KAPIMIZ
HERKESE AÇIK
Dergimizin
yeni sayılarında kültür, sanat, şiir ve edebiyat gibi geniş
bir yelpazeden oluşan köşemizde sizlerden gelen değerli çalışmaları
yayınlamaktan mutluluk duyacağız. Bu sayımızda çalışmalarını
bizlere ulaştıran kıymetli okuyucularımıza teşekkür
ediyoruz.
RÜYADAKİ
GERÇEK (Yarım Kalan bu hikayeyi tamamlayan okurumuza bir kitap
hediye edeceğiz.)
Tutkularının
esiri olan insan, kendini bataklıkta arar, güneşi balçıkla sıvarcasına.
Hayal kurar hep. Sığınacak bir yer, tutunacak bir dal kalmamıştır
hayatta. Kulaktan dolma, “sinek lambaya ulaştı” sözü takılmıştır
kafasına. Bir an gelir, kendisini derin bir uçurumdan aşağı
boşluğa, düşer hisseder. Nefesi tıkanır, kalp atışları hızlıdır.
Vücudu ateşler içinde, titreyerek birden uyanır. “Bu da
neyin nesiydi?” diye düşünür.
Odayı
şöyle bir göz ucuyla süzer. Gün ışımıştır. Dışarıdan
araba gürültüleri, satıcı sesleri, plakçıda çalan müzik,
çocuk çığlıkları gelir kulağına. Hafifçe yatağından doğrulup
ayağa kalkarken vücudunun aşırı bir ter istilasına uğradığının
farkına varır. Hemen üzerindekileri
değiştirmek için çamaşırlarının olduğu dolaba yönelir.
Üzerini değiştirir ve pencereye doğru yürür. Percereyi açar.
Dışarıdan ılık ve temiz hava suratını okşayarak odanın içine
nüfuz eder. İçerinin sıkıcı, boğuk ve kokulu havası, dışarıdan
içeriye hücum eden ılık ve temiz havanın istilasına
dayanamayıp, yavaş yavaş silahını bırakarak teslim bayrağını
çeker.
Ömer,
bir an açlığının farkına varır. “Epey geç olmuş” diye
mırıldanır. Mutfağa yönelir. Etrafa göz gezdirir. Evde
kimsecikler yoktur. Kahvaltı hazırlama işi yine kendisine düşmüştür.
Canı sıkılır. Mutafağa girer. Mutfağın hali, aç kurtların
saldırısına uğramış koyun sürüsü gibidir. Anlaşılan
arkadaşları derse yetişmek için alelacele bir şeyler atıştırıp
gitmişlerdir. Hemen kendisine, krallara layık bir sofra hazırlar.
Yarım ekmek, bir yumurta tabağın dibinde kalan üç beş zeytin
ve yanında da tavşan kanı çay. Bir güzel kahvaltısını
yapar ve rüyasını düşünür:...
FİLİSTİN’E
Hangi
yürek dayanır böyle acıya?
Nasıl
solar dalında tomurcuk güller?
Kardeş
düşman olmuş ana, bacıya,
Bu
utancı insanlık nasıl temizler?
Sığar mı insanlığa yetimin ahı?
Şu küçücük yürekler nasıl iniler.
Medeniyet midir bu zulümün adı?
Bu utancı insanlık nasıl temizler?
Dünya
bu zulüme göz mü yumacak?
Yok
mu zalimlere “YETER!” diyecek?
Tükenmiş
analar, ağlar yavrucak.
Bu
utancı insanlık nasıl temizler?
Acı, ölüm her yerde kol geziyor,
Merhamet dileniyor beşikte bebeler.
Yaşanan gerçeklere tüyler ürperiyor,
Bu utancı insanlık nasıl temizler?
Bitsin
bu zulümler, zalimler gitsin!
Dinsin
bu acılar, ağıtlar dinsin!
Halâ
hiçbir şeyden habersiz gibisin.
Haydi
kalk! Filistin’de can seni bekler.
Bu utançtan yıllarca kalacak izler.
(Handan)
MESNEVİ’DEN
BİR HİKAYE
Birisi
bir kuşa düzen kurmuş, onu faka bastırmıştı. Kuş ona, “A
ulu hoca!” dedi.“Sen nice öküzler, koyunlar yemişsin, nice
develer kurban etmişsin. Hiçbir zaman onlarla doymadın; benim
bedenimle de doymazsın sen. Beni bırak da sana üç öğüt
vereyim; vereyim de bil bakalım, akıllı mıyım, aptal mıyım?
