BİZİM
FİLİSTİN
“Filistin,
bir devlet değildir. O, İslam coğrafyasında bir toprak parçasıdır.
Çağdaş emperyalizmin yayın organlarının İsrail diye tanıttığı
yer de Filistin’dir. Oysa, o bölgede “İsrail” diye bir
toprak parçası yoktur. İsrail, haçlı ruhunun yüzyılımızdaki
temsilcilerinin kurduğu bir işgalci devletin adıdır.” (A.
Varol)
Filistin
de, özerk yönetimin kontrolüne verilen topraklardan ibaret değil,
işgal edilen yerler de İsrail’dir.
Yüzölçümü
28.220 km2, nüfusu 8 milyon beş yüz bindir. Toprağın 8.000
km2 sinin dışındaki bölgeler İsrailce işgal edilmiştir.
Filistinliler’in % 5’i Hıristiyan, geri kalanı Müslüman’dır.
Filistinliler’in tamamına yakını Arap’tır. Çok az sayıda
Çerkez vardır. Müslümanların çoğu Sunnî ve Şafiî’dir.
Filistin,
Peygamberler diyarıdır. Bu diyarın büyük bir kısmı 633 yılında,
tamamı 638’de Müslümanların hakimiyetine geçti. 1099’da
Haçlılar büyük bir katliamdan sonra Kudüs’ü ele geçirdiler.
Bu hakimiyet 88 yıl sürdü. S. Eyyubi tekrar ele geçirdi. Mısır
hükümdarı İsa El-Kamil 1243’te Kudüs’ü kendisine ve
kardeşine yardımcı olan Bizans hükümdarına hediye etti.
Ancak birkaç yıl sonra Necmeddin Eyyubî komutasında Müslümanlar
Kudüs’ü geri aldı. Şu halde 633’ten 1918’e kadar
Filistin (88 yıl hariç) 1285 senedir Müslümanlar’ın
hakimiyetinde olan bir diyardır.
1918’de
Ürdün Kralı Şerif Hüseyin’in yardımıyla Osmanlılar’dan
İngilizler aldı. Aynı tarihlerde İngiliz Dışişleri Bakanı
Altur Belfur, burada bir İsrail Devleti’nin kurulacağını
deklare etti. Bununla beraber Yahudi göçü hızlandı. İngilizler,
Müslümanlar’ı öldürerek veya kaçırarak, Yahudiler’in mülk
edinmelerini, yerleşmelerini sağlıyordu.
İngilizler’in
ve Yahudi kuruluşlarının tüm teşvikine rağmen Yahudi göçü
istenen düzeyde olmayınca, (1918-33 arasında 100.000 Yahudi göç
etti) Avrupa’da Nazi fırtınası estirildi. Soykırım
(solokost) hikayeleri sonucu göç hızlandı. 1945’te Yahudi
sayısı 800.000’i buldu. Amacına ulaşan İngiltere, 1947’de
Filistin’den çekildi ve işi Yahudilere bıraktı. Yahudiler, iç
savaş başlattılar. Bunun üzerine BM, toprakları Araplar’la
Yahudiler arasında paylaştırdı. 181 sayılı karar, Filistin
topraklarının % 55’ini Yahudiler’e (verimli kısımları), %
45’ini Araplar’a (verimsiz, çöl) veriyordu.
Tedhiş
ve yıldırma hareketleriyle topraklarını üçte bir daha işgal
ederek genişleten Yahudiler’in kurduğu devlet, 1948’de
BM’ce kabul edildi. Bu kararla 960 bin Filistinli mülteci
(evsiz, barksız) durumuna düştü. 1948, 1956, 1967, 1968, 1973,
1982 savaşlarını başlatan İsrail işgalle topraklarını hep
genişletti.
Arafat
kim, ne?
1948’den,
hatta 1918’den beri Filistinliler, Filistin toprağı ve inançları,
özgürlükleri, bağımsızlıkları için mücadele etmekte,
savaşmaktadırlar. Bu mücadele, çeşitli şekillerde, örgütlü,
örgütsüz devam ederken, Mısır’da okuyan Yaser (Yasir)
Arafat ortaya çıktı.
