor ki: "Keşke ben,
birkaç olsaydım. Ailem beni besleseydi, semirdiğimi görünce
de kesip yiyeydi. Sonra da çıkaraydı. Ben bir beşer olmayaydım"
Bir gün hasta halinde
yatakta şöyle dedi. "Vah bana, Şayet Rabbim acımazsa,
anam ağlar... Dünyaya geldiğim gibi ayrılmak istiyorum ne
sevabım olsun, ne de sırtımda günah yükü. Allah’ım iyice
yaşlandım . Güçten düştüm. Tebaam yayıldı. Artık ruhumu
al. Ne perişan olayım, ne de halimi ifrata vardır"
Derdi ki: "Ahirete ait
işlerde zarar etmektense, dünyaya ait işlerde zarar ediniz; böylesi
sizin için daha hayırlıdır"
İnsanlara ait bir sıkıntı
zuhur edince; üzerlerindeki elbiseyi çıkarır, diz kapağını
örtecek kadar kısa elbise giyer, sonra yüksek sesle ağlamaya
başlar, istiğfara devam ederdi. Öyle ki gözleri kızarır, bayılır,
düşerdi.
Dul ve yetimlere sırtında
un taşır, bu halini gören biri,
-Bırakın biz taşıyalım,
deyince şöyle buyurdu:
-"Ya, kıyamet günü
günahımı kim taşıyacak"
(İmam Da’rani, Veliler.
Ans. Tabakat, c.1, sh.55)