O üç öğüdün ilkini, elindeyken vereyim; ikincisi, samanlı
balçıktan yapılmış damının üstündeyken söyleyeceğim.
Üçüncüsünü de ağacın üstüne konunca söyleyeceğim. Bu
üç öğüt yüzünden de bahtı kutlu olacaksın. Elindeyken söyleyeceğim
söz şu: Olmayacak şeyi kim söylerse söylesin, inanma.
Avcının
elindeyken o değerli öğüdü söyleyince azad oldu; uçtu, o
duvarın üstüne kondu. Dedi ki: “Bir de geçmişe gam yeme; geçti
gitti mi, ona hasret çekme.” Ondan sonra da, “İçimde”
dedi, “On dirhem ağırlığında eşi bulunmaz bir inci vardı.
Canına andolsun, o inci seni de devlete kavuştururdu, oğullarını
da. Fakat kısmetin değilmiş, dünyada eşi bulunmayan bir
inciyi kaçırdın.”
Adam,
gebe kadın doğururken nasıl oğunup feryat ederse, tıpkı onun
gibi oğunup feryat etmeye koyuldu. Kuş, “Öğüt verdimdi
ya!” dedi, “Sakın geçmiş şeye gam yeme demiştim hani. Değil
mi ki geçti gitti, ne diye gam yersin. Ya öğüdümü anlamadın,
yahut da sağırsın. İkinci öğüdüm de de sapıklığa düşme,
olmayacak şeye inanma demiştim ya. A arslanım, ben üç dirhem
ağırlığında bile değilim; içimde on dirhemlik inci nasıl
olur?”
Adam
kendine geldi de “Peki” dedi, “Haydi, o üçüncü öğüdü
de ver.” “Evet” dedi kuş, “Öbürlerini iyi tuttun da
üçüncü öğüdü bedavaca söyleyeyim.”
Uykuya
dalmış bilgisize öğüt vermek, çorak yere tohum ekmektir.
MESNEVÎ
/ MEVLÂNÂ
Daha
çok bir olayın anlatıldığı ve çok çeşitli konuların işlendiği,
beyitlerle yazılan mazumelerdir. İran edebiyatından Türk
edebiyatına geçen mesnevi türü ile, 11-19. yüzyıllar arasında
edebiyatımızda sayısız eserler ortaya konulmuştur. Mesnevîler
uzun olduklarından her beyit kendi içinde kafiyelenir. Mesnevîler
konularına göre dini mesneviler, tasavvufî mesneviler, ahlâkî
mesnevîler menkıbevî mesnevîler, tarihî mesnevîler, aşk
mensevîleri, macera mesnevîleri, tasvir mesnevîleri olarak ayrılır.
Mevlânâ’nın
büyük ve ölümsüz eseri Mesnevî, Farsça manzum ve 6 cilttir.
Mevlânâ Müzesi’ndeki en eski mesnevî nüshasına göre
25.618 beyittir.
EY
MÜSLÜMAN!
Ey
müslüman!
Kendine
gel kendine!
Artık
Rabbin için
Namaz
kıl ve iyilik yap.
Unutma
ki,
Yaşadığın
günün tekrarı yok!
Ey
müslüman!
Bu
uykudan uyan!
Artık
Rabbin için
Oruç
tut ve dosdoğru ol.
Unutma
ki,
Fani
dünyada yaşıyorsun.
(HÜSEYİN
CANDAN)
EYLÜL
Sokak
lambalarının titrek ışıklarında yaşayan, benim.
Hep
bir hayalin, sistemin ardında saklanan, benim.
Acı
bir feryatla çığlıklar koparken bedenimde
Sıra
sıra sokaklarda koşan, benim.
Esen
rüzgarın ardı sıra
Bir
bir savrulan yasemen, benim.
Acı
yağmurların her bir damlasında
Çatlak
toprağın bağrına düşen, benim.
Nice
dallar filizlendi, yaşandı aşklar
Bir
kar gibi yaşayan ateş, benim.
Son
yazın sararan yapraklarında
Sonsuzluğa
doğru giden gemi, benim.
Sona
hüznü getiren bahar
Aşkını
unutturan sevda,
Aşk
selvilerinin son durağı
Hüznün
başı bahar, EYLÜL, benim.
(Sonay
ARSLAN)
