ZİRVEDEKİ
MABED
“Dağ
aldı başını
Ve
karlarını ve onurunu
Gitti.
Bir
kuş öterdi içimizde
Bir
öterdi sevdası
Gitti.
Hayatın
bütün şarkıları bitti.”
(V.
Akbaş)
Mademki
görüntü tercih edilmiş..
Mademki,
ruhumuzla, gönlümüzle, hayallerimizle yaşayamaz olmuşuz bu dünyada.
Çocukları ve çiçekleri koruyamaz olmuşuz. Hak-hukuk mefhumunu
yitirmişiz, adaletin yerinde yeller esmiş.
Mademki
insanlar “olmak” meziyetine erememiş, “görünmek”
maharet olmuş, sahtelik, sun’ilik, yüzeysellik bir kanser gibi
sarmış insanları.
Kula
kulluk yol ve usul, insanlar alınıp-satılır olmuş, insan
insanın kurdu olmuş mademki.
Süs,
şatafat, şımarıklık, hafiflik, sevgi sapmaları... Mademki
zordur zaptetmek “bastırılmış bedduaları”.
Mademki
nesiller sokak, okul, çarşı arasında hergün biraz daha bölünüp
gidiyor, caddeleri gürültüsüne karışmaktan başka çareleri
kalmıyor. Mademki “gençlik boşuna akan sular gibi
sahipsizdir.”
Mademki
bıktık, usandık şu “yüzleri insan, kalpleri şeytandan”.
Mademki
namazlar ruhsuz, secdeler soğuk. Rahmetler, bereketler toprağımıza,
melekler soframıza inmez olmuş. Elimiz kolumuz çözülmüş,
irademize bir hâl olmuş. Ne diyeyim, insana, zamana, emeğe,
ekmeğe saygı duyulmaz olmuş mademki.
Yaratan’la
irtibatlar sağlam kurulamamış, şükürler şikayetlere dönüşmüş,
öteler düşüncesi unutulmuş, alem daralmış, melekler bize
darılmış.
Mademki
insan hesaba katılmaksızın kurulmuş “taş ocağı”, pis ve
sünepe şehirlerde sıkıntı gırtlağımıza dayanmış.
Mademki
makina kavmi “güvercin bakışlı sessizliğe” kıymış.
“Mademki
çok uzağız şimdi ışıktan
Çocuk
sesinden, gül ve sarmaşıktan.”
Mademki
insanlar ötmeyi, uçmayı unutmuş kuşlara dönmüş, rüzgarlı
bayırlardan, dere şarıltısından bîhaber.
Mademki
biz bu dünyanın lânetlileri olarak ilan edilmişiz, yolumuz
vurulmuş, kolumuz kanadımız kırılmış... İşimiz iş, gidişimiz
gidiş olmamış mademki. Varlığımızı darlık, izzetimizi
horluk zehirli bir duman gibi sarmış.
Son
insan da yürümüş sonsuzluğa
Mademki
“dünya çağının ikindisinde” kartallarımız sonsuz
ufuklarda kaybolup gitmiş.
Mademki
Habil’in ölümüyle başlamış bizim yetimliğimiz. Kerbelâ’yı
unutamamışız bin yıllardır, şehidimizin masumluğunu,
sevimliliğini, şuurunu, yalnızlığını... İslam’ın yiğit
evlatlarının toprağa düşüşüne yıllar yılı ağlamışız,
bütün türkülerimiz bir ağıt olup çıkmış.
Mademki
“son insan da yürümüş” sonsuzluklara, “yüzünde son gülümseme
kaybolurken çocukların”.
Mademki
bilememişiz gönül ne yana düşer, derman ne yana.
Artık
“bizim düşlerimizi kim hayra yorsun?”
Ne
zamandır zirveler bir sevdadır gönlümde, tüter kalbimde
kutsal sınırlara erememe yangınları.
Yükselmeliyiz.
Çelik gibi, arı-duru, dua sinmiş havalara ulaşmamız lâzım.
Bıktık usandık şehrin pespâyeliğinden.
