BEDEN DİLİ
Bir çırpıda büyük bir zevkle okumuştum, “Beden dili” adlı eseri.
Kendimi elinde merceğiyle parmak izi tespit eden bir dedektif
gibi hissediyordum.
Muhatabım ağzını açmasa dahi oturuş biçiminden, parmaklarının
hareketinden, bakışlarından içinde bulunduğu haleti ruhiyeyi
tesbit edebiliyordum.
Bakkalımız Hasan Efendi’nin dirseklerini masanın üzerine koyup kafasını
iki elinin arasına almasını ve
bir kağıda bakmasını mal alıp da parasını getirmeyen
borçlular listesi olduğunu hemen tesbit ettim. Ve bir dokunup
bin ah işitmiştim.
Bu iş çok hoşuma gitmişti. Biraz parkta oturup hem arkadaşımı bekler,
hem de biraz tahlil yapardım. Parktaki stratejik konumumu ayarlayıp
bir banka oturdum. Dirseklerimi banketin üstüne dayayıp, karşı
bankta oturan iki deneği tahlile, gözetlemeye başladım.
Solda oturan biraz pejmurde giyimli, saç sakal birbirine karışmış ayak
ayak üstüne atmış, kendini beğenmiş bir tiplemeydi. İnsanlar
kendini bu hale niye sokarlar bir türlü anlamam. Belki de
entelliğin bir gereksinimidir bu. Sağda oturan şahıs ellerini
namazdaymış gibi dizlerine koymuş. Önünden geçen simitçiye
bile ayağa kalkacak derecede mahçup ve saygılı bir tipi var.
Giyiniş tarzı kendi halinde bir devlet memurunu andırıyor. En
çok etkilendiğim yönü ise gözleri. Ayrı bir bakışı var.
Sanki arkadan birisi daha bakıyor gibi.
Bence sağda oturan bir ressam veya bir şair, evet bence o bir şair.
Dış hali her ne kadar dağınık da olsa o karmaşa içinde itina ile seçilen
kelimelerden ne şaheserler ortaya çıkar ve yazdığı şiirler
de serbest vezinlidir. Zaman değişti. Zamane şairleri serbest
takılıyor.
“Failatün failatün mefailün.” kalıplı şiir yazmak ayrı bir sanattır.
Şair dediğin beyefendi, saygılı bir şahsiyet olur ama gel gör
ki bizim ‘fuzulî!’ verdiğim selamı bile almamıştı. Saygısız
şey. Bu tipler hep böyle olur. Çok gördük böylelerini çook!
Sağdaki adamın tahlili iyice zorlaştı sanki. Aynı kitabı okumuş ve
karşıma oturmuştu. Yüzünden temiz bir insan olduğu belliydi.
İçinde florasan lamba varmış gibi aydınlıktı yüzü. Hele
bakışları çok derindi. Ne bakıştı öyle, sanki ruhumu görüyordu.
Hiç kımıldamıyordum, özel hayatıma vakıf olmasın diye. Ne
olur, ne olmaz. Belki de veli bir zattır. Üçler, Yediler, Kırklardan
olabilir mi? Hayır! Hayır! Fazla abarttım. Olsa olsa
627’lerden bir devlet memuru, hatta elbisesi biraz daha uyumlu
olsa ve kendine güven ifadesi veren birkaç hareketle beraber bu
adam bir devlet dairesinde müdür diyeceğim ama bu sadelik içinde
herhalde basit bir memur. Öğlen paydosunda simidini yemek için
bu parkı seçti. Tabii kahveye gitse bir de çay parası...
Bir hareketlilik var...
Bizim şair mırıldanmaya başladı ve sustu. Herhalde kafiye tutturamadı.
Şairlik bir emek ister. Öyle bekle bekle olmaz ki. Varıp yanına:
“Birader beklemekle bu iş olmaz, vahiy gelecek değil ya. Hem
vahiy iki türlüdür. Rahmani ve şeytani. Rahmani kesileli 1400
sene oldu. Sen herhalde şeytaniyi bekliyorsun.” demek lâzım
ama “Sen de kimsin?” derse işler karışır.
Hele şükür bizim memur gözlerini yumdu da yüzüne bakma fırsatı
buldum. Bir taraftan güneşi bütün vucudunda hissetmeye, diğer
taraftan da 10 yıldır gidemediği deniz kenarını hayal
ediyordur. İyi ki okumuşum şu kitabı. Yanlarına oturup
muhabbet etsem bu kadar bilgi alamazdım. “Acaba evli
midirler?” derken arkadaşım Hasan parkın ucundan gözüktü.
Gelişinden ve biraz dağınık olmasından gününün nasıl geçtiği
belliydi. Yine hanımıyla kavga etmiştir.
- Hoşgeldin.
- Sağol.
- Biraz geç kaldın. Herhalde hanımınla takıştın?
- Aa... Evet nasıl bildin?
- Boş ver (ben bu işi sevmeye başladım)
- Ha! Aklımdayken, şu karşıdaki iki adamı tanıyor musun?
- Tabii tanıyorum. Soldaki Berduş Kâzım, kasabanın delisi, sağdaki de
Kör Salih. İyi adamdırlar.
- Ne?.. Olamaz.
- Hayırdır?
- Hiç, öylesine sormuştum. Hadi gidelim. Sen de bir vaktinde gelmezsin
ki...
...
“Ey iman edenler! Zannın çoğundan kaçının. Çünkü, zannın bir kısmı
günahtır.”