1952’de
Filistinli Öğrenciler Federasyonu Başkanı oldu. Müslüman
Kardeşlerle ilişki içindeydi. 1956’ya kadar başkanlıkta
kaldı. Abdunnasır, Müslüman Kardeşleri zindana doldururken o
da kaçtı. Kuveyt’e yerleşti. O sıralarda El-Fetih (Filistin
Ulusal Kurtuluş Hareketi) Örgütünü kurdu. Arap Birliği’nin
desteğiyle Filistin Kurtuluş Örgütü (FKÖ) 1964’te kuruldu.
Başkanı Ahmet el-Şukayrî’dir.
Anlaşılamayan
bir sebeple, kaçtığı ve düşmanı Abdünnasır’ın desteği
ile FKÖ’nün başına geçti (1968). El-Fetih’in, FKÖ’nün
lider kadrosuna karşı büyük çaplı suikastler gerçekleştiren
İsrail (Nablus ve Ramallah baskınları) her ne hikmetse
Arafat’ı hep kaçırdı. Zaten, Arafat’ın FKÖ’nün başına
geçmesinden bu tarafa, örgütün lider kadrosunda yer alan bir
çok kişiyi (Vail Zuaiyif, Ebu Yusuf Neccar, Sa’d Sayil, Hamdi
et-Temimi, Mervan el-Kıyali, Muhammed el-Cis, Halil el-Vesir, Ebu
Iyad, Ebü’l Hevl, Fahr el-Umeri) MOSSAD, çeşitli yollarla öldürmesine
rağmen, Arafat’a hiçbir şey olmamıştır. Bu çok manidardır.
Ancak,
1987 İntifada (bu hareketle Arafat’ın ilgisi yoktur, ama
sahiplenmiştir) başladıktan sonra yapılan Madrid görüşmeleri,
Oslo ilkeleri ve 1994 Kahire Antlaşmasını yaparak, intifadanın
kuyusunu kazdı. Kahire antlaşmasıyla kurulan özerk yönetim
dolayısıyla Arafat, İntifada hareketini Filistin polisi eliyle
yok etme yoluna girdi.
Bu
tarihten sonra, İsrail Başbakanı Rabin, Arafat’ı övmeye başlar.
Çünkü İsrail askerinin yapamadığını, Arafat eliyle,
Filistin polisi yapmaktadır. Yani, Filistin direnişine karşı
bir polis gücüdür, özerk devlet. Anlaşmayı yaptığı için,
dünyadan gelen yardım paralarını tek başına elinde tutan ve
onu etrafı için “arpa” olarak kullanan Arafat, bu şekilde
yerini sağlamlaştırmış, ama halkına vaat ettiklerini
unutuvermiştir.
Son
zamanlarda Batı’nın ve ABD’nin Arafatsız olmaz demesi İsrail’in
her türlü işgal, baskı, suikastlarına rağmen Arafat’a
dokunmaması (karargahının etrafını yerle bir etmesine rağmen)
Arafat’ın hangi görevle orada tutulduğu ve hiçbir suikaste
maruz kalmamasının sebebi ortaya çıkmış, anlaşılmıştır.
Hamas
niçin kuruldu?
Arafat’ın
mahud durumu, FKÖ’nün acizliği ve tavizleri, işgal altındaki
Filistinliler’i yeni arayışlara itti. Topraklarını tekrar
alma arzusunun temel dinamiği İslam inancı (Cihad) ruhunun FKÖ’de
zayıflaması Şeyh Ahmet Yasin’in cemaati ve diğer oluşumların
yeni bir mücadele anlayışıyla ortaya çıkması, cihad anlayışının
hakimiyeti ile 1987’de HAMAS kuruldu. Özellikle üniversitelerde
oluşan İslami hareket, HAMAS’la kendini buldu. HAMAS, yeni mücadele
dönemini başlattı: İNTİFADA. Bunun yanında, sosyal ve kültürel
çalışmalara ve eğitime de ağırlık veren örgüt, geniş bir
taban da bulur. Artık İsrail ve çağdaş emperyalizmin hedefi
FKÖ değil, HAMAS’tır. Tek amaç olarak Filistin’deki işgali
sona erdirmeyi hedef alan ve mücadele alanı olarak Filistin’i
seçen HAMAS’ın terör örgütü kabul edilmesi de manidardır.
