Güneşli
bir gün yaşıyordu bugün şehir. Kuşların melodisi her yeri sarmıştı.
Parlak bir gökyüzü vardı, olabildiğince bulutsuz ve mavi. Ama Yeşim,
hiç birisini umursamıyordu. Yüreğinde esen fırtınalar, doğmak
bilmeyen güneş ve bir türlü yağmayan yağmur. Hepsi bir olmuştu. Hınçlı
bakıyordu güneşe, bulutsuz gökyüzüne... Sanki ona inat, kuşlar
daha güzel ötüyordu bugün. Hızlı adımlarla evine girdi. Bütün
perdeleri kapattı. Mezarlıktan geleli bir saat olmuştu. Kafasında
binlerce soru işareti vardı.
Ablasının
ölümü onu çok sarsmıştı. Ablası öleli iki ay olmasına rağmen,
herşeyi dün gibi hatırlıyordu. Beraber oturmuş kahve içiyorlardı,
işte bu kanepede... Sonra birden, birden ablası fenalaşmaya başlamıştı.
Hastahaneye gidemeden yolda vefat etmişti. Henüz çok gençti oysa.
“Neden Allah’ım, neden?” diyordu. “Neden aldın onu benden,
neden, neden?” Gözyaşları yanaklarından yol bulmuş ardı arkası
kesilmeden akıyordu. Sürekli aynı soruyu tekrarlıyordu. “Neden
Allah’ım?”
Birden
duraksadı. Söylediği söze bir mana veremedi. Yeşim, bir ateistti.
Şimdi, inanmadığı varlığa hitap ediyor, ondan hesap soruyordu.
Durup dururken nereden çıkmıştı bu hitap... İnsan inanmadığı
varlıkla konuşur, ondan hesap sorar mıydı? “Galiba delirmeye başladım.”
dedi kendi kendine. Nedense içinden kabarıp gelen duygular, aynı şeyi
tekrarlatıyordu ona.
İki
ay öncesine gitti, ablası geldi gözlerinin önüne. O, Allah’ın
varlığına inanıyordu. En sıcak havada dahi uzun bir pardesü giyer,
saçlarını beyaz bir örtüyle kapatırdı. Bu yetmezmiş gibi, günde
beş defa abdest alır, namaz kılardı. Yeşim’e her zaman nasihatte
bulunurdu. Bir sohbetleri geldi hatırına. Yeşim ısrarla soruyordu:
-
“Abla, Allah var diyorsun, hani nerede göstersene bana. Ben görmediğim
şeye inanmam.” Ablası Meltem hafifçe gülümsüyor ve ona garip bir
soru yöneltiyordu:
-
“Senin aklın var mı?” Yeşim tereddütsüz:
-
“Tabi var. Sen beni aptal mı zannettin?”
Meltem,
sanki beklediği cevabı almışcasına gülümsüyor ve konuşmaya başlıyordu:
-
“Öyleyse göster. Ben görmediğim şeye inanmam, diyorsun. Eğer aklın
varsa çıkar, masanın üzerine koy. Koy ki inanayım!”
Yeşim,
bu cevap üzerine şaşırıyordu, ama inatçılığında devam edip:
-
“Kelime oyunu yapıyorsun.” diyordu.
Meltem
ise, bıkmadan ona cenneti, cehennemi, Rabbini, Peygamberini, ölümü
ve yaratılış gayemizi anlatıyordu. Ama Yeşim’in bir kulağından
giriyor, öbür kulağından çıkıyordu. İnkara öylesine şartlanmıştı
ki...
Yeşim
düşüncelere daldı yine... “Acaba şimdi bana anlattığı,
cennetlerden birinde midir?” Bu soru ürperti vermişti vücuduma.
Kendi kendine konuşmaya başladı.
-
“Aman, ben de deliriyorum galiba. Ölünce her şey biter, ne cenneti,
ne cehennemi? Allah diye bir varlık yok ki cennet, cehennem olsun...”
