AŞK İMİŞ
Darb-ı Mesel olmuş güzel sözlerimiz var. Bu sözleri sohbetlerimizde,
yazılarımızda ve günlük hayatımızda sıkça kullanırız.
Onlar can simidi olurlar ifadeyi güzelleştirmek için.
“Gül bitirmek için, toprak olmak gerekir.” sözüne gel de şaşma!
Bataklık haline gelen dünyamızda bir gül yetiştirmek için
bilcümle zahmetlere katlanmak her babayiğidin harcı olmasa
gerek! Burada sevgiliye sunulacak ve aşkın ifadesini bulduğu gülün
yetiştirilmesinde yapılması gereken fedakarlık ne ise ona
talip olmak ve yeryüzü mutluluğunu da nasipsiz insanlara ikram
etmektir. Zoru başarmak için acılardan tat alanlara ne mutlu!
Aşkın sayfasını açınca, Fuzûlî’yi anmamak mümkün mü? Çöl sıcağında
ciğeri kebaba dönen şairler sultanı: “Ya Rab, belayı aşk
ile kıl aşina beni; bir dem bu beladan etme cüda beni.”
derken aşk belasından o kadar memnun ki, yaşama sebebinin kaynağını
aşkından dolayı çektiği ıstıraba bağlamaktadır. Aşkın
verdiği acıdan memnun ve mesrur olan insanı günümüzde bulana
aşk olsun demez misiniz?
Yıllardır yavuklusundan haber bekleyen iki gözü iki çeşme nazlı
gelincikler, “Senin üstüne gül koklamam.” yeminiyle sözünde
duran delikanlıların nesli tükenmek üzere.
Kokuşmuş zamanı çıkarları doğrultusunda değerlendirirken, müsvette
sevgililerin cep telefonlarındaki isim sıralaması onlarla
ifadelendiriliyor. “Çıkma” diye tarif edilen sulandırılmış
kaçamak buluşlar koleksiyon yapılırken; disko ve barları
bayram yerine çevirdiler. Yiğit, yürekli ve şerefli erkeklerin
himayesinde hayatını sürdüren bahtiyarlara gıbta ile bakman
ne güzel olur. Bunun yanında: “Seni seviyorum. Senin yoluna ölürüm
anam.” diye kuzu postuna bürünüp tilki kurnazlığıyla
seviyor gözüktüğü insanı aldatan edepsizlere haddini
bildiren bir yürekli kişi engel olmalı.
Ulvî bir hüviyetin ifadesi ve hürmete layık olan aşk kelimesini ayağa
düşürenler insan olduklarından utansınlar. Bir genç bayanla
sohbetimizde: “Kimseye güvnemiyorum. Bana ihanet etmeyecek
insanı bu toplum şekillendirmedikçe, yarın üzerine kuracağım
güzel dünyanın geleceğinden endişeliyim. Orta yerde kalmaktan
korkuyorum. Oğlum ve kızım olacak insanlar çıkarları için
bana yaklaşacak, işi bitince de elimden tutup cami avlusuna veya
huzurevine bırakacaksa çocuğum hiç olmasın daha iyi. Şahit
olduğum olaylardan dolayı ne evlenmeyi, ne de bir insanla arkadaşlık
kurmayı istiyorum.” demişti.
Kafaları ve kalpleri boşaltılmış, mideleri taş kırıntılarıyla
dolu; gözü gördüğünden başka nesneyi kabul etmeyen et yığınlarından
oluşan bir toplumda sağduyu sahibi gençlerin kuşkuları yersiz
değil.
Yüz ifadeleri ve tavırlarıyla efendiliğin ve anlayışın timsali bir
gençle tanışmıştım. Duruşu, konuşmaları ve olaylara bakışıyla
farklı bir gençti. Samimiyetimizin artan demlerinde gördüm ki
yaralı bir yürek; kanar durur. Öyle bir sille yemiş ki izleri
kolay çıkacak gibi değil. Çektiği aşk ıstırabı, onu koruğun
olgunlaşıp üzüm olduğu gibi tatlandırmış ve farklı bir
insan yapmış. “Sevdiğime ihanet etmedim. Aldatan ben olsaydım
kimsenin yüzüne bakamazdım. Yediğim darbe beni şaşkına çevirdi.
Fakat, sabırla onulmaz yaralarımı sardım.” derken yüreğinden
taşıp gelen damlalar gözlerinde birikmişti.
Adam gibi sevmesini bilen ve sevdiğine sadık olan yeni bir nesil yetiştirmezsek,
ülkemiz bir arpa boyu yol alamaz. Zahmette birlik olduğumuz
insanlara, rahmette eşit pay dağıtıp adaleti işler hale
getirirsek, yüzü gülen mutlu insanların harman olacağı Türkiye
zorlukları rahat aşacaktır.
“Aşk imiş her ne var alemde, ilim bir kıl-u kal imiş ancak.” sözünden
yola çıkarken, yapacağımız her işe aşk derecesine varan bir
bağlılıkla sarılırsak olumsuzlukları mutluluk yağmurlarıyla
sulamış oluruz.
Künyesinden ihanet ve aldatmayı kazıyan erdemli insanların elleri öpülsün.
Hıçkırıklar tufanında kan çanağı haline gelen gözleri gülsün.