HAMAS,
FKÖ’nün taviz vererek uzlaşmacı tutumuna karşı, halkını
karşı tavır sergilemeye çağırdı.
1986’da
Fethi Şikaki öncülüğünde “Filistin’in Kurtuluşu İçin
İslami Cephe” kurulmuştur. El-Fetih’ten ayrılan bazı
gruplar ve Müslüman Kardeşler’den Abdulaziz Udeh de İslami
Cihad Örgütüne katılırlar. Fikir babaları, Hasan el-Benna,
Seyyid Kutup ve İzzettin Kassam denilebilir.
İslami
Cihad, Filistin’in bir bütün olduğu, hiçbir parçasından
taviz verilemeyeceği ve İsrail’in gayri meşru olduğu tezini
benimsemiştir. Bu amaçla, İsrail askerlerine karşı öldürme
eylemlerini gerçekleştirmiştir.
İslami
Cihad, İNTİFADA’ya katıldı. Eylemin genişlemesi için
gayret sarfetti. Bu örgütle HAMAS arasındaki ayrılığın
sebebi, nelere öncelik verileceği noktasındadır. İnanç ve
ideoloji ayrılığı yoktur. Bu sebeple, İsrail, tıpkı HAMAS
gibi İslami Cihadı da terör örgütü olarak kabul etmiş ve
lider kadrosuna karşı öldürme eylemlerine başlamıştır. İlk
lideri Fethi Şikaki’nin öldürülmesi de bunun kanıtıdır.
İslami
Cihad, FKÖ’nün tekrar İslami çizgiye getirilmesi için
gayret sarfedilmesini hedeflemiş ve bu sebepten FKÖ ve
Arafat’a karşı doğrudan tavır almamıştır. Ancak, görüşme
ve anlaşmalardaki tavizlere karşı tavır almıştır.
Sonuç
FKÖ
ve Arafat’ın Batı ve İsrail güdümü ve kontrolünde bir özerklik
anlayışını benimsemesi sebebiyle Filistin halkı farklı arayışlara
gitmiştir. Kanla, zulümle, işkenceyle, yıldırmayla kurulmuş
bir devletin ve onu kasap lakaplı yöneticilerinin barış içinde
olamayacağı son zamanlarda görülmüştür. Arafat’ın halkı
nezdinde Filistin mücadelesini başlatan birisi olarak bir
karizması vardır. Ancak, işgalci, İsrail Arafat eliyle,
Filistin mücadelesindeki temel dinamiği İslam’ı ve Müslümanlar’ı
yok etmeyi hedeflemiştir. Özerk yönetimin kuruluşundan sonra
İslami Cihad’a, İslami Hareket’e ve özellikle HAMAS’a karşı,
Filistin Polisi’nin tutuklama, hatta öldürme eylemleri bunu doğrulamaktadır.
Arafat, özerk yönetimde bile totaliter bir anlayışı benimsemiş,
diğer görüşlere, muhalefete savaş açmıştır.
Şu
anda Filistin’deki savaşı yürüten FKÖ ve Arafat değildir.
İntifada hareketini başlatan örgütlerdir. İsrail’in hedefi
de bunlardır. Filistinli, İsrail’e karşı mücadeleyi, 24
saatinin temel amacı olarak benimsemiş, ne ölümden, ne zulümden,
ne helikopterlerden, ne de tanklardan korkmaktadır. Çünkü ona
şehitlik ruhu aşılanmıştır.
Filistin
halkı, Tunus’un, Cezayir’in kukla liderlerine ve yönetimlerine
benzer bir lider ve yönetimi kabul etmiyor. Arafat’a ve FKÖ’ye
rağmen mücadele devam edecektir. Her şehid, mücadeleyi güçlendirmektedir.
Şehitliğe aday olanlar bitirilemez.