Şu
yolu tutacağız. Bu yol, bizi döne dolaşa maksuda götürür.
Gerçi kurtlar ulur, yollar uyur ama, azim ve irade menzili bulur.
“Dağın
tırnakları, ovanın ırmakları” olur dostum. Âsîdir dağ rüzgarları.
Fırtınalar, kurtlar gibi ulur zirvelerde. Dağ, insanı
korkutur, ürkütür, yorar, yaralar, paralar ama, dağ aynı
zamanda hürriyettir, ufuk genişliğidir, iç aydınlığıdır.
Derelerin
gümbürtüsüdür karşı yamaçlara vuran.
Dumanlardan,
bulutlardan umutlara doğru gidiyoruz.
Dağ
heybettir dostum. İnsanın cismi ne kadarcık kalıyor. Akıl ve
gönüldür insanın insanlığı.
Yolumuz
ince, dağımız yüce. Hâlimiz nice olur bu dağ başlarında!
Yürü
bakalım dostum, “Çayır kuşu çayırda, bayır kuşu bayırda
gerek.”
Dağın
zirvesine vardılar. Pırıl pırıl küçük bir cami. İçi ve dışı
şaşılacak derecede temiz. Çeşmelerinden ılık sular akıyor.
İç mekan tabandan ısıtmalı.
Yaşlı
ve genç bütün cemaatte, bir dalıp gitmişlik söz konusu.
Hoca
yaşlıcaydı. Sükûnet ve nûrânîlik hakimdi kendisine.
Namazda uzun okudu, içten okudu. Ruhumuz yıkandı ve coştu bu
okuyuştan.
Namazdan
sonra az konuştu, öz konuştu:
Allah
ile diyalog kurmanın vaktidir
“Allah
(c.c.) bize şah damarımızdan daha yakındır. Bu şuuru
kesintisiz sürdürmemiz gerekiyor. Buradan insanlığa, İslamlığa,
huzura varılacaktır.
Allah’ı
(c.c.) unutmak kendimizi unutmaktır, temel meselelerimizi gözden
kaçırmaktır. Allah’tan koptuğumuz an, ateşlere yandığımız
andır.
Alemdeki
ince ayar sisteme, yaratma olayının sürüp gidişine dikkat
buyurmalıyız. Bu, tefekkür hâlidir, hayrettir, hayranlıktır.
Eşya
ve insanda takılıp kalmamız doğru değil. Eserden müessesine
intikal gerçekleşmelidir.
İç
dünyamızda güller açmağa başladığında güneşimiz doğmuş
olacaktır. Bundan sonra dış dünyamızı da güzelleştirme
gayretlerine gireceğiz. ‘Gül alıp gül satma’ safhasıdır
bu safha.
Yorulmak
fakat yılmamak, ölümlü dünyada rahat düşkünü olmamak...
Çare yok, yorgunluklara alışacağız. Yangınları
seyredemeyeceğimize göre, yorgunluk baştan aşacak demektir.
Her
hâl-ü kârda diyaloğumuz Allah’la (c.c.) kurulacaktır.
Hayatı
sevmenin bir yolunu bulacağız. Sevgi, yüreğimizi yumuşatmasaydı
yerler ve gökler kaskatı kesilirdi.
Adalet
merkezli bir dünya kurulamamışsa kurulamamıştır. Yüreğimizde
o heyecan sönmüyor. Çare ne? Teklif gücü aşmaz.
‘Dünyada
bir kıyamet eri, bir mahşer eri’ gibi yaşamamız gerekiyor.
Ötekileri görmüşüz de gelmişiz sanki.
Haydi
bakalım, ‘el kârda, gönül yarda’ gerek. Allah yar ve yardımcımız
olsun.”
Dışarıya
çıktığımızda bize bal şerbetleri ikram ettiler. Ağaçlar
arasında sade, temiz, küçük evler görünüyordu. Büyük
insanlar, küçük evlere doğru yürüdüler. Biz tekrar
yollardaydık, uzun, ince yollarda.
