İSTANBUL
Yıl
1453, 29 Mayıs sabahıydı
Rabbim,
o ne ihtişam ve ulvi manzaraydı.
Surlar
hep gediklenmiş bayraklar dikilmişti,
Bizans’ın
her burcuna sancaklar dikilmişti.
Her
bulut yükselmişken Edirne kapısından
Beyinler
çatırdadı, o sesin yankısından.
800
sene önceden gelen seda
Spreller
çiziyordu yeşillenen semada.
(Elbette
feth olunacak mağrur konstantiniye
Ne
güzeldir o emir ve o askerler) diye.
Bizans
son nefesini bahşederken zamana
Güneş
övgüye durdu bir günlük kumandana.
Göklerden
indirilen birçok çiçek demedi.
Şükrana
boğmadaydı Fatih Sultan Mehmed’i.
İstanbul,
sevincinden dönecekti deliye
Nihayet
kavuşmuştu özlenen sevgiliye.
Sis
tepelerini atmıştı İstanbul’um
Fethin
en lezzetini tatmıştı İstanbul’um.
Dizilmişti
melekler birer birer duaya
Bir
at, yol alıyordu, hızla Ayasofya’ya.
Artık
düğümlenmişti çanın sahtekâr dili,
Artık
İstanbul’undu en kudretli sevgili.
Zaman
bir ehram ise görünmez piramitten
Fatih
düğüm atmıştı zirveye garantiden.
Ey
bir neslin ilhamı olan yüce kumandan,
Tarih
senin adına köşk yaptırdı zamandan.
Sen
bir çağın sırtına ağır geldin sultanım
Sen
zamandan altına hasır serdin sultanım.
Ve
bir çağın temeli seninle atılmıştı,
Ve
bir neslin destanı altınla yazılmıştı.
Gel
bak, geçinenlere, malından sermayenden.
Neresinden
ters dönüldü senin nurlu yolundan.
Gel
gör ki, isimleri Mehmed olan bir kaç kurt,
Elinde
kemirildi şu cennet misali yurt.
Senin
camii yaptığın putlarla doldu yine,
Gel
bak, yine rağbet var, boğduğun çan sesine.
Gel
bak, kat Türk haberdar senin ulvi gayenden
Gel
bak, geçinenlere, malından sermayenden
Sağ
yanına al da gel, rüzgardan bin atlıyı
Hem
gelirken unutma sakın Ulubatlıyı.
Gel
seninle birlikte yezdânı medhedelim,
Sonradan
İstanbul’u yeniden fethedelim.
Gel,
gel yüce kumandan İstanbul muhtaç sana,
Gel,
seni bekliyoruz kilit vurduk zamana.
O
NE? ZAMAN MI DURDU?
BEN
KİMİ GÖRÜYORUM?
EVET,
EVET. FATİH O.
HAYIR
YANILMIYORUM!
DEMEK
GELDİN FATİH’İM,
BİZANS’I
ALACAKSIN.
DEMEK
Kİ BATMIYORUZ,
DEMEK
KURTARACAKSIN.