Son
sözü, garibine gitti. Sahi ablası nereye gitmişti. Ölümle, yaşam
sona mı ererdi, yoksa asıl yaşam mı başlardı? Ablasının verdiği
örneği düşündü. İlk defa duyarmış gibiydi. “Doğru ya”
dedi. “Eğer aklım varsa görmeliyim. Göremiyorum... Öyleyse var
olan herşey görünmeyebilir. Hem; sevgiyi, acıyı, mutluluğu, ruhu
da kimse göremez.” Sanki yeni bir keşif yapmışcasına:
-
“Evet” dedi. “Var olan herşey görünmeyebilir.”
Ayağa
kalktı, bir yukarı bir aşağı yürümeye başladı. “Düşünmek,
meğer ne güzel şeymiş.” dedi. Ablası ona; “Bir resim kendi
kendine meydana gelebilir mi? Fırçayı, boyaları ve kağıdı bir
yere koy ve istediğin kadar bekle, bir ressam, onları kullanmadıkça
bir resim ortaya çıkar mı? Ve küçük bir resim, ressama ihtiyaç
duyarken, bu kocaman alem nasıl olur da sahipsiz, tesadüfen meydana
gelir?” demişti. Çok haklıydı. Dünyanın konumu öyle bir
seviyede ki, güneş şimdiki halinden biraz yeryüzüne yaklaşsa dünya
yanar, biraz uzaklaşsa soğuktan her yer donar ve hayat dururdu. Böyle
mükemmel bir denge, tesadüflerle açıklanamazdı.
Ağlamaktan
kızarmış ve şişmiş olan gözlerinden, yeniden yaşlar boşaldı.
Ablasının odasına gitti, bir başörtüsü aldı. Lavaboya geçti, önce,
sabah binbir özenle yaptığı makyajı sildi, sonra başörtüsünü
özenle başına örttü. Örtü hâlâ ablasının kokusunu taşıyordu.
Onu yanıbaşında hissetti. Hıçkıra hıçkıra ağlıyordu. Dizleri
üzerine çöktü ve ellerini semâya kaldırdı. Gözyaşları içinde
dua etmeye başladı. Ablası hep böyle yapardı.
-
“Allah’ım” dedi. Bu sözü, diliyle değil yüreğiyle söylemişti.
Annesiz bir çocuğun “Annem” kelimesine olan özlemi gibi. O da
“Allah’ım” kelimesine hasretti yıllardır. Haykırmak istiyordu.
“Allah’ım” diyordu titrek bir sesle:
-
“Allah’ım, Allah’ım, Allah’ım...”
Ağlayarak
devam etti sözlerine:
-
“Allah’ım, Rabbim affet beni! N’olur affet. Senelerce seni inkar
ettim, sana isyan ettim! Ama şimdi anladım ki sen varsın, sen teksin.
Pişmanım... Ablam, Sen’in, bir anneden daha merhametli olduğunu söylerdi.
Merhamet et bana! Merhamet et bana ve affet beni Rabbim! Affet!”
Daha
fazla konuşamadı. Ağlamaya devam etti. Uzun müddet ağladı. Sanki
bu gözyaşlarıyla işlediği günahlar dökülsün istiyordu. Aklına
yine ablası geldi, bunalınca abdest alırdı ve bunu ısrarla Yeşim’e
de öğretmişti.
Kalkıp
abdest aldı, bir ferahlık hisseti yüreğinde. Zira Mecnun, Leyla’sını
bulmuştu. Bir vuslat gerçekleşmişti. Odaya geldi, kapattığı
perdeleri teker teker açtı.
Fırtınalı
günler sona ermiş, hasretle beklediği yağmur yağmış ve güneş açmıştı
yüreğinde. Son perdeyi ise açınca güneşi gördü.
Önceleri
sitemli bakışlar gönderdiği güneşe, büyük bir muhabbetle bakıyordu
şimdi. Gülümsüyordu... Ve büyük bir sevinçle:
-
“Buldum seni Allah’ım” diyordu. “Buldum seni...”
