“Sizler,
benim gerçekleşen rüyalarım, kabul olunan dualarımsınız”
Ali
Ulvi Kurucu’yu (1920-2002) rahmetle anıyoruz
“Bugün
hemen hemen kaybolup gittiğine yandığımız Osmanlı
Efendisini, onun iman, irfan, ahlak ve bilgisini, kibarlığını,
nezaketini, itidal ve basiretini, gönül zenginliğini, bu zâtta
gördükten sonra, acaba diyorum; milli şahsiyetimizi
koruyabilmek için, elli yıl önce, milletçe Medine’ye mi göç
etmeli idik.”(1)
Bu
ifadeler Üstad’ı yeni tanıyan bir şahsa ait.
1920’de
Konya’da doğan Ali Ulvi Kurucu, dolu dolu bir ömrün arkasından
4 Şubat 2002 tarihinde “aşkıyla yandığı efendisiyle buluştuğu”;
Peygamber şehri Medine’de Hakk’a yürüdü.
81
yaşında aramızdan ayrılan Ali Ulvi Kurucu, 60 yıldır
Medine-i Münevvere’de yaşıyordu. 1994’den beri senenin altı
ayını Türkiye’de geçirmeye özen gösteriyordu. Üstad, yetişmekte
olan imanlı nesli gördükçe; “Sizler benim gerçekleşen rüyalarım,
kabul olunan dualarımsınız.” derdi.
Safahat’ı
ezbere bilen ve Akif gibi şair olmayı Cenab-ı Hak’tan isteyen
Kurucu’ya, yazdığı şiirlerinden dolayı II. Akif denmekte.
1938
yılında ailesiyle birlikte Medine’ye göç ederler. Gidiş
hikayelerini dedesi “Hacı Veyiszade-Belgesel” adlı eserin
52-54 sayfalarından okuyabilirsiniz. Çocuklarını okutmak için
Türkiye’den gitmek zorunda olan İbrahim Efendi, Ali Ulvi’yi
Hafız yaptıktan sonra Kahire Ezher Üniversitesi’ne gönderir.
Bitirdikten sonra da Medine’de önce Evkaf Dairesi’nin inşaat
ve sicilat emini olarak çalışır. Daha sonra Sultan Mahmud’un
yaptırdığı Mahmudiye Kütüphanesi’nde çalışan Ali Ulvi
Kurucu, emekli oluncaya kadar da Arif Hikmet Kütüphanesi’nde
çalıştı.
Başta
ifade ettiğim gibi, göreni cezbeden yapısıyla, insanlar üzerinde
ciddi tesirler bırakan Ali Ulvi Kurucu, Peygamber nezaket ve
nezafetini sergileyen gönül dostu, Peygamber aşığı, alim,
fazıl, edip ve şair bir kişiydi.
Ali
Ulvi Kurucu’nun şu hatırasını sizlere aktarmak istiyorum:
“Mısır’da
okuduğu yıllarda Şeyhu’l İslam Mustafa Sabri Efendi’den
faydalanmak için haftada bir orada bulunan zevatla birlikte yanına
giderdik. Bir gün akşam namazı kılmak için ben müezzinlik
yaptım. Mustafa Sabri’ye uyarak akşam namazını eda ettik...
geri döndü. “Evladım, biraz evvel kamet getirirken
hangi makam ile okumuştunuz, biliyor musunuz?” Çekinerek: “Hüseynî
olacak efendim.” dedim.
“...
Evladım Hüseynî makamı tam bir Türk makamıdır. Hüseynî
dinlerken insanın gözünün önüne Anadolumuzun viran bağları,
mor dumanlı dağları, masum ve garip ovaları gelir.” der ve ağlar.
Oradakiler de hep birlikte ağlaşırlar, vatandan ayrılığın
hasretiyle.”(2)
Büyük
bir tarih, anılarını bizlere bırakmadan, sevgisini gönüllerimize
armağan ederek aramızdan ayrıldı.
Birazcık
geç de olsa böyle bir zâtı yâd etmenin hazzını tadıyorum.
Allah
rahmet eylesin.
Kaynaklar
1)Gecelerin
Gündüzü/Nurlu Belde Medine’den Yazılar: s.9, Marifet Yayınları,
1994
2)
Özgür ve Bilge, sayı 2.
